302 views

Να υπήρχαν κι άλλοι σαν εσένα…

Κάποτε ήταν ο Αριδάς, ο Ελληνιάδης, ο Αβδάλας, ο Λυπηρίδης, ο Ταμπάκης, ο Τζαλαλής και πολλοί άλλοι. Μπασκετμπολίστες που και έμειναν στη μνήμη μας για την αγωνιστικότητα, την ταύτιση με την εξέδρα και ως ένα βαθμό την καλώς εννοούμενη γραφικότητα. Σήμερα, οι παίκτες τέτοιου τύπου είναι ελάχιστοι. Το άθλημα έχει γίνει πολύ πιο επαγγελματικό, οι παίκτες από τα πρώτα τους βήματα έχουν μάνατζερ, σκέφτονται πρωτίστως την καριέρα τους, γυμνάζουν το σώμα τους εντατικά, παίζουν κοντρολαρισμένα και απέχουν πολύ από το μπάσκετ των ανοικτών στο οποίο γαλουχήθηκαν και πρωτοέπαιξαν οι συνάδελφοί τους πριν 20-30 χρόνια και βάλε.

Υπάρχουν όμως και οι εξαιρέσεις. Παίκτες που δεν έχουν καμία σχέση με το απρόσωπο στυλ των περισσότερων, εκφράζονται έντονα, αγαπάνε την ομάδα τους και αγαπιούνται από τους φιλάθλους. Η μόνη διαφορά με τους παλιότερους είναι ότι παίζουν πιο τεχνικά και η κλάση τους είναι διεθνούς επιπέδου. Οι πιο χαρακτηριστικές περιπτώσεις σήμερα είναι αναμφισβήτητα ο Νίκος Παππάς και ο Δημήτρης Αγραβάνης, αλλά εδώ θα επικεντρωθούμε στον δεύτερο, όχι μόνο γιατί «τυχαίνει» να έχω μια καθόλου μικρή αδυναμία στην ομάδα στην οποία αγωνίζεται, αλλά και γιατί -σε αντίθεση με τον Παππά- είναι συμπαθής από μεγάλη μερίδα των φίλων του μπάσκετ στην Ελλάδα, ανεξάρτητα οπαδικών προτιμήσεων. Αυτό οφείλεται βέβαια και στο ότι ο thug lifer «Άγρα» δεν μασάει γενικώς ούτε σε μονάκια για φιλανθρωπικό σκοπό:

Αν και δεν είναι καν 23 ετών σήμερα, πρωτοεμφανίστηκε στο ελληνικό πρωτάθλημα το 2010. Στον Ολυμπιακό ήρθε το 2013 και παρά το γεγονός ότι πολλοί δεν πίστεψαν στο ταλέντο του, όποτε του δινόταν η ευκαιρία έκανε (και κάνει) τα πάντα για να αποδείξει την αξία του με τρόπο που προκαλεί τη συμπάθεια (και το γέλιο μερικές φορές, αλλά αυτό ενισχύει τη συμπάθεια). Και πώς να μην συμπαθήσεις ένα νέο, ατίθασο παιδί που πιστεύει στον εαυτό του και το δείχνει, τολμά πάντα να βγαίνει μπροστά και θυσιάζεται για την ομάδα σε κάθε περίσταση; Αυτό που έχει ήδη φανεί πολλάκις είναι ότι η συμβολή του στα δύσκολα είναι πάντα μεγάλη και αυτό σπάνια αποτυπώνεται στατιστικά. Ειδικά τελευταία, που η ροπή στο λάθος είναι σαφώς μικρότερη και ο ίδιος είναι πολύ πιο ήρεμος, έχει πάψει να αντιμετωπίζεται ως ο γκαφατζής νέοπας της παρέας. Κι αυτό δεν ήρθε και τόσο φυσιολογικά, γιατί τον ρόλο στην ομάδα δεν του τον βρήκε ο κόουτς Σφαιρο, αλλά μάλλον ο ίδιος με το ταλέντο, τον καλώς εννοούμενο εγωισμό και την ξεροκεφαλιά του που παρ’ ελπίδα συνήθως τον δικαιώνει.

Αν επέλεγα μερικές αγαπημένες στιγμές του αγωνιστικά, θα ξεχώριζα την καταλυτική του εμφάνιση στη νίκη επί της Βαλένθια (77-76) στις 20/11/2014 (8π., 10ρ.), επί του Ερ. Αστέρα στο Βελιγράδι πέρυσι (16π.) και επί του Παναθηναϊκού στον 4ο τελικό του 2016. Τα καλύτερα όμως φαίνεται πως έρχονται, καθώς η σπουδαιότερη εμφάνισή του στην ευρωλίγκα έγινε στην πρεμιέρα φέτος με την Μπασκόνια (13π. 5ρ. σε 16,5’). Πόσω δε μάλλον από τη στιγμή που τα δικαιώματά του στο NBA ανήκουν πλέον στους Cavaliers που έστειλαν τους Richard Jefferson και Kay Felder στους Ηawks για χάρη του Αγραβάνη (Νο. 59 του Draft του 2015) και του Ουκρανού Sergii Gladyr (Νο. 49 στο Draft του 2009).

Πέρα όμως από τα καθαρά αγωνιστικά, ο Άγρα αποτελεί αδυναμία πολλών γιατί ξεχωρίζει χωρίς να το προσπαθεί. Είναι το πόσο τσαμπουκαλεμένα παίζει ακόμα και στα φιλικά (χωρίς κατ’ αν’αγκη να υπάρχει λόγος), το φτιάξιμο της χωρίστρας οποτεδήποτε δεν κρατάει την μπάλα στα χέρια, αλλά και η στάση ζωής γενικότερα: Scarface, Stallone, Donald Duck, σοκολάτα, burger και όχι διατροφή.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail