231 views

Μέσα απο τις στάχτες

Υπάρχουν στιγμές στην ζωή που τα πράγματα πάνε κατά διαόλου και δεν υπάρχει χώρος για άλλα, λιγότερο σημαντικά και καθημερινά. Οι ημέρες που γράφεται αυτό το άρθρο, ημέρες πένθους, είναι στιγμές περαστικές που πρόκειται κανείς να θυμάται για πάντα. Τα παρακάτω αποτελούν προσωπικές απόψεις του αρθρογράφου, πιο πολύ λόγια που θα ήθελε να εκφράσει τούτες δω τις ώρες, οπότε αν κανείς ψάχνει πολιτικές αναλύσεις ή διεξοδικές αναζητήσεις που να επιφέρουν δικαιοσύνη για το θάνατο τόσων ανθρώπων, το άρθρο αυτό δεν πρόκειται να προσφέρει σε τίποτε.

Δεν θα μιλήσω συγκεκριμένα για τους Έλληνες, που λίγο πολύ γνωρίζουμε πως δρουμε εδώ και χρόνια ούτε και για τα κουσούρια που έχουμε ως λαός. Ας μιλήσω για εμάς συνολικά ως ανθρωπότητα. Σαν όντα είμαστε πλήρως αυτοκαταστροφικά, με μηδενισμένους τους δείκτες της αυτοσυντήρησης ως είδος, αλλά πολλές φορές δείχνουμε αλληλεγγύη που συγκινεί, όπως ακριβώς συνέβη και τις τελευταίες ημέρες. Έτσι θα έπρεπε δηλαδή, μιας και νεκροί θα μπορούσαμε να ήμασταν όλοι εμείς. Όπως και με τους πρόσφυγες, έτσι ακριβώς και με τους πυρόπληκτους οι σκέψεις είναι ίδιες. Θα μπορούσαμε να βρισκόμασταν στη θέση τους. Ένας σεισμός, μια πυρκαγιά, ένας πόλεμος, είναι πράγματα που ξεσπάνε από την μια ημέρα στην άλλη και εκεί που βρίσκεσαι στο βάθρο της κοινωνικής καταξίωσης και νιώθεις ‘καλά’, περνάς στον τελευταίο κύκλο της κολάσεως.

Φίλε αναγνώστη, εύχομαι να βοήθησες τους πυρόπληκτους με όποιον τρόπο μπορούσες. Εδώ δεν είναι ένας αγώνας χρημάτων, πόσα πλήρωσε ο καθένας, πόσο βοήθησε κτλ. Ο καθένας μας ό,τι μπορούσε να συνεισφέρει το συνείσφερε. Αν πάλι είσαι από εκείνους που δεν ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα, ελπίζω πραγματικά η ρουλέτα της ζωής να μην διαολοστείλει την μπίλια σε εσένα και να βρεθείς σε κάποια ανάλογη θέση, κάτω από το χώμα ή πάνω από αυτό έχοντας χάσει τα πάντα.

Περνώντας λίγο χρόνο τόσο στα social media όσο και στα μέσα μαζικής αποβλάκωσης, αντιλαμβάνεσαι πόσο μικρός είναι ο κόσμος απέναντι στα γεγονότα. Οι αναλύσεις δεν χωράνε σε τέτοιες περιπτώσεις και αν ως είδος είχαμε την μοναδική ικανότητα σε μια λογικές σκέψεις και πράξεις, πλέον την έχουμε χάσει πλήρως. Το να παραπονιέσαι ώρες ολόκληρες στο facebook για την ανικανότητα του κράτους ή μη, δεν σε κάνει ούτε επαναστάτη ούτε ηθικό κριτή. Περισσότερο έναν ακόμα φαφλατά σε κάνει, που βολεύεται στην ευκολία των εκφράσεων. Το πιο εύκολο και μη-ουσιώδες είναι να προσπαθήσεις να ρίξεις την ευθύνη σε τρίτους, κυρίως στο κράτος που πλέον είναι αποδέκτης παραπόνων κάθε λογής, σε έναν τόπο που έχει συνηθίσει να βυζαίνει τους πολιτικούς όντας ‘ενήλικος’. Την επόμενη φορά που θα παραπονεθείς για το αν ο δήμος σου έχει πυροσβεστικούς κρούνους, θυμήσου στις εκλογές να τους ζητήσεις αντί των θέσεων στο δημόσιο.

Είχα υποσχεθεί πως για τούτο το άρθρο δεν θα μιλήσω για την πολιτική πλευρά του θέματος, για αυτό και προσέχω ιδιαίτερα τις λέξεις μου. Άλλωστε στο πένθος δεν χωράνε οπαδικά και το γνωρίζουμε, ασχέτως αν μαυροντυμένοι κύριοι γνωστού ημι-παράνομου κόμματος αποφάσισαν να φορέσουν την οπαδική φανέλα για να βοηθήσουν τους πυρόπληκτους και κάποιοι τους δικαίωσαν μάλιστα ισχυριζόμενοι πως αυτοί τουλάχιστον βοηθάνε. Ναι βοηθάνε. Την δημοτικότητα του κόμματος τους.

Κάπως έτσι λοιπόν φτάσαμε εκτός από τις περιουσίες, να χαθούν και ανθρώπινες ζωές. Μικρά παιδιά, ενήλικες ηλικιωμένοι. Μέσα στην ροή του κόσμου, μηδαμινός ο αριθμός θα πει κανείς, αλλά ρε γαμώτο, για κάποιους ήταν γονείς, παιδιά, παππούδες, γιαγιάδες, αδέρφια και αυτό τους καθιστούσε ανεκτιμητους. Δεν μπορώ να φανταστώ ούτε στο 1% την οδύνη που μπορεί να αισθάνεται ένας συγγενής από τους πληγέντες. Εικόσι- έξι άτομα αντάμωσαν τον θάνατο αγκαλιασμένοι και μέσα στην ανατριχίλα που προκαλεί το γεγονός αυτό, σκέφτομαι ότι τελικά όντως ο θάνατος ενώνει τους ανθρώπους. Ίσως κάποια ένστικτα που κρύβουμε βαθιά μέσα μας να ενεργοποιούνται μπροστά σε τέτοιες βιβλικές καταστροφές και η συμπόνια που δείχνουμε σπάνια πλέον στην καθημερινή μας ζωή να κάνει την εμφάνιση της.

Ας πούμε ευχαριστώ στους πυροσβέστες και όσους συμμετείχαν στις προσπάθειες πυρόσβεσης και διάσωσης των πολιτών. Τελικά μάλλον το κράτος δεν είναι και τόσο άχρηστο έτσι; Ίσως επειδή το κράτος είσαι εσύ και εγώ, όχι μια έννοια αποστασιοποιημένη από τον ίδιο τον πολίτη.  Εξίσου συγχαρητήρια αξίζουν όλοι όσοι έσπευσαν να προσφέρουν με οποιοδήποτε τρόπο στους συνανθρώπους τους. Όλοι όσοι βοήθησαν αξίζουν μια θέση στην ανθρώπινη τάση για θεοποίηση των φυσικών παραγόντων, πολύ περισσότερο από τους μικρούς, πραγματικά, θεούς του Αμβρόσιου και του κάθε Αμβρόσιου εκεί έξω.

Σημαντικά τα μηνύματα μιας τέτοιας καταστροφής, τόσο όσα σε διδάσκουν για να προλαμβάνεις τέτοια φαινόμενα όσο και τα ηθικά. Πείτε ευχαριστώ για όσους σας έχουν βοηθήσει να έρθετε εκεί που έχετε έρθει. Ειλικρινά, η τύχη του καθενός αλλάζει ημέρα με την ημέρα, κάποιες φορές όχι προς το καλύτερο.

Για τους εμπρηστές, εύχομαι ο πέλεκυς της δικαιοσύνης να είναι βαρύς και ασήκωτος. Όχι μόνο για τις ανθρώπινες ζωές, που κατά την ταπεινή μου άποψη ένας εμπρησμός θα πρέπει να εξισώνεται με δολοφονία εκ προ μελέτης, αλλά και για τα εγκλήματα κατά της φύσης. Προσωπικά, ως άθεος, θαρρώ πως το προπατορικό αμάρτημα έχει πρόσωπο σαν και αυτό. Το μήλο είναι ο ατελείωτος βιασμός της φύσης και ο εξευτελισμός της ανθρώπινης ζωής, όχι η κάθε λογής ανυπακοή σε θεούς και δαίμονες.

Συλλυπητήρια στους συγγενείς, συλλυπητήρια στην ανθρωπότητα…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail