205 views

Hereditary: Ποιος είπε πως ο τρόμος είναι συμβατικός; (spoiler ahead)

Ο Ari Aster δεν θα μπορούσε να εγκαινιάσει καλύτερα την επίσημη καριέρα του ως σκηνοθέτης και σεναριογράφος από την ταινία Hereditary, το οποίο δίχασε το κοινό τελευταία όσο καμία άλλη ταινία. Η ταινία αυτή, χωμένη βαθιά στο supernatural horror που τελευταία φαίνεται να κυριαρχεί τις μεγάλες οθόνες, προβλημάτισε τόσο θετικά όσο και αρνητικά κοινό και κριτικούς, με τους τελευταίους να πλέκουν επί το πλείστον το εγκώμιο της.

Πριν αναφερθούν λίγα λόγια για την ταινία, ας δούμε λίγο που βρίσκεται το supernatural horror αυτή τη στιγμή. Conjuring, Insidious, Annabelle και λοιπές ταινίες ναι μεν έχουν συχνή παρουσία στις κινηματογραφικές αίθουσες, από την άλλη προσφέρουν ένα ευκολοχώνευτο θέαμα, το horror για τις μάζες κοινώς, που δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά παράλληλα ‘δυσφημεί’ τον οποιοδήποτε πειραματισμό από σκηνοθέτες και παραγωγούς. Από την άλλη Get Out, The Witch, The Ritual και A Quiet Place από την άλλη δείχνουν να αντιστέκονται στην αδράνεια που βασανίζει το είδος τελευταία, όταν η cult ένταση του εξαϋλώθηκε από τις ακριβές παραγωγές.

Κάπου ανάμεσα βρίσκεται το Hereditary. Η ταινία έχει στηθεί με έναν τρόπο, που πλην από εξαιρετική εικόνα, δεν απεικονίζει την ένταση της στιγμής μονοδιάστατα, με την άθλια σοβαροφάνεια που θέλουν να πλασάρουν άλλες ταινίες, αλλά παίζει με το μεταφυσικό όπως ακριβώς οφείλει ρεαλιστικά να πράξει κανείς. Ξετυλίγει τα γεγονότα με τρόπο που μπορεί να μην τρομάξει ιδιαίτερα τον θεατή αλλά σίγουρα τον κάνει να νιώθει εξαιρετικά άβολα. Για παράδειγμα όταν το κεφάλι της Milly Shapiro (Charlie) κόβεται από την πρόσκρουση στον στύλο και ο Alex Wolff οδηγεί ψυχικά κομματιασμένος σπίτι του, δεν μπορεί κανείς να μην αντιδράσει με κάποιον τρόπο, είτε αυτό συμβεί εκφράζοντας ανησυχία, είτε αποτροπιασμό είτε απλά να νιώσει αηδιασμένος και ενοχλημένος από όλο αυτό.

Εδώ καταλαβαίνουμε πότε μια ταινία έχει πετύχει το σκοπό της. Όσο και να δίχασε το τέλος της το κοινό, ο θεατής ένιωσε να αλληλεπιδρά με την ταινία σε πολλές στιγμές της, ακόμα και γελώντας σε ορισμένες σκηνές. Προς τι λοιπόν η αγανάκτηση; Παράγοντες από την ταινία δήλωσαν πως το τέλος της δεν περιέχει καμία απολύτως μεταφορά και πως πρέπει να ερμηνευτεί κυριολεκτικά. Ο Paimon άφησε το μη-θεμιτό σώμα της Charlie και απέκτησε το αντρικό σώμα που πάντοτε ήθελε μέσα από τον Peter. Σε μια έξαρση οπαδισμού, γυμνά μέλη της σατανιστικής σέκτας που οργάνωσε όλη αυτή την πλεκτάνη, προσκυνούν τον Paimon και κάπου εδώ πολλοί θεωρούν πως το Hereditary χάνει την μαγεία του.

Ο τρόμος όμως και η ταινίες του δεν είναι τσιφλίκι των jump-scares και του αίσιου τέλους, ούτε καν της σοβαροφάνειας. Ο κόσμος του πνευματισμού, των επικλήσεων και της ακραίας θρησκευτικής λατρείας αντικατοπτρίζεται στο φιλμ ακριβώς όπως είναι, τίποτε παραπάνω τίποτε λιγότερο. Επίσης, θα πρέπει να αναφέρουμε σε αυτό το σημείο πόσο όμορφα απεικόνισε η Toni Collette την παράνοια της μητέρας, εκείνο τον κραυγαλέο ίλιγγο παράνοιας που ενείχε ο ρόλος της.

Ταινίες σαν και το Hereditary μόνο θετικές εκφάνσεις μπορούν να προσδώσουν στον κινηματογράφο σήμερα. Αυτή τη διχόνοια κάποιες φορές την χρειαζόμαστε, έστω την ανάγκη να μιλήσουμε για ένα φιλμ χωρίς να το προσπεράσουμε ξέπνοα σαν ένα ακόμα blockbuster της σειράς. Το φανταστικό επιβάλει στον θεατή να βυθιστεί σε αυτό, να νιώσει συναισθήματα, θετικά ή αρνητικά, ειδάλλως έχει αποτύχει παταγωδώς.

Ας ελπίσουμε πως ο κύριος Aster δεν θα διακόψει το φλέρτ του με το μεταφυσικό. Του ταιριάζει και σίγουρα μπορεί να το εκπροσωπήσει με κάτι παραπάνω από αξιοπρέπεια.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail