181 views

20 δίσκοι του 2018 που πρέπει να ακούσετε

Όσο κλισέ και να έχουν πλέον γίνει οι ετήσιες λίστες πρέπει να παραδεχτούμε ότι είναι μια συνήθεια που λατρεύουμε και δεν πρόκειται να κόψουμε. Αποχαιρετώντας λοιπόν το 2018, οι Γιώργος Παυλόπουλος, Κώστας Τσοτσάνης, Αλέξανδρος Τοπιντζής & Παναγιώτης Καραγιαννίδης μας παρουσιάζουν έκαστος τα πέντε αγαπημένα τους album. Ορίστε λοιπόν, 20 δίσκοι σύνολο του 2018 που πρέπει να ακούσετε!

 

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ

Turnstile – Time and Space

Δημιούργημα μελών των Trapped Under Ice, οι Turnstile δώσαν μια πνοή αναγέννησης στην hardcore σκηνή, η οποία παρόλο που είχε αποδειχτεί διαχρονική χρονολογούμενη την δεκαετία του ‘80, αναπόφευκτα έχει δείξει σημάδια κορεσμού. Θα μου πεις, «ρε συ, αυτό που κάνουν οι Turnstile το κάναν σχήματα το ‘90». Ναι αυτό είναι αλήθεια, ο τρόπος με τον οποίο το κάνουν οι Turnstile όμως, είναι αυτό πυ τους κάνει ξεχωριστούς. Στο Time And Space δεν μένουν στα hardcore cliché, παρά επεκτείνουν τα στοιχεία τους και σε άλλα είδη όπως grunge και 90’s hip hop. Αν κρίνουμε απ την φετινή τους κυκλοφορία (άλλα και το Non Stop Feeling  φυσικά), το μέλλον για τους Turnstile φαντάζει λαμπρό.

Second To Sun – The Black

Αναμφίβολα η έκπληξη της φετινής λίστας. Φαντάζομαι ήδη μηνύματα από φίλους  «ρε συ την παλεύεις; Που είναι οι Deafheaven και οι Architects;» Now now, όλοι ξέρουμε ότι και οι δυο μπάντες γράφουν καλούς δίσκους με συνέπεια και οι φετινοί δεν αποτελούν εξαιρέσεις. Αυτό που κάνουν όμως οι Ρώσοι black metallers(?) είναι φρέσκο, και δημιουργικό, συνδυάζοντας black με μοντέρνο progressive/groove metal. Τα φωνητικά στο The Black είναι εξωφρενικά καλά και συνδυάζονται άψογα με τους Ρώσικους στοίχους τους οποίους χρησιμοποιεί η μπάντα. Δεν μπορώ να περιγράψω ακριβώς τι είναι αυτό που κάνει την μουσική τους τόσο ιδιαίτερη . Ένα συνονθύλευμα των μελωδιών που χρησιμοποιούν, του Ρώσικου στοίχου και της παραγωγής που κάνει τουλάχιστον τον ένα από τους δύο(!) δίσκους που κυκλοφορήσαν οι Ρώσοι φέτος λαχταριστά πρωτότυπο.

Møl – Jord

Πρώτο full length για τους Σουηδούς έκανε πολλά και κεφάλια να στραφούν προς το μέρος τους. Πολλοί τους έχουν βάλει την ταμπέλα blackgaze και τους συγκρίνουν αυτόματα με τους Deafheaven, μια ακρόαση του όμως Jord είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς πόσο άστοχη είναι αυτή η σύγκριση. Το twist που δίνουν οι Møl στο post black έχει να κάνει με το συναίσθημα ευφορίας που προκαλεί η μουσική τους. Ο τρόπος που συνδέουν το ένα riff με το άλλο βγάζει νόημα παρόλο που δεν θα έπρεπε. Τα σκοτεινά riff γίνονται εύθυμα χωρίς αυτό να ακούγεται εκτός τόπου. Στο τέλος της ημέρας όμως, εκείνο που έχει σημασία είναι ότι όποιο κομμάτι και να παίξει στον δίσκο, απλά χαίρεσαι να το ακούς και η αίσθηση που σου αφήνει σε κάνει να θες διαρκώς να γυρίσεις στο Jord για να το ξαναζήσεις.

Gatherers – We Are Alive Beyond Repair

Ένας δίσκος που μπήκε σε αυτή τη λίστα με καθαρά προσωπικά κριτήρια. Το καλοκαίρι μου κράτησε συντροφιά και μου προκαλεί ακόμη και σήμερα πολύ έντονα συναισθήματα σε κάθε ακρόαση. Όπως ανέφερα και σε κείμενο που έγραψα αποκλειστικά γι αυτό τον δίσκο, οι καθαριστικές συνθέσεις είναι δημιουργήματα ιδιοφυίας. Φωνητικά που ξεχειλίζουν συναίσθημα, με την απελπισία και τον θυμό να είναι αυτά που κυριαρχούν. Σε όσους αρέσει το post/melodic hardcore, συνιστώ το έργο των Gatherers ανεπιφύλακτα  καθώς το θεωρώ τον καλύτερο post hardcore δίσκο της χρονιάς.

Behemoth – I Loved You At Your Darkest

Οι Πολωνοί τιτάνες της black metal (πλέον) επέστρεψαν με ένα δίσκο πραγματικό ποίημα. Είναι απίστευτο πως μετά από τόσα χρόνια ύπαρξης οι Behemoth καταφέρνουν να επαναπροσδιορίζουν τον εαυτό τους και να μένουν όχι απλά επίκαιροι, αλλά σε κάποιους τομείς να συνεχίζουν να πρωτοπορούν. Το όλο vibe που προσδίδει ο δίσκος είναι πως πρόκειται για κάτι μεγαλύτερο από ένα μουσικό έργο. Η ικανότητα να δημιουργήσει κανείς εικόνες στη φαντασία του ακούγοντας ένα album είναι κάτι που στο metal έχει αρχίσει και εκλείπει με την πάροδο των χρόνων. Το I loved You At Your Darkest, με όλη του την αγριότητα, την ευαισθησία, τον μυστικισμό, την μεγαλουργία καταφέρνει να σε ταξιδέψει, αρκεί να το αφήσεις να σε πάρει απ το χέρι και να σε περπατήσει στα όμορφά αλλά και σκοτεινά μονοπάτια που έχει να σου δείξει.

 

ΚΩΣΤΑΣ ΤΣΟΤΣΑΝΗΣ

Zeal n Ardor: Stranger Fruit

Μπορεί να γνωρίζαμε τι ψυχάρα είναι ο Manuel Gagneux αλλά μας το απέδειξε και ο ίδιος για μια ακόμα φορά με την κυκλοφορία του νέου δίσκου των Zeal n Ardor. Το Stranger Fruit αξίζει μια θέση στους καλύτερους δίσκους τη χρονιά αυτή γιατί κατάφερε να δώσει χρώμα στα καθιερωμένα, ασπρόμαυρα δρώμενα της μεταλ. Δεν εντάσσεται πλήρως στο είδος αυτό αλλά αντίθετα ταξιδεύει ανάμεσα σε μουσικά ήδη, με τον όρο blackened blues που φιγουράρει στις δισκοκριτικές ήδη αν είναι περιορισμένος. Ο δίσκος είναι εξαιρετικός, εθιστικός και μονοπώλησε το ενδιαφέρον της χρονιάς αυτής. Αν το νέο ρεύμα της μουσικής έχει σαν σημείο αναφοράς την μουσική του Manuel, τότε τα 90’s ας μην επιστρέψου ποτέ.

Necrophobic: Mark of the Necrogram

Death metal και πάλι death metal. Τουλάχιστον για το 2018. Οι Necrophobic μπορεί να μετράνε δεκαετίες στη πλάτη τους, όμως παίζουν ακόμα σαν πιτσιρικάδες. Το Mark of the Necrogram αποτελεί ένας ώριμος δίσκος, με σπουδαίες συνθέσεις, δυναμική και άποψη το οποίο θα ευχαριστήσει τόσο παλιούς οπαδούς και νέους. Κάθε λεπτό στο δίσκο έχει δημιουργηθεί για να μπορεί να μεταφέρει συναυλιακά μια εμπειρία αιματηρή και δεν δείχνει να είναι απλά ένα αναμάσημα παλαιών συνθέσεων και ιδεών. Εφόσον οι black metal κυκλοφορίες την χρονιά αυτή δεν μας άφησαν ικανοποιημένους όσο περιμέναμε, αποζημιωθήκαμε από τους Necrophobic. Η μουσική τους άγγιξε και τα δύο είδη, ισοπεδώνοντας τα πάντα στο πέρασμα της.

Oceans of Slumber: The Banished Heart

Ορισμένους εκεί έξω τους απογοήτευσε το The Banished Heart και δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ τους λόγους. Η Cammie Gilbert είναι φωνάρα και η μπάντα έχει ηχογραφήσει συνθέσεις ογκόλιθους, οι οποίες πατάνε πάνω στα εξαίσια της φωνητικά, τα αναδεικνύουν και  οδηγούν σε κάτι παραπάνω από απλά αρεστό αποτέλεσμα. Το νέο Oceans of Slumber τα έχει όλα: διφωνίες, όμορφες μελωδίες και πάνω από όλα συναίσθημα. Ξεσκαρτάρετε τα αυτιά σας από το ‘πλαστικό’ που σερβίρουν άλλα συγκροτήματα και δώστε χρόνο στο The Banished Heart. Θα σας δικαιώσει στο τέλος.

Harakiri for the Sky: Arson

Θα μπορούσε να λείπει από τη λίστα αυτή δίσκος που ανοίγει με το Fire Walk with Me, κλείνοντας το μάτι στους απανταχού Lynchερικούς εκεί έξω; Φυσικά και όχι. Harakiri for The Sky, λοιπόν, ένα συγκρότημα που αποτελεί κομμάτι από το μέλλον της σκηνής, μιας και είναι ενεργό την τελευταία δεκαετία. Δεν θα κουράσω αναλύοντας προηγούμενες κυκλοφορίες. Ο φετινός δίσκος, το Arson, ανέδειξε ακριβώς το post-black όπως θα πρέπει να μας σερβίρεται· φρέσκο, καταιγιστικό και ικανό να διεγείρει συναισθηματικά και ψυχικά. Οι Αυστριακοί μουσικοί ίσως να έχουν γράψει τον καλύτερο δίσκο της καριέρας τους ως τώρα και το μόνο που μπορούμε να τους ευχηθούμε είναι να συνεχίσουν με τους ίδιους ρυθμούς.

NAG: Nagged to Death

Για την τελευταία κυκλοφορία που θα ήθελα να μιλήσω επέλεξα να το κάνω για μια νέα μπάντα στο χώρο, γιατί προφανώς και όλοι γνωρίζουμε πως οι Judas Priest φέτος κυκλοφόρησαν δισκάρα. Οι NAG μας έρχονται από την Νορβηγία και παίζουν Crust. Ναι καλά διαβάσατε. Crust. Το Nagged to Death φιγουράρει εκεί έξω ως ένα πολύ δυνατό ντεμπούτο και, παρότι εντάσσετε σε ένα είδος που φημίζεται για τον αυθορμητισμό του και  το αίσθημα ‘πρόβας’ στις παραγωγές του, εδώ μιλάμε για ένα σύνολο κομματιών που είναι ιδιαίτερα προσεγμένα, δεν κουράζουν και λοξοκοιτούν τόσο hardcore όσο και τη black metal. Εύκολος στο άκουσμα, το Nagged to Death βροντοφωνάζει το motto ‘It’s party time, its NAG time!’

 

ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΤΟΠΙΝΤΖΗΣ

Fantastic Negrito – Please Don’t Be Dead

Αφού ξεκαθαρίσω ότι κουράστηκα να περιμένω από τον Bonamassa ένα ακόμα μεγάλο αλμπουμ, οπότε το καλύτερο υποκατάστατο για φέτος είναι ο δίσκαρος του Fantastic Negrito. Blues rock με τρομερό groove, εξαιρετική αντίληψη του ήχου ώστε να μην ακούγεται ενοχλητικά retro και κυρίως συνθέσεις που άμεσα σου κολλάνε στο μυαλό (χωρίς να χάνουν την γεύση τους σαν pop τσιχλόφουσκες). Εντάξει, για τις κιθάρες δεν χρειάζεται να υποθούν πολλά. Όπως και στο Last Days of Oakland, έτσι και εδώ αποτελούν μνημείο των σύγχρονων blues.

Evoken – Hypnagogia

Τι συμβαίνει με το doom; Όσο επιλέγουν οι μπάντες να εντρυφούν στο 90’s feeling και στην ένοχη (κάποτε) χρήση των πλήκτρων, άλλο τόσο ενδιαφέρον βρίσκω στο είδος. Το ηχητικό κτήνος του Hypnagogia με έπιασε εξαπίνης αφού δεν είχα σε τρομερή εκτίμηση την μπάντα. Το death/doom τους είναι αποκαλυπτικό, οι εναλλαγές τους σε gloomy ατμόσφαιρες είναι τα απόλυτα highlights και όπως προανέφερα, η χρήση των πλήκτρων (και βιολιών) είναι τόσο καίρια τοποθετημένη που δίνουν μια εντελώς διαφορετική αίσθηση.

Ιhsahn – Αmr

Δεν είναι το καλύτερο αλμπουμ της καριέρας του, όμως είναι με διαφορά το πιο μεγαλεπήβολο. Καταφέρνοντας να συνταιριάξει την ανάγκη του για πειραματισμό με την σύνθεση πιασάρικων τραγουδιών για την βρετανική νεολαία, ο Ihsahn καταφέρνει να γράψει κάποια από τα καλύτερα τραγούδια της καριέρας του. Με τα hits Twin Black Angels και Marble Soul να μην γίνονται videoclip, αλλά να επιλέγονται τα πιο «ακραία» και δύσπεπτα Lend me the Eyes of Millennia και Arcana Imperii, αποδεικνύεται γιατί ο Νορβηγός δεν είναι μια ακόμα περίπτωση «ψαγμένου» πρώην black-μεταλλά.

Tash Soultana – Flow State

Η Αυστραλή έχει γίνει πρώτη μούρη και το αξίζει πέρα ως πέρα, αφού το ντεμπούτο της Flow State ήταν το απόλυτο καλοκαιρινό άκουσμα. Ας πούμε ότι παίζει pop με κιθάρα. Γιατί κακά τα ψέματα δεν μπορούμε να την κατατάξουμε ούτε στο psych, ούτε στο lo-fi, ούτε βέβαια στο καθαρό alternative rock με τόσα μπίτια. Αιθέρια φωνή, έξυπνες ενορχηστρώσεις, τραγούδια που γίνονται άμεσα κτήμα σου και μπορείς να τα βιώσεις όπως γουστάρεις (δλδ είτε ακολουθώντας τον ρυθμό είτε τριπάροντας συχνά πυκνά).

Black Moth – Anatomical Venus

Φασαίοι φίλοι μου, εάν νομίζετε ότι ακούτε stoner rock και δεν τσεκάρετε αυτή την ατελείωτη δισκάρα, είστε για κλάματα φίλοι μου. Οι Βρετανοί κυκλοφορούν φέτος το τρίτο τους full length και πλασάρονται μαζί με τους δικούς μας Planet of Zeus, ως οι καλύτερες προτάσεις αυτού του χιλιοταλαιπωρημένου χώρου, από περαστικούς. Γυναικεία φωνητικά, ευφάνταστα sabbath-ικά riffs (πόσο σιχαίνομαι αυτό τον όρο) και μετριοπαθές rock’n’roll attitude, η συνταγή για τους Black Moth και αρχικά μπορεί να φαίνεται πολυφορεμένη. Αλλά όταν μπορείς να γράφεις κομμάτια που δεν θυμίζουν τίποτα το προφανές και κυρίως κάθε σύνθεση είναι τόσο καλοδουλεμένη που ακούς λεπτομέρειες που δύσκολακι να βρεις σε άλλο δίσκο παρόμοιου ύφους.

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΑΡΑΓΙΑΝΝΙΔΗΣ
Rivers Of Nihil – Where Owls Know My Name

Οι Rivers Of Nihil έρχονται απο την Πενσιλβανία των Ηνωμένων Πολιτειών με τον τρίτο τους δίσκο Where Owls Know My Name να εντυπωσιάζει και να κερδίζει – πανηγυρικά θα έλεγα – μια θέση στην λίστα με τα αγαπημένα μου albums για το 2018. Καλοπαιγμένο, τεχνικό death metal που ξεχωρίζει για την φρεσκάδα που αποπνέει και την ανεξάντλητη έμπνευση του, το Where Owls Know My Name φαίνεται πως είναι πραγματικά αψεγάδιαστο.  Σε εποχές που το progressive death metal έχει σχεδόν κορεστεί, οι Rivers Of Nihil αιφνιδιάζουν ευχάριστα με απρόβλεπτες εναλλαγές στα κομμάτια, εντυπωσιακές γέφυρες και breaks και μοναδικές εμπνεύσεις όπου οι κιθάρες δίνουν την σκυτάλη στο σαξόφωνο, στο τσέλο και την τρομπέτα. Απο το γκρουβάτο riff του A Home στο σόλο του Subtle Change που θυμίζει Steve Vai και απο τα καταιγιστικά blast beats του Old Nothing στους σχεδόν industrial ήχους του Terrestia III: Wither, ο δίσκος αυτός αποτελεί συνθετικό ντελίριο και χαράζει τον δρόμο για το μέλλον της death metal σκηνής.

Deafheaven – Ordinary Corrupt Human Love

Με το Ordinary Corrupt Human Love οι Deafheaven απομακρύνονται ένα βήμα περισσότερο απο το post/black πηγαίνοντας ένα βήμα πιο κοντά στη shoegaze. Είτε έτσι, πάντως, είτε αλλιώς, οι Deafheaven έχουν ταυτότητα και μάλιστα, είναι αναγνωρίσιμη πλέον. Αν σου αρέσει λοιπόν το “χιπστερό-black” (ναι, διάβασα αυτόν τον χαρακτηρισμό για τους Deafheaven σε σχόλιο στο facebook) που παίζουν οι Αμερικάνοι, τότε θα λατρέψεις το Ordinary Corrupt Human Love όσο το λάτρεψα και εγώ. Ο τρόπος που παντρεύουν οι Deafheaven την indie μουσική με την black metal μπορεί πλέον να είναι προβλέψιμος ωστόσο παραμένει απολαυστικός.

The Ocean Collective – Phanerozoic I Palaeozoic

Για τους The Ocean Collective αισθάνομαι ακριβώς όπως και για τους Mastodon. Είναι απο τις ελάχιστες μπάντες που πραγματικά αμφιβάλω αν έχουν κυκλοφορήσει μέτριο δίσκο. Όπως συμβαίνει λοιπόν με τους Mastodon κάθε φορά που κυκλοφορούν νέο δίσκο, έτσι και με τους The Ocean, δεν γινόταν να λείπουν απο την best of λίστα μου. Το Phanerozoic I Palaezoic έρχεται 5 χρόνια μετά το αριστουργηματικό Pelagial παρόλο που η ίδια η μπάντα εννοιολογικά και μουσικά το τοποθετεί ανάμεσα στο Heliocentric/Anthropocentric και το Pelagial. Και πιστέψτε με, ο δίσκος δεν βρίσκεται στην λίστα μου απο συνήθεια. Το Phanerozoic I Palaezoic αποτελεί άλλο ένα διαμαντάκι στην δισκογραφία των Γερμανών με παραγωγή που αστράφτει και συνθέσεις που αποτελούν εγγύηση και μόνο που φέρουν την υπογραφή του Robin Staps, ενώ εκτός των άλλων, στο Devonian: Nascent θα ακούσεις και τον αγαπημένο Jonas Renkse των Katatonia σε μια μοναδική ερμηνεία. Τι άλλο θέλεις;

Sleep – The Sciences

H αναμονή για την επιστροφή των τιτάνων της doom/stoner σκηνής αποδείχθηκε τεράστια. Για την ακρίβεια πέρασαν 15 χρόνια ώσπου οι Sleep κυκλοφόρησαν τελικά τον διάδοχο του Dopesmoker με τίτλο The Sciences. Και πιστέψτε με, άξιζε κάθε λεπτό αναμονής για τούτο εδώ τον δίσκο. Γιατί οι Sleep δεν επέστρεψαν απλά, αλλά ξανά γεννήθηκαν. Το The Sciences είναι τριπαριστό, είναι βρώμικο, είναι βαρύ και κουβαλάει όλη την μαγκιά και τον τσαμπουκά των γερόλυκων. Όλα αυτά μαζί, συνθέτουν τελικά τον καλύτερο doom δίσκο που ακούσαμε όχι μόνο το 2018 αλλά και τα τελευταία χρόνια γενικότερα.

Ghost – Prequelle

Είτε αρέσει είτε όχι, την ώρα που γράφονται αυτές εδώ οι λέξεις, ο Papa Emeritus και τα Nameless Ghouls αποτελούν το big thing ολόκληρης της μουσικής σκηνής. Και πως θα μπορούσε να συμβαίνει διαφορετικά όταν οι Ghost έχουν βρει τον τρόπο να αναμειγνύουν τα συστατικά των πιο δημοφιλή μουσικών ακουσμάτων, της pop και της rock, γράφοντας πιασάρικα ρεφρεν ικανά να ερεθίσουν κάθε ακροατή απο όποιο μουσικό στερέωμα και αν προέρχεται. Και όχι μόνο αυτό, αλλά διαθέτουν και όλο το image που έρχεται να περιβάλλει την μουσική τους για να δημιουργήσει εν τέλει ένα λαμπερό οπτικοακουστικό προϊόν. Σαφέστατα πρόκειται για μια love or hate μπάντα που όμως όλο το hype που έχει δημιουργηθεί γύρω απο αυτήν μόνο τυχαίο δεν είναι. Το Prequelle λοιπόν μπορεί να μην αλλάξει την γνώμη των haters, όμως έρχεται να επισφραγίσει μια δεδομένη πλέον επιτυχία.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail