277 views

Παραλήρημα μετά απο ένα μήνα παίζοντας Fifa 18

Για άλλη μια χρονιά το καλοκαίρι που πέρασε, εκτός απο αφόρητο, έμοιαζε να είναι και ατέλειωτο. Αυτό φυσικά ελέω της αναμονής για το Fifa 18, που ως συνήθως έτσι και φέτος κυκλοφόρησε στα τέλη Σεπτέμβρη. Εποχή ελαφρώς καθυστερημένη σε σχέση με την μεταγραφική περίοδο του Αυγούστου και την έναρξη των Ευρωπαϊκών πρωταθλημάτων, κάτι που αυτόματα γίνεται ψυχοφθόρο για εμάς τα αρρωστάκια, που θέλουμε να παίξουμε με τον Νευμάρ στο αριστερό άκρο της Παρί, την στιγμή της ολοκλήρωσης της μεταγραφής.

Ο υπογράφων λοιπόν, ως ένας απο τους εκατομμύρια ψυχοπαθείς, είχε φροντίσει να προπαραγγείλει την digital PC version του παιχνιδιού, μην τυχόν και χαθεί κανένα λεπτό απο την κυκλοφορία του.

Πριν περάσουμε όμως στα του Fifa 18, οφείλω να πιάσω τα πράγματα από την αρχή κάνοντας μια ιστορική αναδρομή στην σχέση μου με τα «ποδοσφαιράκια». Με θυμάμαι να παίζω μπάλα παντού και πάντα. Απο μικρό παιδί δηλαδή, όταν δεν μαζευόμασταν αρκετοί για κανένα διπλάκι στο πάρκο ή δεν ευνοούσαν οι καιρικές συνθήκες, θα με έβρισκες στα ουφάδικα. Πρόλαβα το ιστορικό Dream Soccer του 94′ ενώ λίγα χρόνια μετά ήρθε το πρωτοποριακό για την εποχή Virtua Striker (ξέρεις, τέρμα σουτ απο το κέντρο, διαγώνια τον μοχλό και γκολ) να μας πάρει τα μυαλά (και τα λεφτά μαζί).

Το 98′ απέκτησα τον πρώτο μου υπολογιστή σε ηλικία 9 ετών και μαζί και το Fifa 98 του οποίου η μουσική επένδυση έμελλε να γίνει το soundtrack των παιδικών μου χρόνων.

Το σκηνικό από τα ουφάδικα μεταφέρθηκε πλέον στο σπίτι μας και κάπως έτσι, μετά απο ατελείωτες ώρες μπροστά απο τις αγαπημένες μας οθόνες, φτάσαμε στο σημείο να γίνουμε πραγματικοί «καθηγητές» του είδους. Το Fifa παρόλο που για την εποχή ξεχώριζε για τα γραφικά του, γρήγορα κατάντησε βαρετό καθώς ακόμη και στο «τέρμα δύσκολο» ήταν γελοία εύκολο για εμάς. Ψάχναμε μια νέα πρόκληση κάτι που μας πρόσφερε απλόχερα η Konami με το ISS Pro στο Playstation 1.

Το ISS Pro 98 με αυξημένο βαθμό δυσκολίας και πιο ρεαλιστικό game-play σε σχέση με το Fifa, έγινε γρήγορα το πάθος μας. Όποιος είχε παίξει Pro δεν υπήρχε περίπτωση να καταδεχτεί να παίξει ξανά Fifa. Όποιος έπαιζε Fifa, ήταν πλέον φλώρος και άμπαλος. Ήρθε μετέπειτα και η ακόμη πιο βελτιωμένη έκδοση του Pro Evolution, αρχικά στην κονσόλα του Playstation 2 και μετέπειτα σε PS3 και PS4, με εντυπωσιακά γραφικά και ακόμη πιο ρεαλιστικό gameplay. Αρρωστήσαμε πραγματικά και για πολλά χρόνια.

Το Pro δεν ήταν απλά πάθος, ήταν αρρώστια. Τουλάχιστον μέχρι το 2014, αν θυμάμαι καλά. Κάπου εκεί η ιστορία σταμάτησε. Σταμάτησε γιατί το Pro άρχισε να εγκαταλείπει το χαρακτηριστικό εκείνο που μας έκανε να το αγαπήσουμε: τον ρεαλισμό και την δυσκολία του. Έγινε αυτό που λέμε «ψέμα», με απίθανα γκολ, με γκολ copy-paste που έμπαιναν με «σύστημα», με πανεύκολες ντρίπλες. Έγινε περισσότερο arcade παρά simulation game. Ότι ακριβώς ήταν το Fifa δηλαδή που κοροϊδεύαμε κάποτε. Φυσικά αυτό δεν συνέβη ξαφνικά το 2014. Είχε αρχίσει να φαίνεται από νωρίς το πράγμα, αλλά δώσαμε αρκετές ευκαιρίες μέχρι που ξέφτισε εντελώς το ενδιαφέρον μας για το μεγαλύτερο κόλλημα της ζωής μας. Δεν ήταν μόνο το gameplay αλλά και χρόνια θεματάκια όπως το fail του να μην έχει πραγματικά ονόματα, σήματα και φανέλες στις ομάδες κλπ. Έπρεπε να ψάχνουμε patch για να μπορούμε να παίξουμε με την Manchester City και όχι την… Man Blue. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη. Άλλοι σταμάτησαν να παίζουν εντελώς, άλλοι το γύρισαν στο 2K με την σπυριάρα μπάλα, όμως σαφώς και δεν μπορούσε να είναι η ίδια αίσθηση, το ίδιο κόλλημα…

Κάπου εκεί άρχισαν να ηχούν οι σειρήνες του Fifa. Οι φήμες έλεγαν πως είχε αλλάξει εντελώς σε σχέση με το παρελθόν και σε συνδυασμό με την αποκαθήλωση του Pro αναγκάστηκα να κάνω την κωλοτούμπα και να ξανά δοκιμάσω το Fifa. Η αλήθεια είναι πως ο ντόρος ήταν αρκετά δυνατός τα τελευταία χρόνια (κυρίως από την «ανόθευτη» νεολαία) όμως οι παλιοί επιλέγαμε να κρατάμε κλειστά τα αυτιά μας. Ήταν γεγονός πως ενώ σε όλο τον κόσμο έπαιζαν Fifa, η Ελλάδα ήταν από τις ελάχιστες χώρες που έμενε πιστή στο Pro, μέχρι που η υπομονή εξαντλήθηκε.

Η μεγάλη στροφή στο Fifa έγινε το 2015 και οι πρώτες εντυπώσεις ήταν πολύ πάνω των προσδοκιών. Το περιτύλιγμα ήταν εντυπωσιακό, με φοβερά γραφικά και τις φανέλες και τα γήπεδα των ομάδων να είναι ακριβώς όπως στην πραγματικότητα. Η πραγματική έκπληξη όμως ήταν το gameplay. Το Fifa 15 δεν θύμιζε σε τίποτα εκείνο του 98 που ήταν και το τελευταίο που είχα παίξει. Ρεαλιστικό gameplay, δυσκολία στο να βάλεις γκολ αν δεν είχες τακτική και πλάνο στο παιχνίδι σου, άψογο simulation…ήταν ακριβώς ότι ήθελα. Οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί, το νέο Pro είχε γίνει το παλιό Fifa και το νέο Fifa το παλιό Pro. Αυτό έπρεπε να το διαδώσω!

Ενημέρωσα άμεσα την παρέα και φρόντισα να έρθουν όλοι σπίτι να το δοκιμάσουν. Η αντίδραση τους ήμουν σίγουρος πως θα ήταν ίδια με την δική μου και έτσι και έγινε. Ενθουσιάστηκαν όλοι το ίδιο με εμένα και ξεκινήσαμε άμεσα το λιώσιμο όντας ανυπόμονοι να προσαρμοστούμε το συντομότερο στην νέα πραγματικότητα μετά από τόσα χρόνια Pro. Ήρθε μετά και το Fifa 16 που ήταν εξίσου καλό και μετά το 2017. Το 2017 ήταν σοκ. Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι είναι το καλύτερo ποδοσφαιράκι που έχει βγει ποτέ. Τα γραφικά πήγαν σε άλλο επίπεδο. Το gameplay άγγιξε το τέλειο. Το simulation ανταποκρινόταν ακριβώς σε αυτό που ήθελες να κάνεις. Ό,τι πάσα κάνεις γίνεται ακριβώς όπως θέλεις εκεί που την θέλεις. Αν δεν ήταν ρεαλιστικά εφικτό να γίνει, απλά δεν γινόταν. Το ίδιο και με τα σουτ, τις ντρίπλες και τα μαρκαρίσματα με την άμυνα και την επίθεση να είναι απόλυτα ισορροπημένη χωρίς καμία σκόπιμη αβάντα από την μια ή την άλλη πλευρά. Το ότι επέλεγες να παίξεις με την Barcelona δεν σήμαινε τίποτα αν δεν ήσουν καλός στο passing-game. Μέχρι και τον Σεπτέμβρη έπαιζα ώρες ατελείωτες είτε με φίλους, είτε μόνος σε Career Mode. Είχε περάσει ένας χρόνος και δεν το βαρέθηκα στιγμή. Και αυτό γιατί δεν κατάφερε ποτέ να μου σπάσει τα νεύρα.

Τα νεύρα ξεκινούσαν πάντα να σπάνε την στιγμή που μαθαίναμε το κάθε παιχνίδι και μετά εξαρτιόταν από την υπομονή του καθενός. Για να γίνω πιο συγκεκριμένος, τα νεύρα γινόντουσαν κρόσσια μόλις μαθαίναμε τα «συστήματα» και τα «κολπάκια» του κάθε παιχνιδιού που θα μας έδιναν πλεονέκτημα απέναντι στον αντίπαλο. Όταν λοιπόν παίρναμε πρέφα με ποιον τρόπο μπαίνουν τα γκολ και κατά την διάρκεια της άμυνας ήταν αδύνατο να το αποφύγεις ακόμη και όταν το προέβλεπες (είτε γιατί αργούσε και δεν γινόταν σωστά η αλλαγή παίχτη, είτε γιατί η άμυνα λειτουργούσε πιο αργά από την επίθεση) τότε γινόταν σπαστικό. Τότε το παιχνίδι κρινόταν σε μεγάλο βαθμό από την τύχη και πιστέψτε με, δεν υπάρχει τίποτα πιο ψυχοφθόρο από το να θέλεις να αποφύγεις γκολ που έχεις προβλέψει και να μην τα καταφέρνεις γιατί απλά το ίδιο ο παιχνίδι σε περιορίζει.

Στο Fifa 17 τα πράγματα όμως ήταν διαφορετικά και ο παράγοντας τύχης είχε μειωθεί στο ελάχιστο. Όλα έμπαιναν και όλα έβγαιναν. Συνεπώς, κέρδιζε συνήθως ο καλύτερος, αυτός που είχε τακτική, αυτός που έπαιζε πραγματικά μπαλίτσα και είχε τα skills του passing-game και του dribbling αλλά ήξερε και να κλείνει τους χώρους και να μαρκάρει σωστά.

Με αυτά και με αυτά, πέρασε μια ολόκληρη χρονιά και φτάσαμε στο καλοκαίρι. Πάμε να πιάσουμε λοιπόν το κείμενο από εκεί που το αφήσαμε στην εισαγωγή. Στην ανυπομονησία για το Fifa 18. Οι προσδοκίες ήταν τεράστιες, καθώς η σύγκριση με το κατ’εμέ καλύτερο ποδοσφαιράκι ever, το Fifa 17, ήταν αναπόφευκτη. Αφού λοιπόν το παιχνίδι έχει εγκατασταθεί αρκετές μέρες πριν την κυκλοφορία του, αναμένουμε το επίσημο release για να γίνει το παιχνίδι activate και να μπορούμε να παίξουμε. Έτσι και έγινε! Παρασκευή 29 Σεπτεμβρίου, ξημερώματα Σαββάτου, η ώρα 1:00 το βράδυ χτυπάει το notification «You can now play Fifa 18!». Ανατριχίλα και φυσικά δεν χάνω λεπτό. Το ανοίγω και πάω για το πρώτο ματσάκι να πάρω γεύση. Καινούριες επιλογές σε γήπεδα με highlight το La Bombonera, οι νέες φανέλες των ομάδων, οι μεταγραφές φυσικά, αυτή είναι η πρώτη επαφή με το παιχνίδι που σε κάνει να χαμογελάς. Παίρνω Παρί και βάζω να παίξω με Ρεάλ στο legendary mode. Εντυπωσιακά χρώματα και φωτισμοί, εντυπωσιακές λεπτομέρειες στα γραφικά, ξεχωρίζουν οι οπαδοί που δεν είναι πλέον copy-paste και η παρουσία τους στο παιχνίδι είναι περισσότερο αισθητή από ποτέ. Όλα καλά μέχρι εδώ.

Στο gameplay από την πρώτη στιγμή παρατηρώ πως η ταχύτητα στο normal είναι τουλάχιστον ένα κλικ πάνω σε σχέση με την αντίστοιχη του 2017. Το passing-game γίνεται πολύ πιο εύκολα και γρήγορα σε σημείο να μου θυμίζει αυτό των τελευταίων απογοητευτικών Pro. Οι σέντρες έχουν βελτιωθεί αισθητά κάτι που μου άρεσε πολύ. Όμως το μαρκάρισμα…το μαρκάρισμα είναι σκέτη αηδία. Όταν δέχεσαι κόντρα επίθεση και ψάχνεις με το «τρίγωνο» να επιλέξεις τον παίχτη που θέλεις είναι μαρτύριο. Όταν αμύνεσαι επίσης, ο ίδιος παίχτης που πριν τρέχοντας με την μπάλα ήταν γρήγορος, τώρα είναι αργός. Όταν τρέχεις (σε άμυνα) και πας να αλλάξεις κατεύθυνση στον παίχτη έχοντας προβλέψει την ντρίπλα του αντιπάλου, είναι σαν να τραβάς χειρόφρενο με αυτοκίνητο σε δρόμο με λάδια. Κερδίζω λοιπόν την Ρεάλ εύκολα με σκορ 4-1. Πολλά γκολ για πρώτο ματς, σκέφτηκα.

Ξεκινάω αμέσως Career Mode και πιο συγκεκριμένα επιλέγω την Τότεναμ για το πρωτάθλημα της Premier League. Στο legendary mode πάλι, και normal ταχύτητα. Στις οκτώ πρώτες αγωνιστικές έχω το απόλυτο σε νίκες με όλα τα ματς να είναι η χαρά του όβερ 3.5. Μεταξύ των αγώνων και δυο ντερμπάκια με Λίβερπουλ και Τσέλσι. Εδώ να σημειώσω πως στο 17, αν δεν μάτωναν τα δακτυλάκια σου, δεν έπαιρνες πρωτάθλημα στο legendary mode. Σταμάτησα το Career Mode εκεί γιατί απλά δεν είχε ενδιαφέρον. Ξεκίνησα από την επόμενη ημέρα να παίζω με φίλους 1vs1. Όσο περισσότερο παίζαμε τόσο πιο εμφανείς γινόντουσαν οι αδυναμίες που επισήμανα παραπάνω. Τα σκορ θύμιζαν αγώνα handball και όχι ποδοσφαίρου, μια γελοία κατάσταση. Μέσα σε σύντομο χρονικό διάστημα έγιναν τρια updates, τα οποία δεν άλλαξαν κάτι ουσιαστικό, πέραν της βελτίωσης των τερματοφυλάκων και ίσως λίγο και το passing-game που έγινε ελαφρώς δυσκολότερο. Το αμυντικό πρόβλημα, που είναι το μεγαλύτερο, δεν είχε καμία βελτίωση. Υπάρχει μια εσκεμμένη αβάντα υπερ των επιθετικών με το παιχνίδι να φαίνεται να εγκαταλείπει μεγάλο μέρος της simulation λογικής για χάρη της πιο διασκεδαστικής ποδοσφαιρικής εμπειρίας. Σαν να γίνεται Pro δηλαδή, σαν να γυρνάμε στα παλιά.

Η ξενέρα είναι απερίγραπτη. Δεν καταλαβαίνω γιατί να χαλάσεις το σχεδόν αψεγάδιαστο 17 και να προδώσεις τόσο στεγνά τους οπαδούς που κέρδισες χάρης της simulation φιλοσοφίας που είχες. Μια πιθανή εξήγηση είναι ότι ίσως το 17 να φαινόταν δύσκολο στους πιο amateur players και στις μικρότερες ηλικίες και εν τέλη το κοινό αυτό να είναι μεγαλύτερο, κάτι που δικαιολογεί την στροφή αυτή της ΕΑ Sports. Όμως από την άλλη πλευρά, θεωρώ υπάρχει ένα δυνητικά τεράστιο κοινό που δεν πρέπει να του γυρίσεις την πλάτη. Θεωρόντας πως το gameplay δεν πρέπει να δέχεται τόσο μεγάλες αλλαγές κάθε χρόνο, θα ήταν γόνιμο οι developers να αποφασίσουν το ύφος που θέλουν και να το κρατήσουν σταθερό, προσδίδοντας εκ νέου ταυτότητα στην σειρά. Καλοδεχούμενες και οι νέες πινελιές, προσθέτοντας διαφορετικές ντρίπλες ή ξεχωριστά χαρακτηριστικά στο control και το στυλ παιχνιδιού συγκεκριμένων ποδοσφαιριστών αλλά σε καμία περίπτωση τεκτονικές αλλαγές. Φανταστείτε τα shooting games να αλλάζουν το aim-assist κάθε χρόνο πόσο σπαστικό θα ήταν. Πρέπει να καταλάβουν οι εταιρείες ότι υπάρχει ταβάνι στο που μπορεί να φτάσει το gameplay ενός ποδοσφαιρικού παιχνιδιού και όταν το αποδεχτούν θα αποφύγουν τα πισωγυρίσματα. Και αν στην τελική δεν γνωρίζουν τι πραγματικά πρέπει να επιλέξουν ανάμεσα στο δίλημμα arcade ή simulation , ας φροντίσουν έστω να κάνουν δυο ξεχωριστά modes για να υπάρχει η δυνατότητα να επιλέξει το κοινό το πώς θέλει να παίξει.

Στο διαταύτα, το Fifa 18 μέσα σε έναν μήνα δοκιμής απογοητεύει τους φανατικούς οπαδούς που σκόπευαν να σπαταλήσουν αμέτρητες ώρες παίζοντας το. Από την άλλη πλευρά παραμένει διασκεδαστικό και εντυπωσιακό για τους πιο light players. Εγώ πάντως μένω με την όρεξη ελπίζοντας σε ριζικές βελτιώσεις στα επόμενα updates.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail