232 views

Paradise Lost και Host: Επανακυκλοφορία ενός δίσκου ορόσημου

Κυκλοφορεί συχνά πυκνά μέσα στις συζητήσεις μουσικόφιλων το γνωστό αστειάκι ότι οι Paradise Lost έχουν γράψει έναν δίσκο πιο Depeche Mode και από τους ίδιους τους Depeche Mode. Φυσικά αναφέρομαι στο Host, το οποίο πλέον θεωρείται κλασσικός δίσκος για το συγκρότημα, επανακυκλοφορώντας μάλιστα μέσα στο 2018.

 

Το Host θάφτηκε από πολλούς ‘νεκροθάφτες’ τις μουσικής, ιδιαίτερα από τον μεταλ τύπο και τους οπαδούς που δεν άντεξαν ποτέ την αλλαγή του συγκροτήματος σε περισσότερο pop μονοπάτια. Βέβαια, ο όρος pop εδώ εκφράζεται λανθασμένα, μιας και οι δύσμοιροι Paradise Lost το μόνο που έκαναν είναι να αφήσουν την Βρετανική synthpop να τους επηρεάσει και αποδέχτηκαν τον μινιμαλισμό της εποχής στην οποία δημιουργούσαν μουσική (τέλη 90’s, αρχές 00’s).

Πόσο κακό όμως υπήρξε το Host; Διόλου κακό! Για την ακρίβεια ο δίσκος αυτός θα πρέπει να θεωρείται διαμαντάκι, μιας και έφερε στα όρια τους το συγκρότημα, κυρίως στο στιχουργικό κομμάτι. Ο Holmes, μέσα από καθαρά φωνητικά για τα οποία ένιωθε αυτοπεποίθηση και βεβαιότητα, έγραψε ίσως και από τους καλύτερους στίχους στη ζωή του μέσα στον δίσκο τούτο. Η αβεβαιότητα για το μέλλον, οι ψυχολογικές διακυμάνσεις των Nick Holmes και Greg Mackintosh αλλά και η επίδραση των διαφόρων ειδών ουσιών στην μπάντα (συμπεριλαμβανομένου και του αλκοόλ), οδήγησαν σε έναν δίσκο εσωστρεφή και κλειστοφοβικό, πραγματικό ιατρικό για τα αδιέξοδα της ζωής.

Παρότι δεν μπορεί να χαρακτηριστεί σκληρός ο ήχος του, από την άποψη πως οι Paradise Lost απομακρύνθηκαν από τα metal μονοπάτια που οι ίδιοι είχαν χαράξει, ενστερνίζεται ένα καταθλιπτικό μοτίβο, αφήνοντας στο άκουσμα του μια κενότητα, ένα συναίσθημα ποιητικής οδύνης. Πιθανόν αυτά τα συναισθήματα να είχαν οδηγήσει και την μπάντα στο να δημιουργήσει τα κομμάτια που απαρτίζουν το Host, όπου στίχοι όπως ‘But it seems like it’s going Wrong Again’ και ‘It’s much too late to aim you only miss’, χαράζονται βαθιά μέσα στο μυαλό του κάθε ακροατή, επιφέροντας μια εσωτερική αναζήτηση του αν τελικά οι πράξεις ενός ατόμου έχουν πραγματικό αντίκτυπο στο σύμπαν γύρω του. Η απάντηση σε αυτό, βέβαια, δεν απαντάται ποτέ.

Το Host είναι γεμάτο mid-tempo μελωδίες, ambient γυρίσματα, πληθώρα οργάνων όπως τσέλο και πλήκτρα και οι φόρμες των κομματιών του μπορεί φαινομενικά στο πρώτο άκουσμα να δείχνουν επαναλαμβανόμενα, αλλά στην πορεία του χρόνου, στα είκοσι χρόνια σχεδόν από την κυκλοφορία του δίσκου, έχει αποδειχτεί πως δίνουν απλόχερα ευκαιρίες στον ακροατή να εμβαθύνει στον κόσμο του. Τούτο κατά την γνώμη μου οι Paradise Lost το πέτυχαν τόσο στο Host όσο και σε άλλους δίσκους τους, όπως το Icon και το Shades Of God.

Όσοι δεν έχουν το Host στην δισκοθήκη τους, ας προμηθευτούν την επανακυκλοφορία του. Παράλληλα, μπορούν να στείλουν κατάρες σε όλους εκείνους που θαρρούν πως η ποιότητα ενός συγκροτήματος είναι ανάλογη της προσωπικής τους ιδιοσυγκρασίας και του γούστου τους προς την μουσική, ειδικά όταν αυτό το δήθεν γούστο καταλήγει να γίνεται, μέσα στο κεφάλι τους πάντα, μια σταθερά, κάτω από την οποία εξετάζεται κάθε μορφή μουσικής. Οι Paradise Lost άλλωστε δεν συμπαθούσαν ποτέ τους χαρακτηρισμούς, ούτε καν εκείνον της gothic metal, τον οποίο κόλλησε στην μπάντα η δημοσιογραφική γραφειοκρατία και οι ίδιοι τον αντιπαθούν υπέρ του δέοντος. Οι Paradise Lost είναι ανώτεροι από όλα αυτά και ο κατάλληλος δίσκος για να το αποδείξουν αυτό ήταν πάντοτε το Host.

Could you stand back and set this soul free, before it’s too late?

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail