1013 views

Ποιοι είναι τελικά αυτοί οι haters των VIC;

Μετά από κάθε υπερ επιτυχημένη συναυλία των Villagers of Ioannina City, ξεκινούν μικρές εστίες διαδικτυακής έντασης μεταξύ των ελάχιστων που μαρτυρούν την δυσαρέσκεια τους για το hype που έχει πάρει το group τα τελευταία χρόνια και αυτών που τους αποδέχονται/αρέσουν/λατρεύουν. Αλήθεια όμως ποια είναι αυτή η μικρή μερίδα ανθρώπων που δεν αντέχουν να βλέπουν τους VIC να κυριεύουν τα gagarin και τα fuzz και τα Πειραιώς117; Ποιοι τολμούν να λοιδορούν το καλλιτεχνικό τους εκτόπισμα; Από που αντλούν την μικρή δυναμική τους και γιατί συνεχίζουν να εκθέτουν την μικροπρέπεια τους δεξιά και αριστερά, από την στιγμή που είναι, αδιαμφισβήτητα, η ανύπαρκτη μειοψηφία μιας ολόκληρης σκηνής που «βασανίζεται» στα πόδια των Γιαννιωτών;

Αφού με καταμετρήσετε, εντός της μικρής μειοψηφίας που καταθέτει την γνώμη της ψύχραιμα και αρνητικά για την περίπτωση τους, να εκθέσω τον προβληματισμό μου για την πραγματική ύπαρξη των haters των VIC. Ας μην υπερβάλλουμε. Το group βρίσκεται στο απόγειο του, γεμίζει χώρους για την πλάκα του και η κριτική που γίνεται μοιάζει έντονα με το ρητό “ να’χαμε να λέγαμε και να’χαμε να πούμε”. Τα επίσημα media τους διαθέτουν χώρο, χρόνο και κείμενα (στην τεράστια πλειοψηφία τους, θετικά) και μόνο οι γνώμες ελάχιστων μουσικοκριτικών, γκουρού και αμπελοφιλοσόφων μένει να προσπαθεί να μετακινήσει το βουνό που έρχεται κατά πάνω μας θεόρατο. Και για να πούμε και καμιά αλήθεια, καμία όρεξη δεν έχουμε πολλοί από εμάς τους ψύχραιμους να αναμετρηθούμε με ορδές νεοβαπτισθέντων φολκλοροστονεράδων, όταν βλέπουμε τέτοια δείγματα πιστής αφοσίωσης. Οπότε κάνουμε και λίγο τους μαλάκες. Ή μήπως όχι;

Δεν υπάρχει κανένα μίσος λοιπόν;

Υπάρχει μια προσπάθεια απαξίωσης, σίγουρα. Κάποιοι νομίζουμε (πλέον θα χρησιμοποιώ Α-πληθυντικό αν και δεν εκπροσωπώ κανέναν άλλο γκρινιάρη, πέρα από την προσωπική μου μίρλα) ότι έχει δοθεί υπερβάλλουσα αξία σε κάτι μέτριο ποιοτικά. Προσωπικά προσπαθώ να εξηγήσω με επιχειρήματα την θέση μου και καθόλου δεν αγνοώ το γκελ στον πολύ (και νεανικό) κόσμο. Και δέχομαι ότι καλό θα κάνει δυνητικά σε μια σκηνή που διψάει για άτομα και πόρους. Αλλά από την άλλη δεν μπορούμε να κάνουμε τα στραβά μάτια για την πενιχρή έμπνευση που υπάρχει στην μουσική τους. Εκτός και αν την περιλάβουμε στην παραδοσιακή μουσική, οπότε τέλος η κριτική, εδώ μιλάμε για την ιερή παράδοση αυτού του τόπου, θα μας φάνε οι Τούρκοι, end of discussion.

Η μουσική επιτυχία δεν είναι μόνο δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, μια έξυπνη ιδέα που εξαργυρώνεται για λίγα χρόνια. Είναι και καλλιτεχνική επιτυχία και παρακαταθήκη που μένει ζωντανή και συσσωρεύεται στον πολιτισμικό ιστό της χώρας. Και δεν λέω: να θαμπωθούμε από το καθρεπτάκι κάμποσες φορές, ως μέλη της δυτικής pop κουλτούρας αλλά ως ιθαγενείς που τα έχουμε ξαναπεράσει αυτά τα «τα δημοτικά είναι τα πρώτα rock τραγούδια», μετά από λίγο αρχίζουμε να κάνουμε και ερωτήσεις και συνήθως δεν παίρνουμε σαφείς απαντήσεις. Για να το ολοκληρώσουμε, ώστε να αντιληφθούμε τι γίνεται γύρω μας. Καλώς υπάρχει και η επιτυχία και η υπερβολή και το hype και όλη αυτή η φάση. Επίσης καλώς υπάρχει και η κριτική και η σχετική καζούρα για την επερχόμενη κωλοτούμπα που βλέπουμε να συμβαίνει σε λίγα χρόνια από τώρα, που η μίξη κλαρίνου και παραμόρφωσης θα είναι πασέ.

Φίλοι;

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail