314 views

Μεγαλώνουν, μεγαλώνουν γερά παιδιά. Τα Star Wars.

Εβδομάδα Star Wars αυτή που διανύουμε, μετρώντας λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα του The Last Jedi. Μετά από ακριβώς δύο χρόνια αναμονής, το επόμενο κεφάλαιο του θρυλικού sci-fi franchise είναι έτοιμο να μας αποκαλυφθεί και ενώ οι εικασίες δίνουν και παίρνουν, οι απανταχού ερμηνευτές και αποκρυπτογραφείς των trailers και διαφημιστικών teasers, έχουν βαλθεί να σποιλεριάσουν κάθε πτυχή του concept. Αφού τους ευχηθώ ολόψυχα (ως αγνό τέκνο των 80’s και εγώ) να τους «καεί το βίντεο», ας προχωρήσω σε μια σύντομη, παραληρηματική ανάλυση του τι εστί “νέα ταινία Star Wars” στο μυαλό ενός 35αρη.

Οι πρώτες ταινίες είχαν κυκλοφορήσει πριν την γέννηση μου, κάτι που σημαίνει ότι τις παρακολούθησα σε κασέτα στα 90s, όπως και οι υπόλοιποι καμένοι της γενιάς μου. Θυμάμαι έντονα ότι η πρώτη τριλογία δεν είχε καθόλου προβολές στην τηλεόραση, οπότε έπρεπε και συχνά να ζητάω από τους γονείς μου να τις νοικιάζουν ξανά και ξανά, μέχρι να εντυπωθούν εντελώς σε εκείνη την περιοχή του εγκεφάλου που τρέφεται από όμορφα παραμύθια, ήρωες και τέρατα. Αν και τα εφέ ανήκαν σε προηγούμενη δεκαετία, διατήρησαν για αρκετά χρόνια την ψαρωτικότητα τους (ιδίως στα μάτια των μικρότερων σε ηλικία), με αποτέλεσμα να είσαι πλήρως ευάλωτος στο θέαμα που προσέφερε η πρώτη τριλογία, σε συνδυασμό με το απλοϊκό σενάριο και τις εύκολες ηθικοπλαστικές παραπομπές.

Η επόμενη τριλογία με βρήκε κάπου ανάμεσα σε συναίσθημα και λογική. Φοιτητής πλέον και ως τυπικός χεβιμέταλλος νέρντουλας, περίμενα σαν τρελός να δω την ιστορία του Lord Vader και τους λόγους που τον οδήγησαν στην Σκοτεινή Πλευρά. Ενώ ακόμα και σήμερα είμαι απόλυτα ευχαριστημένος από το στήσιμο της βασικής δομής του concept, διατηρώ και εγώ όπως και εκατομμύρια fans ανά τον κόσμο τεράστιες ενστάσεις για την κινηματογράφηση του. Παρόλη την ξενέρα από τις καρικατούρες των ηρώων που πάσχιζα να λατρέψω στην αλληλουχία των prequels αυτών, κράτησα τα θετικά (o Darth Maul, η μάχη YodaDooku, ο ακρωτηριασμός του Anakin από τον Obi-Wan) και προχώρησα με την ελπίδα κάποτε να επιστρέψει το franchise στα βασικά του χαρακτηριστικά.

Πρόπερσι οι ελπίδες μας ανταμείφθηκαν με το The Force Awakens, μια εξαιρετική Star Wars ταινία που πλέον θεωρώ ως αντάξια της πρώτης τριλογίας. Το δίπολο Rey/Kylo Ren αναγεννά το ενδιαφέρον της σειράς, εισάγοντας δύο φρέσκους χαρακτήρες που διψούν για την ανακάλυψη των μυστικών των πλευρών που έχουν επιλέξει να υπηρετούν (ή μήπως όχι; ). Εφέ, ηχητική επένδυση, ποικιλία κόσμων/όπλων/εξωγήινων φυλών στα κόκκινα για ακόμη μια φορά, ενώ και οι σκηνές μάχης (με σκάφη, lightsabers ή blasters) διακρίνονται για την ποιοτική απεικόνιση τους (δεν χωρούν εδώ φτηνές σεκάνς τύπου Clone Wars). Με ήρωες, δράση και δράμα που ταιριάζουν τόσο στην φαντασία των μικρών φίλων του franchise αλλά και παράλληλα σέβονται τους μεγαλύτερους σε ηλικία φανμπόηδες-καμένους που αλυχτούν για ψήγματα παρελθοντολαγνίας και επαναφοράς μνημειακών αρχείων από εκείνη την φέτα εγκεφάλου, που λέγαμε πριν. Τρανή απόδειξη η επαναλαμβανόμενη θέαση της ταινίας από την επτάχρονη κόρη μου και εμένα (σε ρόλο μεταφραστή), περί των 20 φορών τουλάχιστον μέχρι και σήμερα, σε σημείο που μπορώ να ντουμπλάρω τον Finn αν πάθει κάτι το παλικάρι. Και κάπου εκεί έγκειται το μεγάλο θετικό του The Force Awakens αλλά και κάθε Star Wars film που κυκλοφορεί πλέον. Υπάρχει και θα υπάρχει για τα εκατομμύρια των νέων fans που στρατολογούνται με το πέρασμα των τριλογιών ως η πρώτη επαφή με έναν μαγικό κόσμο, όχι πολύ μακριά από αυτόν τον γαλαξία…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail