164 views

5+1 Λόγοι για τους οποίους η 3η σεζόν Fear The Walking Dead ήταν καλύτερη απο οποιαδήποτε του original

Όταν πρωτοανακοινώθηκε το Fear The Walking Dead σκέφτηκα ότι και όλο το internet. «Απεγνωσμένη απόπειρα να ξεζουμίσουν ένα franchise που είναι στο peak του». Όταν βγήκε η πρώτη σεζόν, οι φόβοι έγιναν πραγματικότητα. Χαρακτήρες με τους οποίους δεν ταυτίζεσαι, οπότε δεν σε νοιάζει αν θα γίνουν κολατσιό για τους απέθαντους και κατ’ επέκταση πλοκή στην οποία ότι και να συμβαίνει, δεν σε καθηλώνει. Οπότε, λίγο το μικρό attention span του μέσου ανθρώπου που με τα χρόνια τείνει να γίνεται μικρότερο, λίγο η πληθώρα ποιοτικών σειρών που τρέχαν τότε στην TV, ο σώφρων, μέσος θεατής, εγκατέλειψε την συγκεκριμένη απόπειρα για κάτι πιο ενδιαφέρον.

Εγώ όμως όχι! Χάρη στην ψυχαναγκαστική και αυτοκαταστροφική μου φύση, υπέφερα τις 2 πρώτες σεζόν «για να μην το αφήσω στην μέση αφού το ξεκίνησα». (Εδώ που τα λέμε, την ίδια καραμέλα δίνω στον εαυτό μου για να συνεχίσω να βλέπω 7 σεζόν The Walking Dead). Στον τρίτο κύκλο του Fear The Walking Dead όμως κάτι έγινε. Από το πρώτο επεισόδιο η σειρά το κάνει ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται για την ίδια που απογοήτευσε τους πάντες και ταλαιπώρησε έμενα για 2 σεζόν, αλλά κατέληξε να είναι ο αγαπημένος μου κύκλος σε όλο το franchise.

Ιδού λοιπόν χωρίς spoiler, 5+1 πράγματα που πιστεύω ότι κάνει καλύτερα από την πατρική της τηλεοπτική σειρά, η 3η σεζόν του Fear The Walking Dead (στο οποίο από δω και στο εξής θα αναφέρομαι απλά σαν “Fear” για διευκόλυνση).

6. Ηθοποιία

Όσοι έχουμε δει έστω και πάνω από 1 λεπτό The Walking Dead, ξέρουμε ότι το acting δεν είναι το δυνατό του σημείο. Συγκεκριμένα, ξεκίνησε από απλά επίπονο, αλλά με την πάροδο του χρόνου εξελίχθηκε στο αντίστοιχο ενός επουλωμένου εγκαύματος που είναι εκεί, αλλά και να το ακουμπήσεις δεν το αισθάνεσαι καν πλέον. Το Fear ξεκίνησε εξίσου απαράδεκτα, όμως μέσα σε 3 σεζόν κατάφερε να ξεπεράσει το original σε αυτό τον τομέα, με ερμηνείες από το supporting cast που ξάφνιασαν θετικά, αλλά κυρίως από τον Daniel Sharman (για τον οποίο θα μιλήσω και παρακάτω) σε σχέση με το τί μας έχουν συνηθίσει και τα 2 shows.

5. Πλοκή

Η πλοκή δεν έχει τις τεράστιες ανατροπές του «μπαμπά» The Walking Dead, έχει όμως κάτι που δεν έχει το original. Συνεχή. Εξέλιξη. Δεν θα ξεχάσω πότε το πόσο τραβηγμένοι και ασήμαντοι ήταν οι διάλογοι της 2ης σεζόν του Walking Dead για χάρη του runtime. Είχε εξαντληθεί Κ Α Θ Ε πιθανός συνδυασμός ατόμων τα οποία κάναν face-to-face διάλογο. Τα μόνα που δεν είπαν το κατιτίς τους ήταν τα ζωντανά της φάρμας και αυτά επειδή δεν μιλάνε human. Έξι σεζόν μετά, τέτοιες στιγμές, παρότι λιγότερες, είναι ακόμα εκεί. Στο Fear αυτό ελαχιστοποιείται, καθώς δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου fillers. Κάθε σκήνη, ακόμα και αν είναι ένας από τους λιγοστούς «τραβηγμένους» διαλόγους, έχει κάτι να δώσει στην πλοκή και στο tension που δημιουργείται ανάμεσα στους χαρακτήρες.

4. Ανάπτυξη Χαρακτήρων

Φτάνοντας στην μέση της τρίτης σεζόν, οι αλλαγές στους (αντιπαθέστατους στην πλειοψηφία τους) χαρακτήρες του Fear είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς. Το XP που παίρνουν σε κάθε μάχη, εμφανίζεται πολύ ομαλά στην επόμενη, καθώς επίσης δεν υπάρχει στιγμή στην οποία να νιώθεις ότι η συμπεριφορά κάποιου χαρακτήρα δεν είναι παράγωγο της φυσικής του εξέλιξης.  Θα πίστευε κανείς ότι μετά από 7 σεζόν και σχεδόν 2 χρόνια στο timeline, το The Walking Dead θα κατάφερνε να κάνει κάτι ανάλογο.

Εν τέλη κατάφερε να κάνει αυτό….

…να βγάζει λιγότερο νόημα από αυτό…

3. Σκηνοθεσία

Ακόμη ένας τομέας στον οποίο το The Walking Dead βελτιώθηκε σταδιακά ανά τα έτη, ωστόσο δεν κατάφερε να διακριθεί για αυτό  ιδιαίτερα, (με λαμπρή εξαίρεση το 9 επεισόδιο του 5ου κύκλου) κάτι που το Fear καταφέρνει στην 3η σεζόν με καλαίσθητα πλάνα όπως φαίνεται και στις παρακάτω εικόνες

2. Φωτογραφία

Εδώ υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις δυο σειρές διότι υπάρχει και διαφορά φυσιολογίας. Το The Walking Dead είχε πάντα ένα cartoon-y undertone που πηγάζει από την άντληση υλικού από τα κόμικς. Τα χρώματα και οι παλέτες είναι συχνά ζωηρά, και πολλές φορές ο φωτισμός (ειδικά την νύχτα) υπερβολικός. Στην 3η σεζόν του Fear, υπάρχει μια πολύ πιο γήινη προσέγγιση και έμφαση στην φωτογραφία, όπου δεσπόζουν οι θεματικές παλέτες και πλάνα με χαρακτήρα, τα οποία «δίνουν» στην ατμόσφαιρα και το γενικότερο τελικό αποτέλεσμα.

1. Ο Troy

Στα 11 χρόνια που βλέπω συστηματικά σειρές πρώτη φορά με διχάζει χαρακτήρας τόσο. Ο Troy είναι sociopath, σχιζοφρενής, πολλές φορές παρανοϊκός και απίστευτα επιπόλαιος. Πάραυτα, είναι γραμμένος με τέτοιο τρόπο που ο μέσος θεατής ταυτίζεται σε ένα βαθμό μαζί του και θέλει να τον δει να πετυχαίνει. Θα έλεγε κανείς ότι είναι ο ορισμός του anti-hero, όμως οι πράξεις του είναι τόσο καταστροφικές που δεν δικαιολογείται ούτε αυτός ο χαρακτηρισμός. Ακόμη και μετά από τούτες τις πράξεις πάντως, παραμένει fan favorite με κάποιο μαγικό τρόπο. Tip of the beanie στον Daniel Sharman που ενσάρκωσε τόσο καλά έναν τόσο σύνθετο αλλά και πολυδιάστατο χαρακτήρα.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail