467 views

10+1 σύγχρονα horror διαμάντια

Ενώ διανύουμε την περίοδο του κινηματογραφικού τρόμου με το remake του It, το Annabelle: Creation και ένα (τραγικό) origin story του Leatherface να βρίσκονται ήδη στις αίθουσες ενώ αναμένονται εναγωνίως το The Snowman και το Jigsaw, η δική μου πίστη στο είδος έχει μηδενιστεί. Μάλιστα εξαιρώντας το It λόγω αγάπης προς το πρωτότυπο και τον θεό Stephen King και το The Snowman λόγω καλών κριτικών που έχω ακούσει για το βιβλίο, δεν έχω κανένα απολύτως ενδιαφέρον για τις υπόλοιπες προαναφερθείσες ταινίες – ίσα ίσα τις έχω ήδη καταδικάσει μέσα στο crooked mind μου. Βλέπεις, χωρίς να θεωρώ τον εαυτό μου κάποιου είδους horror master, με όσα έχω δει τα τελευταία χρόνια πιστεύω ακράδαντα πως η έμπνευση στο συγκεκριμένο είδος είναι όσο ανύπαρκτη όσο και η σωστή εκτέλεση των ιδεών. Παρ’ όλα αυτά έχουν υπάρξει μερικά διαμαντάκια που έχουν αναβιώσει την αγάπη μου και ίσως τις ελπίδες μου για μια επικείμενη αλλά μάλλον απίθανη ανάσταση του τρόμου και αυτά είναι τα εξής:

11. It Follows (2014)

Βάζω το It Follows τελευταίο γιατί παρά τον ντόρο που έγινε όταν κυκλοφόρησε στις αίθουσες, το τελικό αποτέλεσμα δεν άξιζε το hype. Δικαιολογημένα είναι από αυτές τις ταινίες που δέχονται διθυραμβικές κριτικές το πρώτο τριήμερο της κυκλοφορίας τους μέχρι να χαθεί η γοητεία και να λάμψουν οι ατέλειές τους. Διότι ναι, έχει ατέλειες και μάλιστα πολλές, συμπεριλαμβανομένων κοινωνικών μηνυμάτων περί σεξουαλικότητας που επιχειρεί να περάσει μεταφορικά όμως δεν ενδιαφέρουν κανέναν. Παρ’ όλα αυτά, όσο κι αν η εκτέλεση της ιδέας κατέληξε απογοητευτική ειδικότερα στο δεύτερο μισό της ταινίας, η ίδια η ιδέα εξακολουθεί να με εξιτάρει αφάνταστα. Το «κακό» που μπορεί να πάρει όποια μορφή θέλει και δε σταματά με τίποτα να κυνηγά το θύμα του σε μορφή κατάρας που σε βρίσκει όπου και να πας και για να σπάσει πρέπει να μεταδοθεί είναι από μόνο του ένα δυνατό concept, όταν όμως όλο αυτό υλοποιείται σε σκηνή όπου μια γιαγιά με νεκρό βλέμμα κυνηγά ακατάπαυστα την πρωταγωνίστρια απ’ άκρη σ’ άκρη ΠΕΡΠΑΤΩΝΤΑΣ, εκεί είναι που νιώθεις αυτό το ευχάριστο γαργαλητό του τρόμου στην ψυχή σου. Μπορεί εν τέλει το It Follows να μην έχει να προσφέρει τόσα πολλά ως ολοκληρωμένη ταινία, όμως η ιδέα από πίσω του και ορισμένες μεμονωμένες σκηνές παραμένουν ευχάριστα χαραγμένα στο μυαλό μου.

10. Lake Mungo (2008)

Δύο μέθοδοι απεικόνισης τρόμου που μου αρέσουν πολύ είναι το mockumentary και το found footage. Όταν λοιπόν τα δύο αυτά είδη συνδυάζονται επιτυχημένα, η φάση είναι Χριστούγεννα για εμένα. Το Lake Mungo είναι μια ιστορία με θέμα το πένθος μιας οικογένειας για την κόρη τους, γυρισμένη σαν ντοκιμαντέρ από τον γιο της οικογένειας. Παράλληλα, το μυστήριο γύρω από το θάνατο της κοπέλας και τα υπερφυσικά στοιχεία που τον περιβάλλουν εντείνεται μέσω υλικού από κάμερες ασφαλείας και βίντεο με πρωταγωνιστή το θύμα στις τελευταίες στιγμές της ζωής του. Σε αντίθεση με άλλα found footage mockumentaries όπως φυσικά το Blair Witch Project, το Lake Mungo δεν πρόκειται να σε πείσει πως υπάρχει έστω μια ελάχιστη πιθανότητα αυτό που βλέπεις να είναι αληθινό, όμως ο τρόπος με τον οποίο ο σκηνοθέτης Joel Anderson διαχειρίζεται την ύπαρξη ή μη του μεταφυσικού αλλά και το πένθος της οικογένειας μέσω «συνετεύξεων» δημιουργεί ένα βαρύ κλίμα που σε κάνει να νιώθεις ασφυκτικά καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας, ένα συναίσθημα που ακόμα θυμάμαι και γι ‘αυτό η ταινία αξίζει μια θέση στη λίστα μου.

9. The Fourth Kind (2009)

Οι ταινίες τρόμου με θέμα τους εξωγήινους δεν κέντριζαν ποτέ το ενδιαφέρον μου. Μετά το Alien, το χάος. Εδώ όμως έχουμε άλλο ένα (ομολογουμένως πιο πειστικό) mockumentary, που πραγματεύεται το μυστήριο γύρω από καθημερινές εξαφανίσεις ανθρώπων στην Αλάσκα. Το μυστήριο αποκαλύπτεται σταδιακά μέσα από δήθεν πραγματικές μαρτυρίες θυμάτων που έχουν δυνατό αποτέλεσμα στο χτίσιμο του τρόμου, το οποίο ολοκληρώνεται από φρικαλέα οπτικοακουστικά ντοκουμέντα από ψυχιατρικές συνεδρίες μεταξύ των θυμάτων και της πρωταγωνίστριας. Bonus points διότι η ταινία βασίζεται ελαφρώς σε μαρτυρίες σχετικά με πραγματικές εξαφανίσεις ατόμων στη συγκεκριμένη περιοχή. Ενώ το The Fourth Kind μπορεί να μην κάνει αίσθηση σε όλους, θυμάμαι ξεκάθαρα την ψυχική ενόχληση που μου είχε αφήσει μόλις έκλεισε η τηλεόραση και βρίσκω συχνά τον εαυτό μου να το σκέφτεται παρ’ όλο που έχουν περάσει πολλά χρόνια από την προβολή του.

8. A Dark Song (2016)

Το A Dark Song πρόκειται για ένα διαμαντάκι που είδα πολύ πρόσφατα και μου άφησε μια πολύ ευχάριστη γεύση. Αφορά μια γυναίκα που προσλαμβάνει έναν αμφισβητήσιμης ποιότητας αποκρυφιστή προκειμένου να πραγματοποιήσει μια συγκεκριμένη τελετή και ενώ περιμένει κανείς πως όλα πάνε στραβά και η ιστορία εξελίσσεται σε μια μίξη Poltergeist, Conjuring και Ouija, τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Πρόκειται για μια από αυτές τις ταινίες που σε κρατούν με τη σκηνοθεσία και την ατμόσφαιρα που δημιουργούν και όχι με τα ίδια τα συμβάντα, μιας και στην πλειονότητά της δε συμβαίνει τίποτα το συνταρακτικό, πόσο μάλλον υπερφυσικό. Φυσικά στο τέλος τα πράγματα αλλάζουν και ίσως εκεί είναι που η ταινία χάνει λίγο τη γοητεία της, αυτό όμως δε σημαίνει και πολλά καθώς η νότα που μένει ακόμα και μετά το τελείωμα είναι θετική και καθιστά το A Dark Song μια πολύ καλή επιλογή για τους fans του μοντέρνου τρόμου.

7. Raw (2016)

Ο κανιβαλισμός είναι ένα κυρίαρχο μοτίβο στο είδος του τρόμου, είτε πρόκειται για ζόμπι είτε για διεστραμμένους τύπους που τη βρίσκουν με ανθρώπινη σπαλομπριζόλα. Ενώ έχει αποτυπωθεί με κάθε πιθανό τρόπο, το θέμα του κανιβαλισμού ξεχωρίζει στο πρόσφατο Raw όπου μια vegetarian κοπέλα αναγκάζεται να φάει ωμό κρέας ως καψόνι στο νέο της πανεπιστήμιο και κάπου εκεί στραβώνουν όλα. Το Raw αντιμετωπίζει το θέμα του με τέτοιο τρόπο που σε κάνει να νιώθεις μια δόση λύπησης και συμπόνιας προς την πρωταγωνίστρια, ενώ παραδόξως φαίνεται περισσότερο σαν νορμάλ αλλαγή του σώματος τύπου εφηβεία παρά ως φετίχ ή διαστροφή και αυτή η προσέγγιση το καθιστά πολύ ενδιαφέρον. Δεδομένου πως πρόκειται για γαλλική παραγωγή και οι Γάλλοι είναι τρομεροί μάστορες του body horror η ταινία θα μπορούσε να έχει πολύ πιο σκληρές σκηνές και φαίνεται πως η σκηνοθέτης Julia Ducournau έχει κάνει υπεράνθρωπη προσπάθεια να συγκρατηθεί προκειμένου να μην παράγει ένα εντελώς over the top αποτέλεσμα, αυτή ακριβώς η διακριτικότητα είναι που κάνει το Raw ακόμα πιο σκληρό.

6. Spring (2009)

Το πρόβλημα με το τρόμο σήμερα είναι πως ο κόσμος δύσκολα τρομάζει δεδομένου πως τα έχουμε δει όλα. Συνεπώς, καμιά φορά ο τρόμος αρχίζει να γίνεται αναζωογονητικός όταν μπλέκει με άλλα είδη και αναλαμβάνει ρόλο «συνοδευτικού» αντί «κυρίως πιάτου». Το Spring πρόκειται για ένα συνδυασμό ρομάντζου, drama και τρόμου που παραδόξως όσο άκυρο κι αν ακούγεται, δουλεύει. Ένας άντρας γνωρίζει μια κοπέλα και ξεκινούν να ζουν τον έρωτά τους, εκείνη όμως κρύβει κάποιο φρικαλέο μυστικό. Όσο μπανάλ και cheesy μπορεί να ακούγεται, τόσο ευχάριστο είναι το αποτέλεσμα στο τέλος. Σίγουρα δεν είναι ταινία που θα δεις εάν θες να τρομάξεις, είναι πολύ περισσότερο μια ιστορία αγάπης που τυχαίνει να έχει ένα τερατώδες plot twist. Επειδή όμως έχει το στοιχείο του τρόμου και επειδή εγώ προσωπικά αγαπώ τα επιτυχημένα μπασταρδέματα μεταξύ εκ διαμέτρου αντιθέτων ειδών, το Spring κατέχει αδιαφιλονίκητη θέση στη λίστα μου.

5. The Witch (2015)

Λατρεύω τις μάγισσες. Λατρεύω παραμύθια, ιστορίες, αστικούς θρύλους και ταινίες για μάγισσες. Ομολογουμένως όμως, τελευταία στον κινηματογράφο έχει επικρατήσει η gothic εικόνα της στυλιζαρισμένης μάγισσας που δυστυχώς δεν έχει γεννήσει και τα πιο λαμπρά αποτελέσματα. Το The Witch αλλάζει τη ροή των πραγμάτων και επιστρέφει το μύθο της μάγισσας στη φολκλόρ παγανιστική εκδοχή του με μια ιστορία που διαδραματίζεται το 1630 σε ένα χωριό της Αγγλίας όπου μια θρησκόληπτη οικογένεια υποπτεύεται πως η κόρη είναι μάγισσα. Επρόκειτο για μια πολυαναμενόμενη ταινία που πολλοί θεώρησαν πως δεν άξιζε το hype και την αναμονή λόγω του αργού ρυθμού και του αμφιλεγόμενου τέλους της, παρ’ όλα αυτά εγώ αγάπησα τον βαρύ, μουντό της τόνο καθώς και τη φωτογραφία που σε απορροφούσε πλήρως στην σκοτεινή ιστορία. Το The Witch είναι μια ευχάριστη αλλαγή στο θέμα του μαγισσοτρόμου με πολύ καλοδουλεμένα οπτικά στοιχεία που κατ’ εμέ άξιζε την αναμονή και θα το ξαναέβλεπα χωρίς δυσκολία.

4. Rec (2007)

Όλοι γουστάρουν ένα καλό zombie movie. Αναμφισβήτητα όμως το όλο σκηνικό με αυτές τις ταινίες είναι κάπως τετριμμένο και έχει πάψει να τρομάζει όπως κάποτε. Για εμένα, το Rec ήρθε να αλλάξει αυτά τα δεδομένα. Είπαμε ήδη πως λατρεύω το found footage όταν γίνεται καλά και στο Rec γίνεται άψογα. Ένα τηλεοπτικό crew ακολουθεί μια ομάδα διάσωσης μέσα σε ένα κτήριο γεμάτο ανθρώπους προσβεβλημένους από κάποιο είδος ιού που τους μετατρέπει σε αιμοδιψή φρικιά που επιτίθενται αδιακρίτως. Ενώ το concept από μόνο του δεν είναι τόσο τρομερό, η hand held camera δίνει στο Rec όλο το κύρος και τη χάρη του καθώς δημιουργεί ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον και μια πιο προσωπική εμπειρία, σχεδόν όμοια με first person horror game. Μπορεί η επιτυχία του να προκάλεσε τη δημιουργία μπόλικων άχρηστων sequels, το πρώτο και μοναδικό όμως Rec είναι απλό, in your face και εγγυάται να σε τρομάξει είτε το δεις μόνος στο λάπτοπ σου τη μαύρη νύχτα είτε με χαλαρή παρέα και πίτσα που δε λερώνει πολύ αν πέσει πάνω σου από το τίναγμα.

3. Absentia (2011)

Δεν μπορώ να περιγράψω πόσο αγαπώ το Absentia. Πρόκειται για ένα πολύ low budget εγχείρημα του σκηνοθέτη Mike Flanagan προτού γίνει γνωστός στο είδος με τα Oculus, Hush και προσφάτως την τηλεοπτική μεταφορά του βιβλίου του μεγάλου Stephen King, Gerald’s Game. Το Absentia λοιπόν, αποτελεί τρανή απόδειξη πως ο τρόμος δε χρειάζεται λεφτά για να είναι επιτυχημένος. Η ταινία πραγματεύεται την ξαφνική επιστροφή ενός εξαφανισμένου άνδρα στη γυναίκα του και την αδερφή της, οι οποίες καλούνται να ερευνήσουν τις συνθήκες της εξαφάνισής του. Χωρίς πολλά και αχρείαστα εφέ, με καλές ερμηνείες από μικρά ονόματα και μια πλοκή που σε κρατάει καθηλωμένο, το Absentia βασίζεται στην ψυχολογική πίεση που ασκεί η άκρως επιτυχημένη ατμόσφαιρά του όπου χωρίς να δείχνει πολλά τρέφει συνεχώς μια ανησυχητική αίσθηση ελλοχεύουσας απειλής από την αρχή μέχρι τους τίτλους τέλους. Πρόκειται για μια ταινία που προτείνω ανεπιφύλακτα στους λάτρεις του τρόμου εφόσον υπάρχει ανοιχτό μυαλό και καλή διάθεση για να ξεφύγουν από τα συνηθισμένα υπερθεάματα και να δώσουν μια ευκαιρία σε κάτι πιο διακριτικό και ατμοσφαιρικό. Ενώ δεν μπορώ να εγγυηθώ πως θα αρέσει σε όλους, εγγυώμαι πως θα το υποστηρίζω μέχρι να πεθάνω.

 

2. The Exorcism Of Emily Rose (2005)

Ένα είδος τρόμου που πάντοτε με έλκυε είναι το θρησκευτικό, είτε πρόκειται για δαίμονες και παπάδες είτε παγανιστικούς θεούς και σέκτες. Έχοντας δει πολλούς τίτλους στη συγκεκριμένη κατηγορία και ενώ ναι, ξέρω πως ο Εξορκιστής είναι ανυπέρβλητος γι’ αυτό που είναι και για την εποχή του, το αγαπημένο μου θρησκευτικό horror παραμένει το The Exorcism of Emily Rose. Δε χρειάζονται πολλά λόγια για την ταινία, κοπέλα-δαίμονας-παπάδες-χαμός και ιστορίες. Παρ’ όλα αυτά, τόσο ο τρόπος απεικόνισης του δαιμονισμού όσο και οι εναλλακτικές προσεγγίσεις πιθανής ψυχασθένειας σε συνδυασμό με τη φύση της ταινίας που εναλλάσσεται συνεχώς από τρόμο σε δικαστικό δράμα την καθιστούν αξέχαστη για εμένα. Επιπλέον, η ερμηνεία της Jennifer Carpenter είναι τρομερή και αν δεν έφταναν αυτά, η ταινία είναι βασισμένη στην πραγματική ιστορία της Anneliese Michel (ψάξ’ το αν δε θες να κοιμηθείς και σου εγγυώμαι μια υπέροχη βραδιά). Παντοτινό μου βάσανο ότι ακόμα δεν έχω πείσει τον κολλητό μου να το δούμε μαζί μιας και αποφεύγει τέτοια όπως… ο διάολος το λιβάνι.

1. Martyrs (2008)

Το Martyrs προέρχεται από μια ξεχωριστή σχολή τρόμου επονομαζόμενη «New French Extremity». Πρόκειται για ταινίες που εστιάζουν στο body horror και την ωμή βία από άνθρωπο προς άνθρωπο δίχως τέρατα και φαντάσματα. Υπήρξε μια περίοδος της ζωής μου που είδα τόσες ταινίες από το συγκεκριμένο είδος ώσπου εν τέλει συνειδητοποίησα πως το πιο τρομακτικό κομμάτι στον τρόμο (κινηματογραφικό και μη) είναι ο άνθρωπος και όχι οι δαίμονες και οι μπαμπούλες. To Martyrs είναι μια ιστορία εκδίκησης μιας κοπέλας προς τους απαγωγείς της που εξελίσσεται σε ένα τραγικό ταξίδι στον κόσμο του πόνου, της διαστροφής και τελικώς, της θρησκείας. Εκεί που το Martyrs ξεχωρίζει είναι πως δεν πρόκειται για ένα στεγνό horror movie με μόνο σκοπό να προκαλέσει τρόμο. Μπορεί να έχει υψηλό shock factor λόγω απροκάλυπτης σωματικής και ψυχολογικής βίας, κάτι το οποίο μπορεί να απωθήσει πολλούς θεατές, τα πάντα όμως δικαιολογούνται και εξηγούνται μέσω νοημάτων και συμβολισμών που είναι ευδιάκριτοι εάν κάποιος το παρακολουθήσει προσεκτικά. Πάνω απ’ όλα, το Martyrs ξεφεύγει από τη γενικότερη ιδέα του ανούσιου torture porn που γέννησαν ταινίες όπως το Hostel όπου η βία υπάρχει μόνο για να σοκάρει και παίζει με το μυαλό του θεατή δίνοντάς του τροφή για σκέψη σε σημείο που η ταινία αρχίζει να παίζει μεταξύ αγνού horror και μεταμφιεσμένου drama. Ενώ αγαπώ πολλούς τίτλους του New French Extremity όπως το Inside και το In My Skin, το Martyrs κατέχει μια πολύ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου σε σημείο που να το θεωρώ την αγαπημένη μου σύγχρονη ταινία τρόμου. Fun fact: το Χόλιγουντ θέλησε να μαγαρίσει ακόμα ένα καλό πράγμα αυτού του κόσμου και έκανε remake του Martyrs το 2015, συνεπώς εάν πρόκειται να ασχοληθείς με την ταινία ψάξε το original γαλλικό του 2008. Thank me later.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail