414 views

Ghost Castle & Mighty Max

Ελλείψει εγχώριου Halloween, στην Ελλάδα τα Χριστούγεννα ήταν η γιορτή που ήταν περισσότερο συνυφασμένη με τον τρόμο, λόγω εποχής, κλίματος και διάρκειας νύχτας. Θυμάμαι άλλωστε χαρακτηριστικά κάποια περιοδικά στα μέσα και τέλη των ‘90s που έβρισκαν επί Χριστουγεννιάτικης περιόδου αφορμή για λίστες τρομακτικότερων video games, ταινιών και βιβλίων. Τα Χριστούγεννα ήταν επίσης η κατεξοχήν εποχή που αποκτούσες παιχνίδια – συνήθως μη ηλεκτρονικά στις χρονιές πριν τα late ‘90s. Χριστούγεννα ήταν λοιπόν η εποχή που απέκτησα τα δύο – πιθανώς μοναδικά – παιχνίδια μου που είχαν μια κάποια horror θεματολογία – το Ghost Castle (Πύργο των Φαντασμάτων) και το πρώτο μου Mighty Max, το Ice Alien.

Ο Πύργος των Φαντασμάτων στέκει ακόμη στο παιδικό μου δωμάτιο, ελαφρώς σκονισμένος και λαβωμένος, διόλου αρτιμελής, αλλά με τερέν και αρχιτεκτονικό σκελετό ακέραια. Ως επιτραπέζιο παιχνίδι ήταν γραμμικός και με μέτριο ενδιαφέρον – υπήρχε μια μοναδική συγκεκριμένη πορεία την οποία διένυαν οι παίκτες με ρίξιμο ζαριού ανά γύρο. Η παρουσία διάφορων εμποδίων, θεματικά εναρμονισμένων (τσεκούρι που έπεφτε, τρεμάμενο πάτωμα, μυστικό πέρασμα μέσα από καθρέφτη – όλα εξαρτώμενα από το ρίξιμο μιας νεκροκεφαλής μέσα σε ένα φέρετρο στην κορυφή του πύργου) ήταν γοητευτική.

Όμως εκεί που κατέληγα μετά από μια-δυο παρτίδες ήταν η απορρόφηση από τον χώρο του παιχνιδιού, και η πλήρης αδιαφορία για τους κανόνες ή για το ίδιο το παιχνίδι. Κατέληγα σε νοητικές βόλτες μέσα στα περιβάλλοντα των τριών δωματίων και του εξωτερικού αρχικού χώρου – η εικονογράφηση ήταν τόσο μαγευτική που ακόμη θέλω σε κάποια φάση να την εκτυπώσω σε τεράστιες ταπετσαρίες που θα βάλω στους τοίχους του σπιτιού μου. Εδώ έχουμε μια ξεκάθαρη υπεροχή του περιβάλλοντός τους έναντι σε οποιαδήποτε γραμμική πορεία που ίσως φανταζόταν οι δημιουργοί. Αντί να παίξεις κάτι με αρχή και τέλος, κάτι που σε περιορίζει μέσα σε μια μουσειακού τύπου γραμμική ξενάγηση, όλη η μαγεία είναι να πας και να φανταστείς τι μπορεί να υπάρχει κάτω από τις τρεμάμενες σανίδες του σαλονιού, τι γεύση έχουν τα δηλητηριώδη φίλτρα στο υπόγειο, ποιοι είναι οι τίτλοι των βιβλίων στη βιβλιοθήκη, και το πώς είναι να κρύβεσαι πίσω από τα δέντρα του εξωτερικού χώρου του παιχνιδιού.

Τα Mighty Max από την άλλη δεν ήταν επιτραπέζια, μα κασετίνες, θεματικού σχεδιασμού η καθεμία (μπορείτε να δείτε τις περισσότερες από αυτές εδώ). Επιλέγοντας μια pulp θεώρηση του τρόμου, περιείχαν λίγες φιγούρες και interactive μέρη του χώρου (περιστρεφόμενες πλατφόρμες, αποσπώμενες δαγκάνες, πτυσσόμενα κλουβιά). Έχοντας υπόψιν την παραδοσιακή διάκριση των φύλων στα παιδικά παιχνίδια, τα Mighty Max ήταν το αγορίστικο αντίστοιχο των Polly Pockets. Το Ice Alien που προανέφερα είχε για παράδειγμα μια horror sci-fi εσάνς κοντά σε αυτή του The Thing, όντας μια πτυσσόμενη κασετίνα με παγωμένο τοπίο, εξωγήινα (Alien-οειδή) κεφάλια και ρομποτικό villain. Υπόθεση ή σωστός τρόπος παιχνιδιού δεν υπήρχε, παρά μόνο κάποιες υπονοούμενες κατευθύνσεις μέσω των σημείων στα οποία μπορούσαν να σταθούν οι φιγούρες, την κίνηση των interactive τμημάτων, και το ίδιο το τερέν. Εδώ βρίσκεται και το δεύτερο κοινό στοιχείο με το Ghost Castle (πέρα από τον τρόμο): μπορεί κανείς να πει πως πρόκειται για ένα πρωτόλειο sandbox χώρο, όπου μπορεί κανείς να περιπλανηθεί, αφήνοντας στην άκρη οποιαδήποτε ανάγκη για προκαθορισμένη πορεία ή ιστορία.

 Ελληνικό διαφημιστικό για το Ghost Castle:

 Ελληνικό διαφημιστικό για το Mighty Max:

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail