41 views

Το νέο Halloween σημαίνει τη Δευτέρα Παρουσία των slasher ταινιών

Τα καλά reboot ταινιών slasher είναι σαν τον Μεγαλοπόδαρο. Πολλοί τα ψάχνουν, άλλα κατά βάθος όλοι ξέρουν ότι δεν υπάρχουν. Αυτό τουλάχιστον ήταν το δεδομένο μέχρι στιγμής. Από το αχρείαστο Friday the 13th του 2009, μέχρι το κατώτερο όλων των προσδοκιών A Nightmare On Elm Street του 2010, η λέξη “reboot” προκαλεί δικαιωματικά πλέον αντιδράσεις αντίστοιχες της φράσης “fire in the hole” σε πεδίο μάχης. Όταν έπεσε στην αντίληψη μου το γεγονός ότι ετοιμάζεται remake του Halloween, δεν θα κρύψω ότι είχα μεγάλες αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί μια slasher ταινία να σταθεί εν έτη 2018, πόσο μάλλον όταν επιχειρεί να «πειράξει» το κλασσικό έργο του John Carpenter με το τον ίδιο τίτλο, το οποίο πρωτοέκανε την εμφάνιση του στις μεγάλες οθόνες ακριβώς 40 χρόνια πριν και έθεσε τον πήχη στο πως θα πρέπει να γίνεται σωστά μια slasher ταινία.

Αυτές οι αμφιβολίες μετατράπηκαν σε περιέργεια όταν είδα το πρώτο trailer. Το ύφος μου προκαλούσε αμηχανία με την καλύτερη δυνατή έννοια, ο Michael Myers ήταν επιβλητικός και η επιστροφή της Jamie Lee Curtis στον ρόλο της Laurie Strode με ενθουσίασε.

Όταν το Halloween λοιπόν επανήλθε στους κινηματογράφους πριν λίγες μέρες, δεν μπόρεσα να αντισταθώ και βρήκα τον εαυτό μου σε μια αίθουσα με ένα τεράστιο χαρτόνι γεμάτο pop corn, έτοιμος να δω τους φριχτούς τρόπους με τους οποίος θα απλώσει ξανά τον θάνατο ο Michael Myers.

E, και αυτό ακριβώς πήρα.

Από τα πρώτα κιόλας πλάνα, είναι εμφανές ότι παρά τον εκμοντερνισμό του σκηνοθετικού και φωτογραφικού ύφους, η ταινία θέλησε να κρατήσει στοιχεία από το original ως αναφορά τον τεχνικό τομέα, καθώς πολλά πλάνα είχαν νοσταλγικό vibe, παρόλο που η ταινία διαδραματίζεται στην παρούσα εποχή. Από την γραμματοσειρά μέχρι το soundtrack (το οποίο επιμελήθηκε ο ίδιος ο John Carpenter) καταλαβαίνει κάνεις πόσο οι δημιουργοί ποντάρουν στην νοσταλγία. Το Halloween όμως καταφέρνει να είναι πολλά περισσότερα από μια σειρά αναφορών στον προκάτοχό της (τα sequel αγνοούνται τελείως από το συγκεκριμένο timeline άλλωστε), αποφεύγοντας να πέσει σε παγίδες τις οποίες πέσαν άλλα προσφάτως αναγεννημένα franchise (γκουχTheForceAwakensγκουχ).

Ο τρόπος που παρουσιάζεται ο Michael Myers τον κάνει φρικιαστικό. Ο λόγος δεν είναι η αναμονή του αν θα πεθάνει κάποιος. Όταν πας να δείς Halloween, ξέρεις πως αν πάρει κάποιον στο κυνήγι, οι πιθανότητες λένε ότι θα τον μαζεύουν με τα κουταλάκια μέχρι το τέλος. Το θέμα πλέον είναι Ο ΤΡΟΠΟΣ με τον οποίο θα πεθάνουν οι χαρακτήρες. Ο Myers πλέον είναι πιο αδίστακτος και βίαιος από ποτέ και αυτό φαίνεται από το πρώτους δύο κιόλας φόνους, εκ των οποίων ο πρώτος με ταρακούνησε λόγο της ιδιαιτερότητας του, για την οποία φυσικά δεν θα μιλήσω.

Από κει και πέρα οι ηθοποιίες δεν εντυπωσιάζουν, (με εξαίρεση την Jamie Lee Curtis οποία λάμπει σε σχέση με το υπόλοιπο cast) αλλά αυτό λειτουργεί υπέρ της ταινίας διότι, για να παραμείνει πιστή στο αρχικό έργο, όπως και να το κάνουμε το κατιτίς από την cult-ίλα της βιντεοκασσετικής υποκριτικής των 70’s/80’s πρέπει να το έχει.

Το σενάριο περιέχει όλα τα κλισέ τα οποία έθεσε το Halloween ούτως η άλλως (κοπέλες που τρέχουν στο δάσος, εφηβικά δράματα ενώ ο δολοφόνος είναι σε απόσταση αναπνοής, ακόμα και το τέλος για το οποίο επίσης δεν θα μιλήσω για ευνόητους λόγους), και είναι σχετικά προβλέψιμο, όπου εκεί βρίσκεται και το μοναδικό μου παράπονο. Καλό είναι να κανείς χρήση των κλίσε για τα οποία έγινες γνωστό σαν franchise, αλλά μόνο όσο το ίδιο το σενάριο δεν είναι κλισέ. Για να είμαι δίκαιος, δεν θα έλεγα πως είναι κακό, ειδικά ως αναφορά την εξέλιξη της Laurie έγινε πολύ καλή δουλειά. Άλλωστε, αν θέλει να δει κανείς τρελό σενάριο, δεν θα το βρεί σε slasher ταινία. Παρά όλα αυτά, νομίζω ότι υπήρχαν περιθώρια βελτίωσης ως αναφορά τους διαλόγους και την γενικότερη πλοκή.

Βγαίνοντας από την αίθουσα, αισθανόμουν ικανοποίηση και ένα ίχνος ενθουσιασμού το οποίο κατάφερα να εξηγήσω κάποιες μέρες έπειτα. Η Ικανοποίηση προερχόταν από το γεγονός ότι το έργο του David Gordon Green κατάφερε να με κρατήσει σε αγωνία στο μεγαλύτερο μέρος του, ενώ ταυτόχρονα σεβάστηκε απόλυτα την πηγή του και σε κάποιους τομείς την ξεπέρασε. Ο ενθουσιασμός ήρθε στην σκέψη πως, με βάση το reboot του Halloween μπορώ να πω με σιγουριά ότι το slasher δεν έχει πεθάνει, αλλά μπορεί να επανέλθει δυνατότερο από ποτέ, ακριβώς όπως οι δολοφόνοι σε κάθε slasher sequel ever.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail