281 views

10 underground 70’s horror soundtracks

Υπάρχουν πολλές κλασσικές ταινίες τρόμου και πολλές εξ αυτών έχουν αποτυπωθεί στη μνήμη μας και για το εξαιρετικό τους soundtrack. Ωστόσο, υπάρχουν και πάμπολλες ταινίες στον underground κινηματογραφικό τρόμο που έχουν κερδίσει την αναγνώριση του κοινού, όχι μόνο για τη θεματολογία τους ή τη σκηνοθεσία, αλλά και για τη μουσική επένδυσή τους που αρκετές φορές είναι αρκετή για να μας ωθήσει να τις (ξανα)δούμε. Ακολουθούν 10 επιλογές από τη δεκαετία του ’70 (με χρονολογική σειρά).

10. Les lèvres rouges (Daughters of Darkness) (1971)
Σκηνοθεσία: Harry Kümel / Μουσική: Francois De Roubaix

Για πολλούς είναι η καλύτερη δουλειά του Francois De Roubaix που είχε στο δυναμικό του 50 soundtracks από την δεκαετία του 1960 και του 1970 πριν από το θάνατό του σε ένα ατύχημα κατάδυσης. Η βέλγικη ταινία έχει μια ασυνήθιστη ποιότητα με ανάπτυξη χαρακτήρων που την ξεχωρίζει από τις άλλες ταινίες με λεσβίες-βαμπίρ της δεκαετίας του ’70. Ένα πραγματικά καλό φιλμ, με το εξαιρετικό σάουντρακ να δίνει πολλούς πόντους. To ολοκληρωμένο score, κρυμμένο αθόρυβα στους σουρεαλιστικους και ελκυστικούς διαλόγους του “gothic fairytale” όπως το χαρακτήρισε ο σκηνοθέτης Harry Kümel, εξιτάρει την φαντασία. Ένα ευχάριστο σύνολο περασμάτων ακορντεόν στο βαλς, πολύχρωμη ενορχήστρωση, μυστηριώδες και σέξι.

09. Vampyros Lesbos (1971)
Σκηνοθεσία: Jesús Franco / Μουσική: Manfred Hubler & Sigfried Schwab

Μια δυτικογερμανική-ισπανική exploitation ταινία του 1971 που σκηνοθέτησε και συνυπογράφει ο Jesús Franco. Η πρωταγωνίστρια Ewa Strömberg έχει μια σειρά ερωτικών ονείρων που περιλαμβάνουν μια μυστηριώδη γυναίκα βαμπίρ που την παρασύρει πριν πιει το αίμα της. Η ταινία δεν θα είχε γίνει τόσο γνωστή (όσο είναι βασικά) χωρίς την μεθυστική παρουσία της Soledad Miranda που κυριαρχεί προσφέροντας αισθησιακές σκηνές. Αν και αρκετά underground, η ταινία καταφέρνει να συνδυάσει το σεξ, την τέχνη, το horror αλλά και την trash-ίλα. Όλα αυτά μαζί με ένα μοναδικό ολόκληρωμένο συνεκτικό άλμπουμ και όχι απλά ένα κύριο θέμα. Η μουσική στο OST με τίτλο Sexadelic Dance Party είναι πραγματικά εντυπωσιακή. Συνδυάζει funky τύμπανα και ηλεκτρικό σιτάρ, fuzzy κιθάρες, singalong χορωδίες, ηχητικά εφέ και ορχήστρα. Ακούγεται μόνο ολόκληρο και δικαιολογεί την πρωτοφανή επιτυχία του στο Ηνωμένο Βασίλειο.

08. Le Frisson Des Vampires (The Shiver of the Vampires) (1971)
Σκηνοθεσία: Jean Rollin / Μουσική: Acanthus

Οι φαν γνωρίζουν την αγάπη και καινοτομία του Jean Rollin για τα βαμπιρικά – ερωτικά horror (horrotica) που άνθισαν στο γαλλικό σινεμά μετά το ’68. Δεν είναι και η καλύτερη ταινία του, είναι και αργή σε ρυθμό, αλλά υπάρχουν ενδιαφέρουσες πτυχές που αξίζουν. Κυρίως όμως σε τραβάει το στυλ της που είναι πρωτότυπο, έχει εντυπωσιακά χρωματικά εφέ και φυσικά το μείγμα horror-ερωτισμού. Το βασικό μουσικό θέμα εδώ διαφέρει από ό,τι έχουμε συνηθίσει σε παρόμοιες ταινίες (funk ρυθμοί). Αντιθέτως, έχει free-jazz rock τζαμαρίσματα, επηρεασμένο από πρώιμους Gong και Ame Son και stoner-psych αυτοσχεδιασμούς. O Rollin ήταν πάντα επιλεκτικός με την μουσική, οπότε κι ανακάλυψε τους Acanthus, μια εφηβική γαλλική underground μπάντα.

07. Tutti i colori del buio (All The Colours Of The Dark) (1972)
Σκηνοθεσία: Sergio Martino / Μουσική: Bruno Nicolai

Μια από τις πολύ καλές ταινίες του σπουδαίου Sergio Martino με πρωταγωνίστρια την εκπληκτική Edwige Fenech είναι το All the colours of the dark (η καλύτερη με τους δύο θα έλεγα είναι το Blade of the Ripper). Όταν το giallo συναντά το Rosemary’s Baby με το οποίο έχει παρομοιαστεί η ταινία, αν και μιλάμε για δυο εντελώς διαφορετικές ταινίες σε ύφος και ουσία. Εξαιρετικά ατμοσφαιρική, ψυχεδελική με ανατριχιαστικά όνειρα που επικεντρώνεται στον ψυχολογικό κόσμο της πρωταγωνίστριας και όχι σε μια σειρά φόνων όπως τα κλασικά giallo. Το καλύτερο έργο του Bruno Nicolai, δεξί χέρι του Ennio Morricone, που είναι φανερά επηρεασμένος από τον δάσκαλό του, είναι μια ανατριχιαστική 33-λεπτη σύνθεση με ελεύθερη jazz, ανατολίτικη folk μέχρι ιταλική pop με κλασάτο ύφος. Για τους horror nerds αξίζει να αναφερθεί ότι ηχογραφήθηκε στο ίδιο στούντιο με το Roller των Goblin, και το Sangue di Sbirro του Alessandro Alessandroni.

06. Torso (1973)
Σκηνοθεσία: Sergio Martino / Μουσική: Guido De Angelis – Maurizio De Angelis

Την περίδιο 1971 – 1973 ο Sergio Martino έκανε πέντε εκπληκτικά giallo και ήταν ο κυρίαρχος εκείνης της εποχής. Στο Torso επικρατεί βία, ένταση, σεξ και μυστήριο. Οι σκηνές με το πριόνι ή ο φόνος στο δάσος αποδεικνύονται καθοριστικές στην μετέπειτα πορεία των slasher films και η ταινία αποτέλεσε γενικότερα μεγάλη επιρροή. Είναι και η πρώτη ταινία του Martino χωρίς τον συνθέτη Bruno Nicolai. Οι De Angelis όμως κάνουν σπουδαία δουλειά εδώ. Δημιουργούν στιγμές αγωνίας, ακολουθούν μια μινιμαλιστική προσέγγιση με απλά κομμάτια πιάνου και όταν ξεκινούν τα ντραμς, το όργανο και το φλάουτο το αίμα έχει χυθεί και η κατάσταση φτάνει στο cresendo της. Το συνολικό άλμπουμ είναι λίγο επαναλαμβανόμενο περιέχοντας όμως μελαγχολικά flash-back κομμάτια, ανατριχιαστικό πιάνο και ροκ διάθεση που ακούγεται Goblin-ικό πριν τους Goblin!

05. Non si deve profanare il sonno dei morti (The Living Dead at Manchester Morgue) (1974)
Σκηνοθεσία: Jorge Grau / Μουσική: Giuliano Sorgini

Η εν λόγω ταινία μπορεί να είναι ίσως η πιο υποτιμημένη ζόμπι ταινία. Ιταλο-ισπανική παραγωγή με τους George και Edna που παλεύουν ενάντια σε επαρχικά ζόμπι και την φασιστική αστυνομία στην αγγλική ύπαιθρο. Το σενάριο έχει αρκετό μαύρο χιούμορ, δεν υπάρχει υπερβολή στο gore και το μακιγιάζ των ζόμπι, η φωτογραφία είναι ενδιαφέρουσα και μιας και είναι pre-Dawn of the Dead ταινία η φιλοσοφία των ζόμπι στον τρόπο που κινούνται και θανατώνονται διαφέρει. Η μουσική εδώ είναι επίσης εξαιρετική. Ο Jorge Grau ήθελε να δώσει στην ταινία το δικό της ηχητικό τοπίο το οποίο να είναι καινοτόμο με ρεαλιστικές τεχνικές αφήγησης και τα καταφέρνει. Ακούμε παράξενες παραμορφωμένες συχνότητες, funky ιντερλούδια που ανεβάζουν τον ρυθμό, organ, μυστηριώδεις και αγωνιώδεις μελωδίες. Σίγουρα μην την αγνοήσετε γιατί θα χάσετε μία από τις πιο φανταστικές και έξυπνες ταινίες ζόμπι που έγιναν ποτέ!

04. ¿Quién puede matar a un niño? (Who Can Kill a Child?) (1976)
Σκηνοθεσία: Narciso Ibáñez Serrador / Μουσική: Waldo de los Ríos

Πρόκειται ουσιαστικά για τη μοναδική ταινία του Narciso Serrador εκτός του επίσης πολύ καλού The House That Screamed (1970) και ένα από τα κορυφαία δείγματα ισπανικού τρόμου, ένα horror classic με cult status στον underground τρόμο. Ο τρόμος εδώ βέβαια είναι κυρίως ψυχολογικός, το gore στοιχείο δεν είναι κυρίαρχο, αλλά στις λίγες στιγμές που εμφανίζεται σοκάρει. Το πιο σοκαριστικό στοιχείο φυσικά είναι η τοποθέτηση παιδιών στο ρόλο του θύτη, ενώ η δομή της ταινίας υποβοηθείται σημαντικότατα από το soundtrack. Η μουσική του Waldo de los Ríos έχει υπέροχη ενορχήστρωση, χρησιμοποιεί παιδικές φωνές και μελωδικά θέματα που είτε ταυτίζονται με τη δράση, είτε αντιτίθενται στις αγωνιώδεις σκηνές με αριστουργηματικό τρόπο. Είναι εμφανής μια επιρροή από τη μελωδία του Krzysztof Komeda στην έναρξη του Rosemary’s Baby, αλλά αυτό δεν αποτελεί μείον φυσικά.

03. Shock (Beyond the Door II) (1977)
Σκηνοθεσία: Mario Bava / Μουσική: Libra

Όταν αναφέρεται ο Mario Bava δεν μας έρχεται στο μυαλό πρώτο το Shock, το οποίο ήταν η τελευταία του ταινία. Το έργο ακολουθεί το στυλ και την σκηνοθεσία των κλασικών Ιταλικών giallo και του Bava, με ενοχλητικά σκοτεινή ατμόσφαιρα, αυξημένη αίσθηση φόβου, ξαφνική αγωνία, την εκπληκτική Daria Nicolodi με τους περίεργους ψυχεδελικούς εφιάλτες της, κατατάσοντάς την στα δυνατά έργα του Bava. Βέβαια, έχουμε και εξαιρετικό soundtrack εδώ. Το αποτέλεσμα των Libra είναι ένα obscure διαμάντι γεμάτο progressive rock και avant-garde synths. Δεν προκαλεί έκπληξη το γεγονός ότι η μπάντα ήταν πραγματικά συνδεδεμένη με τους Goblin (ο πληκτράς Maurizio Guarini και ο ντράμερ Walter Martinο υπήρξαν μέλη των Goblin). Ένα από τα καλύτερα giallo soundtracks.

02. Phantasm (1979)
Σκηνοθεσία: Don Coscarelli / Μουσική: Fred Myrow & Malcolm Seagrave

Ο Mike, ο πρωταγωνιστής της ταινίας, αντιμετωπίζει τόσο την πραγματική όσο και τη φανταστική φρίκη στη ζωή του σε μια μικρή πόλη μετά τον θάνατο των γονιών του. Ο σκηνοθέτης Don Coscarelli είναι φανερά επηρεασμένος από το Suspiria του Argento. Ξέροντας πόσο βοήθησε το score των Goblin στην επιτυχία της τεράστιας αυτής ταινίας, κάλεσε τους Fred Myrow και Malcolm Seagrave και τους ζήτησε να ετοιμάσουν ένα αξιομνημόνευτο synthesizer-based soundtrack. Οι επιρροές του κυρίου θέματος είναι από Goblin και τον Mike Oldfield στο Tubular Bells με ένα Carpenter-ικό ηλεκτρονικό άγγιγμα. Η συστοιχία οργάνων, cymbals, synths, πιάνο και mellotron δημιουργούν ένα κλασικό ιταλικό prog giallo διαμάντι. Αυτό το soundtrack και η ίδια η ταινία μας πυροδοτούν με ατελείωτες φανταστικές και μακάβριες σκέψεις.

01. Zombi 2 (Zombie Flesh Eaters) (1979)
Σκηνοθεσία: Lucio Fulci / Μουσική: Fabio Frizzi

Πρόκειται για μια must-see ταινία με ζόμπι. Είναι μια από τις πιο αποτρόπαιες ταινίες του, με σκηνές βίας και τρομακτικά ζόμπι χωρίς ιδιαίτερη ανάπτυξη χαρακτήρων ή πολύπλοκο σενάριο. Μας πρόσφερε όμως δύο από τις καλύτερες σκηνές στην καριέρα του Lucio Fulci, αυτή με το μάτι και την ζόμπι vs καρχαρίας, όπου και μουσικά το Underwater είναι ένα δυνατό σημείο. Ο Fulci είχε μια σαφή ιδέα για το τι ήθελε μουσικά και έναν πολύ καλό τρόπο να το περάσει στον Fabio Frizzi, όπως παραδέχεται ο συνθέτης. Το κύριο μουσικό θέμα είναι ένα σκοτεινό ηλεκτρονικό μείγμα με noise σημεία, μπερδεμένη ντίσκο, πολλά ξέφρενα τύμπανα και mellotron ιδανικό για το στυλ της ταινίας. Πέρα από το βασικό θέμα τα υπόλοιπα μέρη αποτελούνται από μουσικά στοιχεία της Καραϊβικής (τα οποία χρησιμοποιήθηκαν εσκεμμένα ώστε να «εξαπατήσουν» το κοινό), voodοo drums και Klaus Schulze new wave σημεία.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail