228 views

Παραμορφωμένοι ακροατές, μόνοι, ψάχνουν

Για να είμαι ειλικρινής ο θάνατος του μπασίστα, Caleb Scofield δεν με συγκλόνισε όπως οι αντίστοιχες απώλειες μεγάλων μουσικών τα τελευταία πολλά χρόνια. Και αυτό όχι γιατί δεν έχω επαφή με τις μπάντες που συμμετείχε ο αξιολογότατος μουσικός, το ακριβώς αντίθετο. Κυρίως διότι η μπάντα που πρωταγωνίστησε ο εκλιπών, οι Cave In είχαν μπει σε μακροπρόθεσμο hiatus και είχαν να μας απασχολήσουν με νέο υλικό από το White Silence του 2011.

Επειδή η ζωή συνεχίζεται για όλους εμάς (όσο κυνικό και αν ακούγεται), μια από τις πρώτες αντιδράσεις μου, πέρα από το να ξανακούσω δίσκους σαν τα καταπληκτικά Until Your Heart Stops και Jupiter, ήταν να τσεκάρω ξανά το σχήμα που έφτιαξε ο Stephen Brodsky (ο mainman των Cave In) με τον Ben Koller (τύμπανα στους Converge) και ακούει στο όνομα Mutoid Man. Άκουσα με προσοχή, ξανά και ξανά, το περσινό War Moans το οποίο είχε περάσει εντελώς απαρατήρητο από το προσωπικό μου αισθητήριο, λόγω των εύκολων ρυθμών που περιλάμβανε στα περισσότερα κομμάτια του και της punk ιδιοσυγκρασίας του songwriting που μου φάνηκε φτηνή και κάπως αδιάφορη.

Τεράστιο λάθος εκ μέρους μου και το καταθέτω χωρίς κάποιον προφανή λόγο, ότι ήμουν κόπανος απέναντι σου κυρ Στέφανε. Κάθε τραγούδι του δίσκου είναι και ένα μικρό hit που θα έπρεπε να κολλάει στο μυαλό εφήβων (το r’n’b έχει εκμηδενίσει κάθε πιθανότητα να συμβεί αυτό) και πλέον δηλώνω σίγουρος ότι ο δίσκος κυκλοφόρησε λάθος εποχή. Όταν στα 00s αναζητούσαμε uber κομματάρες του μοντέρνου alt metal, οι σύγχρονοι ήρωες θέλανε να ψαχτούν καλλιτεχνικά και το post πήγαινε και ερχότανε. Ίσως χτυπάγανε με αυτό το μαμούχαλο στυλ,  πιο πολλές γκόμενες, δεν ξέρω. Αυτό που ξέρω όμως είναι ότι ρεφραινάρα σαν του Kiss of Death δεν έβρισκες εύκολα και μπαλαντες σαν το Bandages δεν γράφονται πια.

Πολλά μπορούν να ειπωθούν για το μουσικό κομμάτι που καταθέτουν οι Mutoid Man, αλλά κυρίως αυτό το κείμενο θέλει να υπογραμμίσει την παράνοια της εποχής, που κυκλοφορούν άπειροι δίσκοι οι οποίοι είναι ταυτόχρονα όλοι διαθέσιμοι σε όλους. Ξεφεύγουν αξιόλογες δουλειές που σε διαφορετικές συνθήκες θα μπορούσαν να σε ενθουσιάσουν, αλλά με την διάσπαση προσοχής που μαστίζει το ακροατήριο, είναι απόλυτα φυσιολογικό να προσφέρουμε το ενδιαφέρον μας ΚΑΙ σε λάθος πράγματα. Ανάμεσα σε αλλεπάλληλα ριπ, επανακυκλοφορίες και αχρείαστες κυκλοφορίες, ο ακροατής καλείται να ακούσει ποιοτική, σύγχρονη μουσική;; Δυσκολάκι, δεν νομίζετε;

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail