99 views

Twin Peaks: Ένα αφοριστικό πυκνής βλάστησης τοπίο

Δεν είχε άδικο ο Λευτέρης Καλοσπύρος όταν χαρακτήρισε πριν από μερικά χρόνια στην Καθημερινή το Twin Peaks ως μία «Μια αβάν-γκαρντ σαπουνόπερα».

Ανάμικτα εξαρχής τα συναισθήματα του όποιου ήρθε σε επαφή μέσω της κρατικής τηλεόρασης με το σήριαλ στις αρχές της δεκαετίας του 90. Η απουσία της σημερινής ηλεκτρονικής καλωδίωσης απέτρεπε την άμεση ανταλλαγή εντυπώσεων μεταξύ θεατών της σειράς παρά μόνο στα πλαίσια της παρέας. Χρειάστηκαν μόλις 3 επεισόδια για να συζητηθεί άμεσα η σειρά και να καθηλώσει τον οιονδήποτε κινείτο στην εναλλακτική κουλτούρα (μουσική και μη). Ασχέτως αν υπήρχαν ήδη αρκετοί οπαδοί του Lynch από τις ταινίες του που είχαν προηγηθεί κανείς ακόμα και εξ αυτών δεν ήταν έτοιμος για το μπουρλέσκ παραδοξολογίας και ρεαλιστικού αποκρυφισμού, που παρουσίασε ο Μυστικός Κόσμος, μιας και αυτή ήταν η ονομασία του σήριαλ στη μετάφραση.

Η αλήθεια είναι ότι στην πρώτη επαφή με επεισόδιο του Twin Peaks περισσότερο δημιουργία του Philip Ridley (σκηνοθέτη την ίδια χρονιά του επιβλητικού Διάφανου Δέρματος με τον υπεράγνωστο τότε Viggo Mortensen στη διανομή) θύμιζε το οικοδόμημα παρά ως δημιουργία του David Lynch. Βέβαια ο Lynch είχε φυσική δεντροφύτευση να βλαστίζει ακόμα και μέσα σε κλειστού χώρου πλάνα του ενώ σημειώστε ότι η απουσία όρων όπως το high definition έριχνε μία περίεργη ομίχλη στα έτι κι αλλιώς φλουταρισμένα επίτηδες πλάνα του αμερικανού. Η πολίχνη όπου και διαδραματιζόταν ο Μυστικός Κόσμος ήταν αρκετά ισχυρής και κλασσικής υφής αμερικάνικη χλωρίδα (σε αντίθεση με τον Ridley που κινηματογραφούσε σε αγροτικό μεν αλλά φαλακρό τοπίο).

Ο David Lynch μπορεί να είχε κάνει κοινωνό τον θεατή στην αφαιρετική και σχεδόν όμοιας αυτόματης γραφής λογική του με το Wild at Heart που μόλις είχε προβληθεί αλλά ακόμα και οι προηγούμενες ταινίες του όπως το Blue Velvet (που είχε επιτυχία και εντός των συνόρων), ο Άνθρωπος Ελέφαντας (πιο περιορισμένο ακροατήριο σε επίπεδο εμπορικότητας αλλά πλήρης αποδοχή από τους κριτικούς), το καταστροφικό (για κοινό και συντελεστές) Dune και το ακόμα και σήμερα απροσπέλαστο συναισθηματικά Erasurehead (που μόνο σε ολοήμερα φεστιβάλ στο Άλφαβιλ το πετύχαινες κάθε χρόνο) δεν είχαν παραθέσει τα σημάδια της στυλιζαρισμένης παραζάλης που ακολούθησε ο αμερικανός auteur στα 90s και 00s με τις μετέπειτα του Peaks καταθέσεις στο φιλμικό ληξιαρχείο.

Η ιδιάζουσα σκέψη αναφορικά, με ένα σήριαλ ειδικότερα (στην tv ο κώδικας πάντα οφείλει να είναι πιο βατός), δηλαδή «δεν καταλάβαινω αλλά μου αρέσει ακριβώς επειδή ο σκηνοθέτης προσπαθεί να μην καταλάβω» δεν ήταν κάτι το οποίο υπήρχε στο συλλογικό συνειδητό ως παραδοχή πλατφόρμας παρακολούθησης μίας ταινίας. Το «δεν τα πιάνω όλα αλλά μου αρέσει» υπήρχε μόνο στον συμβολιστικό κινηματογράφο της δεκαετίας του 70 του οποίου όμως το κοινό ήταν αυστηρά περιορισμένο σε τελειωμένους σινεφίλ, μέλη κινηματογραφικών λεσχών και τους σπουδαστές της Σχολής Σταυράκου. Ήταν η πρώτη φορά που κάτι ανάλογο περνούσε σε μαζικό επίπεδο προβολής, κάτι που σχολιάστηκε μάλλον με αμηχανία από τις στήλες των εφημερίδων στις πρώτες εβδομάδες προβολής του Twin Peaks, όπου και οι σχολιαστές ναι μεν αναγνώριζαν την τομή στο υπάρχων καθεστώς σεναρίου της αμερικανικής τηλεόρασης (στο ευρωπαϊκό επίπεδο αυτό είχε επιτευχθεί από τα τέλη της δεκαετίας του 70 με ιταλικές σειρές περί της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από τον γερμανικό θύλακα διανόησης με τον Φασμπίντερ και το εκπληκτικό Μπερλίν Αλεξάντερπλατς που προβλήθηκε με απίστευτη επιτυχία στις αρχές της δεκαετίας του 80 και στην  Ελλάδα) αλλά την ίδια στιγμή αδυνατούσαν να κατατάξουν τη σειρά σε κάποιο συγκεκριμένο είδος. Τα στοιχεία τρόμου ήταν τόσα όσα και τα αστυνομικά και επίσης ισάριθμα των σαρκαστικών και όλα ατά περιτυλιγμένα με μια ενδελεχή ηθογραφία της αμερικάνικής ενδότερης των μεγάλων αστικών τοπίων κοινωνικής μόχλευσης.

Όποιος πει από τους παλιούς ότι αμέσως το λάτρεψε καλό θα ήταν να ξέρετε ότι σας λέει ψέματα, παρεκτός και αν είναι το πνεύμα ενός αείμνηστου και επίσης ιδιότυπου έλληνα κινηματογραφιστή, του Σταύρου Τορνέ.

Χρειάστηκαν μερικές εβδομάδες και κάμποσες συζητήσεις για να συνειδητοποιήσει το κοινό ότι πρέπει να λάβει αυτό που του δίδεται από τον αμερικανό σκηνοθέτη χωρίς να ρωτά παρά μόνο να αντιλαμβάνεται με τα μάτια και τα ώτα.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail