720 views

Είναι το Star Wars Episode I: The Phantom Menace όσο κακό θυμόμαστε;

Το έτος είναι 1999. Έπειτα από αναμονή 16 ετών, οπαδοί του μεγαλύτερου franchise ταινιών στην ιστορία του κινηματογράφου από όλο τον κόσμο κάνουν ουρές στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών για να πάρουν μία γεύση από τον κόσμο που τούς μάγεψε στα τέλη 70’s/αρχές 80’s. Οι προσδοκίες είναι ψηλές, η αισιοδοξία ακόμη μεγαλύτερη. Κάποια μέλη αυτών των ουρών κάνουν δηλώσεις σε κάμερες. Μερικές από τις ατάκες που μπορεί να ακούσει κανείς κλεφτά, «Έχω έρθει από την Αυστραλία για αυτό…», «Δεν υπάρχει περίπτωση να είναι κακό…». Ο άνθρωπος που είπε την τελευταία φράση στην κάμερα είναι ένας άντρας στα late 20’s που φοράει μια μπλούζα που αναγράφει «Thank you George».

Τα φώτα πέφτουν, η χαρακτηριστική μουσική ξεκινά, στην εικόνα τού “Star Wars” το κοινό πανηγυρίζει σαν οπαδοί ποδοσφαιρικής ομάδας η οποία έβαλε νικητήριο γκολ στο 90′.

Δυόμιση ώρες μετά, το vibe είναι διαφορετικό. Οι πανηγυρισμοί μετατρέπονται ένα αίσθημα αβεβαιότητας, ίσως δυσφορίας. Ακόμη και οι θεατές που φεύγουν με καλές εντυπώσεις από το The Phantom Menace, μιλάνε γι αυτό με μισή καρδία, λες και κάτι δεν πήγε καλά παρόλο το διασκεδαστικό στα μάτια τους δίωρο. (Τώρα που το σκέφτομαι δεν διαφέρει και πολύ απ το κλίμα στο The Force Awakens)

Fast forward στο 2017, το internet κυβερνά τα media και πλέον εκτελεί τον ρόλο του λαϊκού δικαστηρίου. Τα 12χρόνα trolls δεν είχαν ποτέ περισσότερη δύναμη στα χέρια τους και είναι μέρος της κοινής γνώμης. Με λίγα λόγια, αν η δουλεία σου δεν αρέσει στο internet, την έχεις γαμήσει, και ας μη γελιόμαστε, το The Phantom Menace έχει δώσει πολλούς λόγους στο internet για να μην του αρέσει.

Ο προφανής και no 1 κακοήθης  όγκος στο Episode I ακούει στο όνομα Jar-Jar Binks. Δεν χρειάζεται να πω πολλά για τον συγκεκριμένο χαρακτήρα, ή για τα midichlorians, ή για το acting του supporting (και όχι μόνο) cast, ή για το ότι οι Gungans έχουν βασιστεί από φυλετικά στερεότυπα Αφρικανών. Το Star Wars: The Phantom Menace θεωρείται ίσως η χειρότερη ταινία Star Wars (και λέω ίσως γιατί υπάρχει και το Episode II) και κατ εμέ, δικαιολογημένα. Είναι όμως στα αλήθεια ΤΟΣΟ απαράδεκτο; Είναι στα αλήθεια λόγος να πονάνε τα μάτια του θεατή τόσο που μέχρι το τέλος της ταινίας είναι σαν τον Arnold Schwarzenegger στο Total Recall;

Η ταινία μας παρουσιάζει τον καλύτερο villain ως τώρα στο franchise (μετά τον Vader φυσικά), τον Darth Maul και το μοναδικό έγκλημα ως αναφορά εκείνον, είναι ότι δεν τον βλέπουμε περισσότερο. O Qui Gon είναι ένας πολύ ενδιαφέρον χαρακτήρας που έδειξε να καταλαβαίνει ότι ο δογματισμός των Jedi θα είναι το τέλος τους, καθώς και την έννοια της ισορροπίας ανάμεσα σε πειθαρχία και πότε είναι σωστό να παρακάμπτεται αυτή. Πολλοί λένε ότι το writing είναι κακό και ότι έχει πολύ γλυκανάλατες ατάκες. Πότε δεν είχε το Star Wars γλυκανάλατες ατάκες και γιατί είναι κακό αυτό? Το Star Wars δεν πήρε ποτέ τον εαυτό του 100% στα σοβαρά μου και αυτό είναι που το κάνει τόσο γοητευτικό.

Επίσης, πέραν του ότι το sequence από την στιγμή που ο Darth Maul ανοίγει το διπλό φωτόσπαθο (chills) και έπειτα είναι φανταστικό, το ίδιο sequence μας έδωσε το Duel Of The Fates, που είναι από τα πιο χαρακτηριστικά tracks στη μουσική του franchise.

Σκηνοθετικά ο Lucas προσπάθησε να δώσει το ίδιο feeling με την original τριλογία, άλλα το αποτέλεσμα 16 χρονια μέτα προφανώς και θα ήταν κακό.

Το έγκλημα του Star Wars είναι ότι έχει τόσο βαθύ και πλούσιο lore, που ότι και να έκανε ο Lucas και πλέον η Disney με αυτό, δεν πρόκειται πότε να ικανοποιήσει το γιγαντιαίο fanbase που έχει αποκτήσει. Όταν μας έχεις παρουσιάσει μέσα από βιβλία και video games κάτι που λέγεται Old Republic, και από ΟΛΟ αυτό το τεράστιο και ενδιαφέρον universe, γεμάτο σκοτεινή ιστορία, αρχαίους ναούς Sith και Jedi, επιλέγεις να μας δείξεις την ιστορία του Jar Jar, τότε υποβαθμίζεις το ίδιο σου το προϊόν. Έχοντας αυτό το τεράστιο lore στο μυαλό μας, κανείς δεν θα δημιουργήσει το Star Wars που έχουμε οι fans στο κεφάλι μας. Το βλέπει κανείς και στο The Last Jedi, το fanbase είναι τόσο διχασμένο που αναρωτιέται κανείς αν είδε την ίδια ταινία.

Είναι μια κατάσταση damned if you do, dammed if you don’t. Αν ο Lucas στο The The Phantom Menace άλλαζε τον τόνο τελείως από αυτό που γνωρίζαμε ως τότε σαν Star Wars, όλοι θα τον μισούσαν, και εννοείται ότι ο αρνητισμός είναι πάντα πιο loud. Έτσι, προσπάθησε να κρατήσει το ίδιο ύφος χωρίς να το κάνει καθόλου καλά. Εν τέλη όπως είπε και ένας φίλος, εκείνοι που μισούν το Star Wars περισσότερο από όλους είναι οι ίδιοι οι οπαδοί του Star Wars. Οι ίδιοι οπαδοί που από την πρώτη φορά που είδαν το The Phantom Menace γκρίνιαζαν για το πόσο κακό είναι, ωστόσο το ίδιο κάναν και τις επόμενες 5-6 φορές που είδαν star wars themed ταινία .

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail