982 views

Halloween Stories: Ανατριχίλες

Στην αίθουσα αναμονής ενός ορθοδοντικού των Τρικάλων, κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 1990, έπεσε στα χέρια μου ένα περιοδικό κόμιξ (πολύ πιθανό να ήταν κάποιο τεύχος του Αλμανάκο ή του ΚΟΜΙΞ), σε τυχαία σελίδα του οποίου είδα το εξώφυλλο ενός βιβλίου που απεικόνιζε ένα χέρι να βγαίνει από το εσωτερικό πόρτας με ξύλινο πόμολο. Το χέρι ήταν πράσινο με λίγα φυλλαράκια να φυτρώνουν πάνω του, εκπέμποντας μια σαφή αίσθηση φυτικής προέλευσης. Ο τίτλος του βιβλίου ήταν Μην Πλησιάζετε Στο Υπόγειο, αυτός της σειράς στην οποία ανήκε ήταν Ανατριχίλες, και υπήρχε και μια μικρή λεζάντα εντός της εικόνας «Κάτι παραμονεύει στο υπόγειο…». Αυτή ήταν πρώτη επαφή μου με τις Ανατριχίλες του R.L.Stine, μια σειρά 62 αυτοτελών βιβλίων, με κεντρικό χαρακτηριστικό που διαπερνάει τη σειρά να είναι ο υπερφυσικός τρόμος όπως αυτό ιδώνεται από τους νεαρούς πρωταγωνιστές.

Ένα από τα πράγματα που έμαθα από τις Ανατριχίλες είναι το πώς είναι η ζωή της μεσοαστής οικογένειας που κατοικούσε σε μια προαστιακή μονοκατοικία των βορειοδυτικών ΗΠΑ τη δεκαετία του 1990, όπου και διαδραματίζεται η μεγαλύτερη μερίδα των ιστοριών. Το περιβάλλον των βιβλίων είναι αχρονικό από την άποψη πως δεν αλληλεπιδρά με κάποιο ιστορικό γεγονός – είναι σαν οι γειτονιές των βιβλίων να βρίσκονται σε φούσκες αποκομμένες από το ρεύμα της ιστορίας, αιωνίως παγωμένες στα ’90s (οπότε και γράφτηκαν τα βιβλία). Υπό αυτή τη γωνία το setting θυμίζει παραμύθι, και προσφέρει μια ζεστή ασφάλεια στον αναγνώστη που ξέρει τι να περιμένει μετά από την ανάγνωση των 2-3 πρώτων βιβλίων της σειράς.

Το σπίτι τίθεται σαφέστατα ως ο πυρηνικός χώρος γύρω από τον οποίο αναπτύσσεται η ιστορία. Είτε η οικία συνδεθεί με το υπερφυσικό είτε όχι, αποτελεί την εστία των πρωταγωνιστών, εκεί που θα επιστρέψουν και (συνήθως) θα μπορούν να απομονωθούν. Και αυτό είναι από τα πιο ύπουλα και όμορφα χαρακτηριστικά που έχω κρατήσει από τις Ανατριχίλες: το πόσο ενδυναμώνουν την αίσθηση της ασφάλειας του σπιτικού και του εφηβικού δωματίου. Ακόμη κι όταν ο χώρος αυτός ενσωματώνει την απειλή, πάντα υπάρχει μέσα του ένα σημείο που θα είναι το καταφύγιο, η μήτρα που θα ασφαλίσει την ηρωίδα/τον ήρωα. Και δεν ξεχνώ πως τις περισσότερες Ανατριχίλες τις διάβασα στο κρεβάτι μου, στο δωμάτιό μου, με αποτέλεσμα να υπάρχει μια περαιτέρω άντληση ζεστασιάς που μεταλαμπαδεύεται στη σκεπτομορφή του προσωπικού μου πλέον χώρου. Και όσον αφορά το μέρος, ακόμη κι όταν το τέρας δεν είναι στο σπίτι, θα βρίσκεται σε γνώριμα για ένα παιδί τοπία: στο σχολείο, στη γειτονιά, στο λούνα παρκ, στην κοντινή παραλία ή δάσος. Υπάρχει εδώ ένα σαφές μπόλιασμα του οικείου με αμπούλες υπερφυσικού και παραλόγου.

Ίσως το βασικότερο χαρακτηριστικό των βιβλίων είναι το πόσο εύκολα μπορούσα να ταυτιστώ με τα παιδιά-ήρωες. Τόσο ηλικιακά (ξεκίνησα να τα διαβάζω γύρω στα 11, όσο είναι και η ηλικία των περισσότερων πρωταγωνιστών), όσο και ως προς το πως αντιμετωπίζονται από τους ενήλικες ως φορείς “φαντασιώσεων”. Το ότι ως αναγνώστης ήξερα πως το υπερφυσικό υπάρχει και βασιλεύει στον κόσμο των βιβλίων αυτών (μιας και συνόδευα ως άυλη μορφή το κάθε βήμα του ήρωα) ανέδυε μια ευχάριστη αίσθηση συμμαχίας με τον εκάστοτε πρωταγωνιστή, απέναντι στο σκεπτικισμό των μεγάλων. Ο αναγνώστης είναι αυτός με τον οποίο οι ήρωες μοιράζονται την Αλήθεια, αυτή η οντότητα στα οποία μπορούν να εξομολογηθούν, και από τον οποίο μπορούν να επιβεβαιωθούν – είναι το μάτι που διαβάζει τις σκέψεις σε κάθε κρυφό ημερολόγιο του πραγματικού κόσμου και συμφωνεί σιωπηλά μαζί τους.

Θέματα έχει προφανώς η σειρά: η πυρηνική οικογένεια κυριαρχεί, δίχως να προσφέρεται απτά σε κανένα βιβλίο κάποια εναλλακτικότητα. Η ζωή του μεσοαστού κανονικοποιείται και τίθεται ως η μόνη επιλογή εντός του κόσμου των βιβλίων. Το τέρας στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι μονοδιάστατα εχθρικό. Τα punchlines και τα cliffhangers στο τέλος καθένός από τα μικρά κεφάλαια καταντάν κουραστικά.

Όλα αυτά όμως δε με εμπόδισαν από το να διαβάσω όλα τα βιβλία ξανά πριν από 3-4 χρόνια, και να εκτιμήσω την ατμόσφαιρά τους. Σίγουρα στην απόλαυση ανιχνεύονται πολλά δράμια νοσταλγίας, μα και ανίχνευσης τμημάτων της προσωπικότητάς μου που διαμορφώθηκαν από την επαφή μου με τα βιβλία αυτά. Το ζήτημα είναι πως ο ανάλαφρος μα λειτουργικός τους τρόμος είναι άψογος επί της ευκαιρίας του Halloween, οπότε ιδού ένα Top 10 (+1). Η σειρά της λίστας δεν είναι αξιολογική μα έχει να κάνει με τη σειρά έκδοσης.

11. Το σπίτι των νεκρών

Αρχετυπικά στημένη ιστορία τρόμου με απειλητικό σπίτι και νεκρούς που ταλαντεύονται μεταξύ ζόμπι και φαντασμάτων. Άκρως σημαντικό ως το πρώτο της σειράς, το εξώφυλλο που σε καλεί να εξερευνήσεις το σπίτι αυτό μέχρι τελικής ανάσας προσφέρει μονάχα θετικούς πόντους.

10. Η νύχτα της ζωντανής κούκλας

Κούκλες που ζωντανεύουν με την ανάγνωση κάποιου ξορκιού. Το ότι κάνουν τη ζωή της πρωταγωνίστριας κόλαση είναι πολύ άβολο για τον αναγνώστη, και τελικά διπλά λειτουργικό για τον τρόμο. Συν το λυτρωτικό φινάλε.

09. Το κορίτσι και το τέρας

Εδώ έχουμε ένα πολύ ικανοποιητικό twist στο τέλος, ενώ η βιβλιοφαγία της πρωταγωνίστριας προσθέτει στην ταύτιση του αναγνώστη με αυτή.

08. Το φάντασμα της διπλανής πόρτας

Φανταστική κορύφωση και τελείωμα σε ένα βιβλίο που είναι πιο τρομακτικό από όσο θα περίμενε κανείς. Δεν λέω περισσότερα γιατί ο κίνδυνος του spoiler ελοχεύει αμείλικτος πάνω από το συγκεκριμένο.

07. Φονικά μαθήματα πιάνου

Γοτθική ατμόσφαιρα (και λόγω του οργάνου) και μια κολασμένη περιπλάνηση μέσα στο κτίριο των μαθημάτων. Χώρια που τα crawling claws ήταν από τα πρώτα τέρατα που συνάντησα στο D&D.

06. Το Σκιάχτρο περπατάει τα Μεσάνυχτα

Από τις λίγες αγροτικές Ανατριχίλες, η ατμόσφαιρα αμερικανικού Νότου που αναβλύζει έχει κοινά με την ελληνική ύπαιθρο, ενώ η αρχετυπική μορφή του σκιάχτρου είναι άκρως λειτουργική.

05. Η στοιχειωμένη Παραλία

Τα φαντάσματα είναι ίσως οι αγαπημένοι μου νεκροζώντανοι, και η ύπαρξη σπηλιάς δίνει έξτρα πόντους. Από τις αρκετά απομονωμένες χωρικά Ανατριχίλες, με αποτέλεσμα η αίσθηση της αχρονικότητας να εντείνεται. Το φανταστικό εξώφυλλο φυσικά και βοηθάει.

04. Μια νύχτα στον πύργο του τρόμου

Αυτό είναι ένα εξαιρετικό Hammer Horror “επεισόδιο” της σειράς. Βρετανικό, με ένα μεθυστικά δαιδαλώδες κτίριο για εξερεύνηση, καθώς και αναδρομή στην παράδοση. Θα ήθελα να έχω χάρτη του πύργου.

03. Βγήκε από το νεροχύτη

Νομίζω ο τίτλος και μόνο δικαιολογεί την παρουσία του στην δεκάδα. Επίσης κάποτε πρέπει να μιλήσουμε για το ότι οι αμερικανικές κουζίνες έχουν αυτή την Απειλή που λέγεται Σκουπιδοφάγος.

02. Οι Κολοκύθες επιτίθενται

Αυτό μπήκε εν μέρει χάριν του Halloween theme, αλλά παραμένει και ως μια Ανατριχίλα με εξαιρετικό twist στο τέλος.

01. Μην πλησιάζεις το σπίτι στο Δάσος

Εδώ παραμένουμε στην πένα του R. L. Stine, αλλά βγαίνουμε εκτός του οικοδομήματος των Ανατριχίλων για να περάσουμε στην Ghosts of Fear Street σειρά. Το βιβλίο παραμένει ένα από τα πιο όμορφα και ατμοσφαιρικά πράγματα που έχω διαβάσει, με απίστευτες νυχτερινές εικόνες στο δάσος.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail