386 views

Hisingen Blues: Ευχή και κατάρα

Οι Σουηδοί Graveyard γρήγορα διαλύθηκαν, γρήγορα επανενώθηκαν. Αύριο μάλιστα (25/5/18) κυκλοφορούν και τον νέο τους δίσκο ονόματι Peace. Τα συναισθήματα ανάμεικτα για πολλούς και διάφορους λόγους. Να εξηγήσω…

Θυμάμαι ότι πάνω στους Graveyard έπεσα εντελώς τυχαία και αιφνιδιάστηκα. Για την ακρίβεια, ανάμεσα σε διάφορα promo της Nuclear Blast φτιαγμένα απο σίδερο και ατσάλι, βρέθηκε και ένα album με ένα πράσινο εξώφυλλο και κάτι χίπηδες πάνω σε έναν πλωτό κορμό δέντρου. Αν μη τι άλλο, αυτό απο μόνο του ήταν αρκετό για να κάνει το δίσκο να ξεχωρίσει στα μάτια μου – εικαστικά τουλάχιστον – αφού για να καταλάβετε οι υπόλοιπες κυκλοφορίες της χρονιάς για την εν λόγω εταιρεία ήταν οι νέοι τότε δίσκοι των Belphegor, Destruction και Fleshgod Apocalypse μεταξύ άλλων.

Πρόκειται περί λάθους σκέφτηκα, δεν ήξερα καν ποιοι είναι αυτοί οι Graveyard, όμως πάτησα το play για την πρώτη ακρόαση του Hisingen Blues. Και το ερωτεύτηκα. Απο την πρώτη κιόλας ακρόαση ο δίσκος αυτός με κέρδισε και μονοπώλησε στις προτιμήσεις μου για τους μήνες που ακολούθησαν ή και κάτι παραπάνω τώρα που το σκέφτομαι. Η seven-τίλα του ήχου τους δεν αποτελούσε δα και καμιά πρωτοτυπία όμως ήταν τόσο ειλικρινές, αληθινό και ατόφιο rock που για μια στιγμή πίστεψα πως η μπάντα αυτή έρχεται όντως απο μια άλλη εποχή. Είχε αυτή τη φλόγα που πρέπει να έχει ένας κλασσικός rock δίσκος της παλιάς σχολής.

Στο κάτω-κάτω, τι πραγματικά χρειάζεται να έχεις όταν αποφασίζεις να παίξεις την μουσική των Led Zeppelin και των Deep Purple σήμερα; Γιατί σαφέστατα, οι Graveyard ποτέ δεν επιδίωξαν να ανακαλύψουν τον τροχό. Χρειάζεται λοιπόν να έχεις όλα όσα είχε το Hisingen Blues και λείπουν δυστυχώς απο το Peace. Χρειάζεται αυτή η φλόγα. Αυτός ο αυθορμητισμός, η ψυχή και το συναίσθημα, αυτή η καταπληκτική ερμηνεία και η ατμόσφαιρα που έκανε το Hisingen Blues να ξεχωρίσει ανάμεσα στο hype που υπήρχε απο δεκάδες άλλες νεο-vintage μπάντες.

Το Peace λοιπόν σηματοδοτεί την επιστροφή των Graveyard μετά την – προσωρινή όπως αποδείχθηκε – διάλυση τους. Μια διάλυση που όταν έγινε γνωστή με στεναχώρησε ιδιαίτερα γιατί ήταν πραγματικά άδοξο το τέλος αυτό για μια μπάντα που συμπαθούσα και πίστευα απο την πρώτη στιγμή. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί το διέλυσαν το μαγαζάκι τόσο ξαφνικά και με λύπη καταλήγω πλέον στο συμπέρασμα πως δεν υπήρχε και σοβαρός λόγος να το ξανά ανοίξουν. Όχι με έναν δίσκο σαν το Peace. Ένας δίσκος που αν δεν είχε την φωνή του Joakim Nilsson – που πραγματικά λατρεύω – θαρρώ πως είναι ανάλατος. Μετά απο τρεις ακροάσεις νομίζω πως το μόνο που μου έχει μείνει είναι το opener It Ain’t Over Yet και το Please Don’t τα οποία πλησιάζουν το vibe που θα περίμενα απο τους Graveyard όμως τίποτα παραπάνω. Μου άρεσε και η κορύφωση του Walk On προς το τέλος και ως εκεί. Τα ρεφρέν του δίσκου είναι μέτρια προς αδιάφορα ενώ σε κάποια απο αυτά θα συναντήσετε και δεύτερες φωνές που πιθανότατα θα σας ενοχλήσουν. Απο την άλλη, τα αργά κομμάτια του δίσκου ακούγονται τόσο επιτειδευμένα, που μου δίνουν την εντύπωση ότι απλά γράφονται με την ελπίδα να δημιουργηθεί ένα νέο hit αντίστοιχο του The Siren και η προσπάθεια εν τέλει φέρνει τα αντίθετα αποτελέσματα.

Εν κατακλείδι, το Peace υστερεί αισθητά σε σύγκριση με το Hisingen Blues ως προς τον δυναμισμό και τον αυθορμητισμό που θα θέλαμε. Ίσως τελικά το Hisingen Blues να αποτελεί κατάρα για τους Graveyard αφού κάθε νέος τους δίσκος αναπόφευκτα συγκρίνεται με αυτόν. Ίσως τελικά το φορτίο αυτό να αποδείχθηκε βαρύ για τους Σουηδούς. Ίσως και ο λόγος της διάλυσης να οφείλεται στην δυσκολία να διαχειριστούν την κατάσταση αυτή, καθώς, ούτε τα Lights Out και Innocence & Decadence – αν και ανώτερα του Peace – ανταποκρίθηκαν στις υψηλές προσδοκίες που υπήρχαν και συνεχίζουν να υπάρχουν. Ελπίζω το μέλλον να με διαψεύσει αλλά δυστυχώς το γυαλί έχει ήδη ραγίσει.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail