178 views

Η υπερ-εκμετάλλευση των gamers είναι πλέον γεγονός

Ο περισσότερος κόσμος αντιμετωπίζει τα video games σαν ένα μέσο διαφυγής, όπου απλά κουμπώνει τον μοχλό του, ανοίγει την κονσόλα/υπολογιστή του, και περνάει τον χρόνο του σε μια διαδικασία ανέμελης διασκέδασης, αυτό ακριβώς που θα έπρεπε να είναι τα video games δηλαδή.

Αν όμως είσαι σαν εμένα, όπου τα video games είναι το no1 hobby μου από μικρό παιδί μέχρι το τέλος των 20’s μου, ανησυχείς. Ανησυχείς διότι τα video games αλλάζουν, και μάλιστα εδώ και χρόνια. Ο gamer αντιμετωπίζεται από τις μεγάλες εταιρίες σαν ένα πορτοφόλι και τίποτα παραπάνω. Αρρωσταίνω με το γεγονός ότι πληρώνω 60e για ένα παιχνίδι, και ο publisher μου λέει στα μούτρα ότι δεν του φτάνει, μερικές φορές άμεσα, άλλες φορές έμμεσα με χυδαίους τρόπους τους οποίους αντιλαμβάνεσαι μόνο αν «ψαχτείς», γεγονός το οποίο σε βγάζει από το mood της «ανέμελης διασκέδασης», πράγμα που προφανώς αναιρεί το νόημα του «game» από την όλη εξίσωση.

Για το λόγο αυτό, και με αφορμή κάποια στοιχεία, όπως loot boxes και microtransactions (για τα οποία θα μιλήσω αναλυτικά παρακάτω) που συνοδεύτηκαν με τις κυκλοφορίες μεγάλων τίτλων σαν το Shadow Of War, NBA 2K18, Destiny 2 και την επικείμενη κυκλοφορία του Star Wars: Battlefront II, αποφάσισα να γράψω αυτό το κείμενο για να ενημερώσω όποιον ενδιαφέρεται για την συγκεκριμένη βιομηχανία και θέλει να ξέρει που πάνε τα χρήματα που δίνει, καθώς και τι μπορεί να κάνει για να μην χειροτερέψει η κατάσταση.

DLCs: Η αρχή του Κακού

Σε αντίθεση με τα expansions, που υπήρξαν κυριολεκτικά επεκτάσεις του κυρίως παιχνιδιού καθώς προσθέτανε ώρες gameplay, συνήθως με σωστή αναλογία value for money, τα DLCs απλά κόβουν περιεχόμενο από το κυρίως game και στο πλασάρουν χώρια, ζητώντας ΕΠΙΠΛΕΟΝ χρήματα από την ήδη full τιμή που έχει δώσει ο αγοραστής για το παιχνίδι.

Φανταστείτε έναν κόσμο όπου όλες οι μπλούζες ξαφνικά πωλούνται αμάνικες στην ίδια τιμή με πριν, και για να αγοράσεις τα μανίκια, την κουκούλα και τις τσέπες (αν μιλάμε για hoodie), πρέπει να πληρώσεις επιπλέον για το καθένα. Φυσικά ακούγεται εξωφρενικό, αλλά για τα παιδιά που μεγαλώνουν υπό αυτό το καθεστώς, αυτό θα είναι η «νόρμα» καθώς δεν έχουν γνωρίσει κάτι διαφορετικό. Αυτό συμβαίνει αυτή τη στιγμή με τα video games.

Φυσικά υπάρχουν και τα season pass, όπου προπληρώνεις για όλα τα επερχόμενα DLCs του παιχνιδιού σε «μικρότερη τιμή», αλλά στην πραγματικότητα είναι άλλος ένας τρόπος να πάρουν τα χρήματα τα σου, είτε σου αρέσουν τα DLCs που θα βγουν, είτε όχι.

Microtransactions: Ο καρκίνος που έγινε συνήθεια.

Τα microtransactions είναι μια πρακτική που εφαρμόστηκε πρώτα στα mobile games, καθώς κάτω από το προσωπείο του «το παιχνίδι είναι τσάμπα», παίζει με την υπομονή σου, απαιτώντας μεγάλες ποσότητες χρόνου για να κάνει οποιαδήποτε ενέργεια, εκτός φυσικά αν πληρώσεις! «Προαιρετικά» πάντα… Διαφορετικά μπορείς να περιμένεις 12 ώρες για να φυτρώσουν λάχανα στην φάρμα σου.

Αυτός λοιπόν ο καρκίνος έχει κάνει μετάσταση σε όλες τις πλατφόρμες και τίτλους μεγέθους εκείνων που ανέφερα παραπάνω. Τα microtransaction χωρίζονται στις εξής κατηγορίες:

  • Cosmetics: Η πιο άκακη και τίμια μορφή microtransaction. Δεν επηρεάζει καθόλου την ισορροπία του παιχνιδιού και το μόνο που αλλάζει είναι π.χ. το χρώμα της πανοπλίας του παίκτη η το skin του όπλου του χαρακτήρα. Για μένα, ο ιδανικός τρόπος να επιβραβεύσεις έναν developer με παραπάνω χρήματα αν αυτό είναι κάτι που θέλεις.
  • Loot Boxes/Loot Crates/Booster Packs: Λειτουργούν ακριβώς όπως τα booster packs (κοινώς φακελάκια) στα card games και σε πολλές ασιατικές χώρες θεωρούνται νομικά τζόγος.

Κάθε booster pack περιέχει αντικείμενα, ικανότητες, skins και οτιδήποτε θα μπορούσε να θεωρηθεί σαν loot υπό κανονικές συνθήκες σε ένα παιχνίδι. Αυτά μπορούν (σε κάποιες περιπτώσεις) να αγοραστούν από εικονικό συνάλλαγμα είτε (σε όλες τις περιπτώσεις) από real world χρηματικό συνάλλαγμα. Το κόλπο είναι το παιχνίδι να γεμίσει με daily achievements ή side quests-αγγαρείες, τα οποία είναι απαραίτητα να ολοκληρωθούν ώστε να αποκτήσεις το εικονικό συνάλλαγμα, και απαιτούν τεράστια επένδυση χρόνου, κοινώς «grind». Εκτός φυσικά αν έχεις να πληρώσεις, τότε τα πράγματα γίνονται αμέσως πιο εύκολα για σένα. «Θέλεις τον καλύτερο εξοπλισμό με το που ξεκινάς το παιχνίδι, ενώ οι πληβείοι βαράνε 4ώρα κάθε μέρα μετά την δουλεία ώστε να σε φτάσουν μερικές βδομάδες αργότερα; Θέλεις να ανεβαίνεις level x5 φόρες πιο γρήγορα απ’ ότι κανονικά? Αν έχεις λεφτά μπορείς!». Αυτό το μοντέλο ονομάζεται «pay-to-win» και είναι δυστυχώς το παρόν.

Τον Οκτώβρη του 2017, η Activision κατοχύρωσε τα πνευματικά δικαιώματα μιας «ευρεσιτεχνίας» η οποία βάζει εσκεμμένα αρχάριους παίκτες αντιμέτωπους με έμπειρους παίκτες οι οποίοι διαθέτουν top εξοπλισμό, με σκοπό να δελεάσουν τους αρχάριους να αγοράσουν όπλα/loot boxes. (Εικόνα 1). Αυτή η «πατέντα» σε συνδυασμό με όλα όσα ανέφερα δημιουργούν αηδιαστικούς και σκοτεινούς οιωνούς για το μέλλον, όπου ο παίκτης τιμωρείται για την οικονομική του κατάσταση, και οι παραδοσιακές αξίες που κάναν τα video games το μέσο διαφυγής που η γενιά μου αγάπησε, όπως το rewarding gameplay και η καλή αφήγηση, πάνε στην άκρη.

Φυσικά δεν υπάρχει μόνο μαυρίλα στον ορίζοντα. Παιχνίδια όπως το Cuphead, τα Uncharted και το Witcher 3 δίνουν έμφαση στα στοιχεία που κάνουν τα video games τέχνη και αξίζουν τα γεμάτα ιδρώτα λεφτά μας.

Στο τέλος της ημέρας, το μόνο που μπορούμε να κάνουμε σαν καταναλωτές είναι να ψηφίσουμε με το πορτοφόλι μας. Είναι απόλυτα κατανοητό ο καθένας να παίζει ότι γουστάρει, άλλα αν έστω και ένα άτομο καταλάβει το κακό που κάνει στα video games σαν τέχνη η αγορά DLCs/Microtransactions έπειτα από το συγκεκριμένο κείμενο, για μένα είναι επιτυχία.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail