595 views

Δισκοθήκες σε παράκρουση Crooked Jukebox #1

Το μηνιαίο jukebox επιλογών συντακτών του Crooked Minds με τις κυκλοφορίες των τελευταίων εβδομάδων σε φυσικά και ηλεκτρονικά πλατό. Η αλφαβητική σειρά βάσει των ονομάτων καλλιτεχνών/σχημάτων έχει το πάνω χέρι στην παράθεση.

Επιμέλεια: Στυλιανός Τζιρίτας

Black Label SocietyGrimmest Hits

(Spinefarm Records/2018)

 

Ο Zakk Wylde κυκλοφόρησε τον δέκατο BLS δίσκο, ο οποίος, μάλιστα, πέρασε και σχεδόν απαρατήρητος από τα διεθνή μέσα. Δίχως ίχνος πυροτεχνημάτων και συντακτικών φανφαρών, το Grimmest Hits φαίνεται να είναι ένας όμορφος και απλουστευμένος δίσκος. Ο αγαπητός μας μούσιας, δεν πέφτει στην παγίδα να επιδείξει με ανούσιο τρόπο τις κιθαριστικές του ικανότητες, αλλά σε αντίθεση με άλλους κιθαρίστες της γενιάς του, δημιουργεί όντας πρώτα καλλιτέχνης και μετά οργανοπαίχτης, σε έναν δίσκο όπου μας θυμίζει λίγο Ozzy Osbourne υπό stoner rock μελωδίες.

Μπαλάντες, southern rock και attitude, όλα μέσα σε έναν δίσκο, ο οποίος συνοψίζει την καριέρα του Wylde και την αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο, δίχως να θεωρείται δίσκος της χρονιάς αλλά ούτε να απογοητεύει. Το Grimmest Hits έχει λίγο απ’ όλα και μας υπενθυμίζει γιατί πρέπει να αγαπάμε τον τρισμέγιστο Zakk.

Κώστας Τσοτσάνης

 

Deaf Kids-Configuracao do lamento

(Neurot Recordings/Burning London Records/Riding Ancient Waves/2017)

 

Ποιος θα το έλεγε ότι μια από τις καλύτερες, ανερχόμενες εξπεριμενταλιές του τελευταίου τριμήνου του 2017 θα ήταν ένα άσημο βραζιλιάνικο σχήμα από το Rio De Janeiro; Στα 22 λεπτά του δεκαριού που έπεσε στα χέρια μου, η μουσική που δονούνται από τα όργανα (όπου όργανα βάλε εξοπλισμός, tribal κρουστά και άλλα πολλά) του τρίο είναι εντυπωσιακά ρυθμική και περιπετειώδης. Με το focus να βρίσκεται στο πως θα δέσει η τοπική παράδοση με το industrial και το downtempo, οι Deaf Kids ελίσσονται ανάμεσα σε δονήσεις και πραγματικές συνθέσεις, διατηρώντας το ενδιαφέρον σε όλη την διάρκεια των στροφών. Και όπου υπήρξαν πιθανότητες για κοιλιές, εφάρμοσαν κανόνες punk. Για παράδειγμα στο As Mesmas Ferramentas, Os Mesmos Rituais σχεδόν νομίζεις ότι από κάπου μπαίνει στο πλάνο ο Cavalera (εποχής Schizofrenia), όμως γρήγορα η μίξη των αποβάλλει και επαναφέρει τον πειραματισμό στο προσκήνιο του ήχου. Τους περιμένουμε και σε μια πιο “μεγάλη” παραγωγή, η οποία νομίζω ότι θα έρθει σύντομα, αφού έκαναν το πρώτο γκελ σε ΗΠΑ και Βόρεια/Κεντρική Ευρώπη.

Αλέξανδρος Τοπιντζής

 

Jef MaarawiComfort Food

(Inner Ear/2017)

 

Μπορεί η Βραζιλία που είναι ο τόπος γέννησης του εν λόγω καλλιτέχνη να μην εμφανίζεται πουθενά ως ρυθμολογία η ριφάρισμα και μόνο ένας απόηχος της ζούγκλα της (?) να ξεπροβάλλει στο εξώφυλλο αλλά αυτό δεν εμποδίζει το ντεμπούτο του συγκεκριμένου κυρίου να παρουσιάσει μία εσωτερική όσο και διάφανη ηχουργία σύγχρονης αισθητικής πάνω στη σοφιστικέ pop. Ξεκίνημα με ένα από τα καλύτερα singles των τελευταίων μηνών (Cocorado) με εκτενείς φόρους τιμής σε Lou Reed και Bowie και αν και αργότερα πέφτουν οι τόνοι εντούτοις ο δίσκος σε καμία περίπτωση δεν ξεπέφτει στη βαρετή κατηγορία των «μοναχικών τραγουδοποιών που κλαίνε γι την ύπαρξη τους».

Ο Maarawi προσπαθεί χωρίς να τα καταφέρνει απόλυτα να δημιουργήσει ένα όχημα έκφρασης που να μπορεί να συστεγάσει όλες τις επιρροές του (που εμφανώς είναι πολυποίκιλες) και ακόμα και αν του χρεώσουμε ότι δεν τα καταφέρνει, το σίγουρο είναι ότι στα χέρια μας κρατάμε ένα δίσκο πλήρης και αυτόφωτης κατάθεσης.

Στυλιανός Τζιρίτας

 

Tribulation-Down Below

(Century Media/2018)

 

Οι Tribulation ήταν μια σουηδική μπάντα death metal η οποία δημιουργήθηκε το 2005. Λέω “ήταν” όχι επειδή διαλύθηκαν, αλλά επειδή πλέον είναι πολλά παραπάνω από αυτό. Υστέρα από δύο κυκλοφορίες οι οποίες, κατά την κοινή γνώμη, ήταν μια χαρά για το είδος τους, οι Σουηδοί βρήκαν την ταυτότητα τους στο The Children Of The Night (2015). Μια κυκλοφορία αφενός πρωτότυπη στον ήχο της, αφετέρου ώριμη και ποιοτική, σαν να παίζουν σε αυτό το στυλ για χρόνια.

Με το φετινό Down Below οι Tribulation παίρνουν το υβρίδιο της 70’s/80’s horror rock συνδυασμένο με harsh φωνητικά στο οποίο μας σύστησαν στον δίσκο που προηγήθηκε, και του δίνουν μια πιο gothic αισθητική με λιγότερη έμφαση στις blackened πινελιές με τις οποίες χρωμάτιζαν την μουσική τους, και μεγαλύτερη έμφαση στην ατμόσφαιρα την οποία θα δημιουργούσαν μια σειρά από κηροπήγια σε έναν μακρύ, σκοτεινό διάδρομο ενός μεσαιωνικού κάστρου γοτθικής αρχιτεκτονικής.

Οι Tribulation κάνουν κάτι ξεχωριστό, με χαρακτήρα, και όπως και να λέγεται αυτό που κάνουν, το κάνουν καλά. Κάποιοι τους συγκρίνουν ήδη με τους Ghost λόγο των retro στοιχείων τους μοιράζονται τα δυο σχήματα. Το σίγουρο είναι πως οι Σουηδοί είναι ένα εκκολαπτόμενο φαινόμενο, και το Down Below είναι ένας ψυχρός και συνάμα τονωτικός άνεμος σε μια σκηνή που διψάει για φρέσκο αίμα.

Γιώργος Παυλόπουλος

Παραμείνετε συντονισμένοι για το Crooked Jukebox του επόμενου μήνα…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail