280 views

If you have Ghost…

Οι δικαστικές διαμάχες του Tobias Forge με τα πρώην μέλη των Ghost είχαν κλονίσει την πορεία της μπάντας τα προηγούμενα έτη, λίγο μετά την κυκλοφορία του τρίτου και καλύτερου τους, δίσκου, το Meliora. Οι μάσκες έπεσαν (στην κυριολεξία) και ο διάσημος για όλους μας Πάπας απέκτησε επίσημα όνομα. Ο Tobias κατηγορήθηκε από μέλη των Ghost πως τους πρόσφερε ψίχουλα για όλη την σκληρή δουλειά που είχαν ρίξει στο σχήμα και κάπου εδώ τα ίχνη για την συνέχεια της διαμάχης αυτής χάθηκαν.

Μια μπάντα με αρκετά προβλήματα στο εσωτερικό της και πιθανόν αρκετές αλλαγές στη σύνθεση της αδυνατεί να γράψει καλή μουσική. Στην περίπτωση των Ghost και ενώ όλα έμοιαζαν δυσοίωνα, η υπόθεση αυτή δεν ισχύει. Το Prequelle κυκλοφόρησε πριν από κάποιες ημέρες και απέδειξε πως οι Ghost είναι κάτι παραπάνω από μια ομάδα μουσικών που βγάζει μεροκάματο.

Οι Ghost πετυχαίνουν εκεί που λίγο πολύ αποτυγχάνει το σύνολό της σύγχρονης παραγωγής των ιδιωμάτων της ροκ και της μεταλ. Ο συνδυασμός της παιχνιδιάρικης διάθεσής στο image με τον σχεδόν pop σχεδιασμό της μουσικής τους κάνει να φαίνονται αλλιώτικοι από τους άλλους. Ένας δίσκος των Ghost αγγίζει μια ABBA-θική αγαθότητα που σε υποχρεώνει να διασκεδάσεις με την ψυχή σου. Προσφέρει μουσική η οποία αγγίζει τόσο τον μεταλλά, όσο και κάποιον που δεν πετά την σκούφια του για ακραία είδη μουσικής, ενώ συνάμα είναι περισσότερο ροκ από άλλα σκληροτράχηλα αγόρια εκεί έξω, ακόμα και όταν περιλαμβάνει τραγούδια όπως το Miasma με σολο από σαξόφωνο κάπου εκεί προς το τέλος της instrumental σύνθεσης. Όπως ο ίδιος ο Tobias τους χαρακτηρίζει, οι Ghost μοιάζουν περισσότερο με μια θεατρική παράσταση, παρά με μια κλασσική μπάντα.

Ο νέος δίσκος ίσως να είναι ένα σκαλοπάτι κάτω από τον προηγούμενο, ποιοτικά, αλλά δεν έχει σε τίποτα να ζηλέψει άλλες φετινές κυκλοφορίες. Για την ακρίβεια, πολλές από αυτές τις ξεπερνά τόσο σε ποιότητα όσο και σε attitude. Μια μπάντα σαν και αυτή που περιφρονεί τα είδη της μουσικής και παίζει μαζί τους, δεν μπορεί παρά να μην γράψει τραγούδια-ύμνους σαν το See The Light ή το Dance Macabre. Απολαυστικοί, ευκολοχώνευτοι και αδιόρθωτα ρομαντικοί, οι Ghost φιγουράρουν την μουσική τους με περίσσια άνεση, φέρνοντας στο προσκήνιο τόσο τα κιθαριστικά σημεία όσο και την δημιουργία μουσικής μέσα από πληθώρα μελωδιών και συνθέσεων από πλήκτρα και συνθεσάιζερ. Άλλωστε, ο Tobias ήθελε να έχει στα χέρια του έναν disco δίσκο, μια εκδοχή της ροκ που να μπορεί κανείς να χορέψει ακόμα και αν δεν είναι ηλεκτρονική μουσική.

Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που η μπάντα, η οποία μετρά πάνω κάτω δέκα χρόνια πλέον παρουσίας στην σκηνή, ανήλθε σε υψηλό επίπεδο από τον πρώτο της κιόλας δίσκο. Την λουσιφεριανή αυτή μουσική τους μπορεί κανείς τόσο να την χορέψει όσο και να χτυπηθεί μαζί της. Με τους Ghost δεν υπάρχουν όρια. Ας τους απολαύσουμε λοιπόν όσο τραβάνε δημιουργικά και όσο η μουσική που εισάγουν στο μουσικό στερέωμα δεν αναλωθεί σε καλλιτεχνικές λούπες και κορεστεί πλήρως (κάτι το οποίο ίσως αναμένεται να συμβεί στο προσεχές μέλλον). Ως τότε, don’t you forget about your friend death.

Υ.Γ 1: Μόνο στα δικά μου αυτιά υπάρχει ριφάκι στο τέλος του Miasma το οποίο ηχεί σαν ριφάκι από το Beat it του αειμνήστου Michael Jackson;

Υ.Γ 2: Την παραγωγή του δίσκου έχει διεκπεραιώσει ο άγγλος παραγωγός μουσικής Tom  Dalgety, ο οποίος είχε ασχοληθεί και με την παραγωγή του Popestar και του Ceremony and Devotion.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail