122 views

Ducktales: Περιπέτεια και εξερεύνηση με τις αγαπημένες μας πάπιες

Όσες φορές έχω παλέψει με το στήσιμο μιας δεκάδας αναγνωσμάτων που να θεωρώ διαχρονικώς και υποκειμενικώς άκρως σημαντικά, πάντα τρύπωνε στη λίστα και ο Βίος Και Πολιτεία Του Σκρουτζ Μακ Ντακ από τον Ντον Ρόσα. Μπορεί αυτή να είναι η πλέον ουσιαστική επαφή μου με τους Ντακ, μα κάπου στις αρχές των ’90s έπαιζε στην τηλεόραση το Ducktales, το οποίο καταλήγω πως ήταν και είναι όαση αξιοπρεπούς μεταφοράς των παπιών σε κινούμενα σχέδια (ανέκαθεν θεωρούσα τραγελαφικά εκείνα τα παλιά animated μικρού μήκους της Disney με τον ασπρόμαυρο και τελείως άκομψο Ντόναλντ). Αυτό που με είχε κερδίσει στο Ducktales ήταν η περιρρέουσα αίσθηση περιπέτειας και εξερεύνησης και το πως νοηματοδοτούσε αυτή το τοπίο – οι θάλασσες κατέληγαν να είναι πιο μπλε από τις δικές μας, οι ζούγκλες πιο πράσινες από τα δάση μας, τα βουνά πιο λευκά και απάτητα από τα όρη του δικού μας κόσμου. Όλα αυτά, συνδυαζόμενα με τον γνώριμο από τα παραμύθια ακόμη “ασφαλή κίνδυνο” (αυτό που ξέρεις πως οι δυσκολίες που παρουσιάζονται στους πρωταγωνιστές θα ξεπεραστούν εν τέλει), κατέληξε σε ένα μείγμα που προσέγγιζε τις πολύ καλές στιγμές του Μπαρκς και το Ρόσα.

26 χρόνια μετά τη λήξη της original σειράς ήρθε η ώρα (αναμενόμενα, στο πνεύμα της εποχής μας)  για ένα reboot του Ducktales από το Disney XD, με την προσθήκη του 2017 στον τίτλο. Με τον τεράστιο David Tennant (Doctor Who, Broadchurch, Jessica Jones) να μας πείθει πως ανέκαθεν ακούγαμε το Σκρουτζ να μιλάει με τη φωνή του όταν διαβάζαμε τα κόμιξ – ακόμη και σε τεύχη δημιουργημένα πριν από τη γέννηση του ηθοποιού. Με ένα reset-επιστροφή στην Μπαρκς-ική αφετηρία του πλουσιότερου παπιού του κόσμου, στην σκυθρωπή και μίζερη μορφή ενός γέρου αποκομμένου από τα πάντα, έρμαιο των παρελθοντικών αναμνήσεών του. Όπως και στο Christmas On Bear Mountain (πρώτη εμφάνιση Σκρουτζ το 1947), έτσι κι εδώ (όπως άλλωστε και στο πρώτο επεισόδιο της original σειράς) τα ανίψια του Σκρουτζ είναι που τον ταρακουνούν, και του υπενθυμίζουν πως οι ορίζοντες περιπέτειας απλώνονται ακόμη μπροστά του.

Με μια λίγο πιο γεωμετρική μα εν τέλει σχεδόν άρτια αισθητική (αυτό που μου χτύπησε λίγο άσχημα ήταν τα ελαφρώς κυβικά κεφάλια των ανηψακίων) και πλοκή που ως τώρα τα πάει περίφημα, με twist σε γνωστούς χαρακτήρες (βλ. Κύρο Γρανάζη στο τρίτο επεισόδιο), το Ducktales 2017 φαντάζει φρέσκο και όχι απλά μια μετά-25ετίας βουτιά νοσταλγίας. Ξανοίγεται σε μια tour-de-force επίδειξη εξωτικότητας στο πιλοτικό επεισόδιο μέσα στα βάθη της θάλασσας, για να επανέλθει και να επανεισάγει τον καθημερινό χώρο στα δύο επόμενα. Μας δίνει το χρόνο να ρίξουμε εκτεταμένες ματιές στα σωθικά του χρηματοκιβωτίου και της Λιμνούπολης, και να αρχίσουμε να τα εκλαμβάνουμε ως καταφύγιο και πόλη μας αντίστοιχα. Αυτό που κρατάω στην τελική από τα πρώτα επεισόδια της σειράς είναι το ότι κατάφεραν με το καλημέρα να με κάνουν να δακρύσω από συγκίνηση λες και αναχώρησα ήδη για περιπέτεια.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail