221 views

Μήπως το Ghost in the Cell ήταν πιο Blade Runner από το Blade Runner?

Το Φάντασμα στο Κέλυφος δεν το είδα όταν βγήκε διότι φοβήθηκα ότι το γνωστό comic θα μεταλλασσόταν σε  πιστολέρο manga, κάτι που θα γινόταν απίστευτα βαρετό για μένα προσωπικά μέσα στην αίθουσα. Όχι επειδή δεν μου αρέσει ένα καλογυρισμένο πιστολίδι αλλά δεν πάω να δω sci fi για να ευχαριστηθώ ανάλογες σεκάνς, πληρώνω και νοικιάζω dvd του Jason Statham και ξεμπουκώνει το ηχείο για τα καλά. Ειδικότερα το teaser της ταινίας με την Scarlett Johansson να βγαίνει μέσα από θρυμματισμένο υαλοπίνακα εφορμώντας από τα ψηλά προς τους εχθρούς με έκανε να υποπτευτώ μια αλά Matrix επέμβαση στο κλασσικό αυτό comic. Έμεινα λοιπόν με ήσυχη τη συνείδηση ότι δεν έχασα τίποτα το φοβερό. Για να ακριβολογήσω δεν είδα καν τις κριτικές, σίγουρος 100% για την επιλογή μου.

Παρακολούθησα τελικά το Ghost in the Cell σε συνδρομητικό κανάλι ακριβώς την εβδομάδα του πήγα και είδα το καινούργιο Blade Runner και ξεκίνησε η μουρμούρα ολούθε για το πόνημα του βιλλέβ. Συνέβη λοιπόν το εξής. Αφενός έμεινα έκθαμβος με τη διαχείριση του περιβάλλοντος στο GitS και από την άλλη συνειδητοποίησα ότι η ταινία του Denis Villeneuve δυσαρέστησε μεγάλο μέρος του κοινού και ειδικότερα τους πάλιουρες.

Συνειδητοποίησα ότι ο Villeneuve έκανε μια ταινία η οποία είναι πιο φιλοσοφημένη από το αρχικό Blade Runner ή για να ακριβολογήσω έκανε μία ταινία που η εικόνα της είναι σαφώς πιο ευρωπαϊκή από το φιλμ του Ridley Scott. Μπορεί η ταινία του Scott να πήρε μυθικές διαστάσεις μετά την προβολή της όντως αυτό συνέβη τα χρόνια των τελών των 80s και όχι από την αρχή, από την πρώτη ημέρα που βγήκε στις αίθουσες. Καμία αμφιβολία ότι εκτιμήθηκε τα μάλα από τους θιασώτες της επιστημονικής φαντασίας αλλά θυμάμαι να την βλέπουμε και να ακούμε από τους μεγαλύτερους του χώρου ότι οι συμβιβαστικές λύσει του Σκοτ και σε σχέση με τα studio αλλά και με την ίδια την ιδέα του πρωτοτύπου από το βιβλίο του Philip K. Dick την κατέτασσαν σε μια σαφώς ποιοτικής αλλά χωρίς καμία αμφιβολία αμερικάνικη στη δομή της ταινία.

Ο Villeneuve με όλο το βάρος που φέρει η επιλογή ενός hot στα ταμεία ηθοποιού όπως ο Ryan Gosling απέφυγε τις ευκολίες και πήγε κατευθείαν στο στοχαστικό και φιλοσοφικό επίπεδο του Blade Runner, σε βαθύτερο βαθμό κατά μια έννοια από τον ίδιο τον Scott και ας χρησιμοποίησε ουσιαστικά τη δική του ταινία ως πλατφόρμα. Ο Villeneuve έχει άμεσα τη δεύτερη ανάγνωση σε κάθε κάδρο και διάλογο του, ενώ ο Scott επιμένει πάντα σε ένα σκληρό πλάνο με λιτή δραματουργία σε επίπεδο διαλόγων, κάτι που κάνει τον θεατή σε σκέψη αλλά μόνο αν το επιλέξει ο τελευταίος, αλλιώς μπορεί να φύγει και μόνο και ευχαριστημένος από το άψογο καδράρισμα και τη φωτογραφία. Ο Villeneuve βάζει δύσκολα όπως και σε κάθε ταινία του, με πολυσήμαντες έννοιες τις οποίες ο Scott τις αφήνει ως υποψία και όχι ως πρωταρχικό καθήκον του θεατή προς διελεύκανση.

Έχω λοιπόν την εντύπωση ότι ο θεατής, ακόμα και αυτός που είναι αφιονισμένος με το αρχικό Blade Runner ήθελε μεν τη σκουριά του Villeneuve όπως αυτό άψογα την σκόρπισε στο ευρύτερο σκηνικό της ταινίας αλλά ήθελε να δει και μια δράση που ναι μεν δεν απαιτεί από τον Gosling (πόσο μάλλον απο τον κουρασμένο στη ζωή -φιλμική και πραγματική- Harrison Ford) να περιπατεί πάνω από σφαίρες και cyborgs αλλά αν μη τι άλλο να ανοίγει πυρ κατά ριπάς και όχι λακωνικά. Θαρρώ πως ξεγελάσαμε όλα αυτά τα χρόνια τον εαυτό μας πλάθοντας ένα Blade Runner που ναι μεν όντως πρόκειται περί ενός μικρού αδάμαντα του κινηματογράφου επιστημονικής φαντασίας αλλά δεν είναι ο Πολίτης Κέην μήτε το Στάλκερ. Το Blade Runner (το αρχικό) έχει γρίφους αλλά παραμένον γρίφοι οι σημειολογικές παρατηρήσεις επί της φιλμογράφησης αλλά της ίδιας της παγίδας που στήνει ο Scott, παραμένει όμως μια παγίδα, ένα απλό puzzle, ποτέ δεν περνάει στο χώρο του φιλοσοφικού μοντάζ ή της δυσιπόστατης εννοιολογίας. Ο Denis Villeneuve δηλαδή έκανε ένα σαφώς πιο εκλεπτυσμένο Blade Runner αρνούμενος τον ίδιο τον ιδρώτα τον ηρώων. Στο πρώτο ζέχνουν τα πάντα, στο δεύτερο βλέπουμε πινελιές που σκιαγραφούν τον ιδρώτα.

Το GitS αντιθέτως έδωσε σκληρά πλάνα, είχε και το plot twist, διαθέτει και μια έστω πεπερασμένη διαλεκτική πάνω στο ον και την αυτοσυνείδηση, βάλτε και ένα άψογο art direction και να που τελικώς χωρίς να είναι καλύτερη η ταινία του Rupert Sanders τελικώς είναι πιο κοντά  (σε αυτό που ενοχικά και ασυνείδητα ήθελαν οι οπαδοί ως συνέχεια) στο Blade Runner των 80s.

Και είναι αστείο αυτό αν σκεφτεί κάποιος ότι το GitS έχει σαφείς επιρροές ως comic από τα απόνερα αν όχι την ίδια την τομή του αρχικού Blade Runner στην επιστημονική φαντασία της δεκαετίας του 80.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail