90 views

Halloween stories: Η νύχτα που έγινα δολοφονός…

Έψαχνα καιρό τώρα να βρω κάποιο παιχνίδι να αγοράσω για να καώ ενόψει Halloween. Η ευκαιρία μου δόθηκε με το Dead By Daylight, το οποίο παρακολουθούσα στενά μέσω streams του twitch τελευταία. Η θεματολογία του είναι εκείνη που μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Είναι απλή και ουσιαστική. Ένας παίχτης υποδύεται τον δολοφόνο και οι υπόλοιποι τέσσερεις τους επιζώντες. Οι επιζώντες πρέπει να επισκευάσουν κάποιες μηχανές χωρίς να τους πιάσει ο δολοφόνος, με στόχο να ανοίξει μια δίοδος σωτηρίας και να ξεφύγουν (εκεί κερδίζουν το παιχνίδι), ενώ ο δολοφόνος έχει ως στόχο να τους ξετρυπώσει, να τους τραυματίσει και να τους θυσιάσει σε μια ‘οντότητα’ κρεμώντας τους από κάποια τσιγκέλια. Η οντότητα αυτή, αν παραμείνουν για αρκετό χρόνο κρεμασμένοι και δεν σωθούν με κάποιο τρόπο, τους αρπάζει την ψυχή τους και το παιχνίδι τελείωσε για εκείνους, δίνωντας εύσημα στον δολοφόνο.

Το παιχνίδι σε ορίζει ως πρωταγωνιστή σε μια ταινία τρόμου. Αφιερώνοντας ώρες σε αυτό, κατάλαβα πως μάλλον δεν έχω πολλές πιθανότητες να επιβιώσω σε μια τέτοια ταινία, είτε ως το θύμα αλλά, ιδιαιτέρως, ως ο δολοφόνος.

Ως survivor ήμουν κάπως επιτυχημένος. Στην κυριολεξία όργωνα όλον τον χάρτη, έβρισκα τις μηχανές και τις επισκεύαζα. Τον περισσότερο όμως χρόνο μου τον αφιέρωνα στο να προσπαθώ να ξεφύγω από τον δολοφόνο, κυρίως γιατί το να καμουφλάρομαι μέσα σε ένα τέτοιο περιβάλλον μάλλον δεν αποτελεί ένα από τα ταλέντα μου και ο αντίπαλος με έβρισκε σχεδόν αμέσως. Οφείλω να ομολογήσω πως σε τέτοιες στιγμές ταιριάζει άψογα το Somebody’s Watching Me του Rockwell, κυρίως διότι νιώθω τα μάτια του δολοφόνου στην κυριολεξία πάντοτε καρφωμένα πάνω μου. Lucky me.

Έκανα φιλότιμες προσπάθειες να βοηθήσω και τους συμπαίχτες μου επίσης. Όταν κάποιος έπεφτε στα χέρια του serial killer, έσπευδα να τον βοηθήσω, έτοιμος να δηλώσω τυφλή εμπιστοσύνη και αλληλεγγύη στον συμπαίχτη μου που βρισκόταν σε μεγάλη ανάγκη. Μονάχα που, σαν μια πιστή απεικόνιση της πραγματικής ζωής, δεν πρέπει να έχεις μεγάλη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους γύρω σου. Θυμάμαι ακόμα την τραυματική εκείνη εμπειρία, που έσωσα έναν συμπαίχτη μου ξεκρεμώντας τον από το τσιγκέλι, μόνο και μόνο για να με παρατήσει και να φύγει την στιγμή που ο δολοφόνος με τραυμάτιζε και με έριχνε στο δάπεδο του τρόμου. Απλά έφυγε. Αν ήμουν ακόμα έφηβος πιστεύω κάτι θα ράγιζε μέσα μου την στιγμή εκείνη. Ή και έξω μου, κυρίως το τηλεχειριστήριο της κονσόλας.

Από ένα σημείο και μετά καλυτέρεψα στο ρόλο του θύματος (τον εξασκώ όλη μου τη ζωή άλλωστε). Έχω φτάσει σε σημείο να μπορώ να επισκευάζω τις μηχανές ταχύτατα και χωρίς λάθη, όπως και να βοηθάω τους συμπαίκτες μου συνήθως με το να αποσπάω την προσοχή του δολοφόνου και να τον κάνω να με κυνηγάει σε όλο τον χάρτη. Στο σημείο αυτό να επισημάνω πως τα θύματα δεν είναι random επιλογές του παιχνιδιού. Είναι άτομα διαφορετικά μεταξύ τους, με διαφορετικά perks το καθένα. Εγώ πάντως επέλεξα να παίζω χαρακτήρες που να τρέχουν γρηγορότερα από τους υπολοίπους…

Τα πράγματα άρχισαν να σκουραίνουν όταν αποφάσισα πως θα μπορούσα να παίξω εγώ τον δολοφόνο. Κυρίως γιατί δεν μπορώ. Θεωρώ πλέον επίσημα τον εαυτό μου άχρηστο στο να πετύχει ακόμα και ακίνητη αρκούδα, πόσο μάλλον ανθρώπους, ευκίνητους, που τρέχουν σαν να μην υπάρχει αύριο, οπότε σε κάθε περίπου γύρο, το να έχω μια δολοφονία θεωρούνταν επιτυχία για εμένα. Συνήθως αναλώνομαι στο να παίρνω στο κατόπι κάποιον, ίσως αν είμαι τυχερός να τον τραυματίσω μια φορά, ενώ τις περισσότερες φορές ή θα βρίσκει τρόπο να μου ξεφύγει ή αν καταφέρω να τον πιάσω κάποιος θα μου αποσπάσει την προσοχή ή θα με τυφλώσει με έναν φακό (ναι μπορείς να το κάνεις αυτό στο παιχνίδι) και το θύμα θα διαφύγει.

Τα abilities κάθε δολοφόνου (υπάρχουν και διάσημοι serial killers, όπως ο Freddy από το Nightmare on Elm Street, ο Leatherface και ο Michael Myers) είναι αρκετά balanced κατά την γνώμη μου, δίνοντας προβάδισμα πάντα στα θύματα. Σωστή κίνηση, μιας και εκείνοι δεν μπορούν ουσιαστικά να σκοτώσουν ή να τραυματίσουν τον αντίπαλο τους, μονάχα να τον καθυστερήσουν ρίχνοντας στο διάβα του εμπόδια ή να τον ξεγελάσουν και να ξεφύγουν από εκείνον. Όλα αυτά μετατρέπουν το Dead By Daylight σε ένα αρκετά διασκεδαστικό βιντεοπαιχνίδι, όπου οι λάτρεις τον ταινιών τρόμου θα κολλήσουν μαζί του.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail