1284 views

Sacred Son: Χαμός στο black metal για ένα εξώφυλλο.

Κάπου μέσα στο Σεπτέμβρη του έτους που διανύουμε, στους τοίχους αρκετών από εμάς που ασχολούμαστε με το black metal εμφανίστηκε μια κυκλοφορία ονόματι Sacred Son, από την ομώνυμη one-man band. Αυτό που έκανε πληκτρολόγια και true-ό-μετρα να πάρουν φωτιά δεν ήταν η μουσική, αλλά το artwork του εν λόγω δίσκου. Περί του λόγου το αληθές την εικαστική πέτρα του σκανδάλου μπορείτε να τη δείτε τμηματικά από πάνω ή σε όλη την έκτασή της εδώ.

Βλέπουμε έναν ξανθό μορφονιό (κάλλιστα θα μπορούσε να είναι φτασμένος ξυλοκόπος ή τριτοετής φοιτητής οδοντιατρικής) να ποζάρει μπροστά σε θαλασσινό τοπίο ξερής χλωρίδας, το οποίο θα μπορούσε να είναι μεσογειακό, αλλά κάτι στο φαινότυπο των όπισθεν πετρωμάτων με κρατάει από το να κάνω γεωγραφική κατάταξη με βεβαιότητα. Με γυαλιά ηλίου, κομψό κολλητό t-shirt, χαμόγελο και μια χωρίστρα που τονίζει την κροταφιαία τριχόπτωση, ο Άγγλος Dane Cross αποτελεί το πλέον απρόσμενο σημείο από το οποίο θα μπορούσε να ανατείλει το γωνιώδες λογότυπο της μπάντας του.

Έξυπνα προκλητική κίνηση λοιπόν η χρήση μιας φωτογραφίας – αν το τοπίο δεν περιείχε τη μορφή του Dane δε θα είχε ανοίξει ρουθούνι και φυσικά ο δίσκος δε θα είχε ακουστεί παρά από ελάχιστους. Και οι παραδοσιακοί μαυρομέταλλοι τσίνησαν. Ιδίως επειδή η μουσική ήταν ατόφιο και σχετικά εμπνευσμένο black metal.

Το εξώφυλλο μπορεί να ιδωθεί ως μια καυστική απόπειρα ειρωνείας προς την αρτηριοσκληρωτική πτυχή του black metal. Ή να θεωρηθεί ως μια αδρή απεικόνιση του μυθολογικού αρχετύπου του Ιερού Γιου, ως μια πρωτόλεια εικαστική αλχημεία. Σίγουρα πρόκειται για μια έξυπνη επιχειρηματικά κίνηση, όπως αποδεικνύεται εκ του αποτελέσματος. Προσωπικά αυτόν τον ερμηνευτικό πλουραλισμό (ή χάος) τον συμπάθησα. Φέρει πάνω του μια trickster αύρα, η οποία θυμίζει (πολύ λιγότερο δουλεμένη βέβαια) τις late ’90s κινήσεις των πιο ανήσυχων Νορβηγών μαυρομέταλλων (βλέπε τα εικαστικά των Dødheimsgard στο 666 International). Και εν τέλει υπάρχει κάτι το πηγαία ικανοποιητικό στο στήσιμο της εικόνας, στην αντίθεση μεταξύ του ηλιακού θέματος και του νυχτερινού logo.

Στην αρχική ερώτηση λοιπόν θα απαντήσω πως πρόκειται για ένα πολύ λειτουργικό εξώφυλλο, το οποίο με κέρδισε, ειδικά εντός μιας σκηνής που πλειοψηφιακά λατρεύει να διατυμπανίζει την ακεραιότητα και την αφοσίωσή της σε κάποιες προβληματικές ή απλά τετριμμένες πλέον φόρμες. Στην τελική, πόσο επικίνδυνο μπορεί να είναι ένα black metal που ενδόμυχα φοβάται (γιατί οι αντιδράσεις και η χολή κάτι τέτοιο υποκρύπτουν) έναν χαμογελαστό ξανθό νεαρό;

 

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail