160 views

Mass VΙ: Η επιστροφή των ‘βασιλέων’

Στις δασώδεις περιοχές του Νότιου Βελγίου οι Amenra επέλεξαν να απομονώσουν τους εαυτούς τους ώστε να φέρουν εις πέρας τις ηχογραφήσεις της νέας δισκογραφικής τους δουλειάς. Μέσα στο σκοτεινό αυτό φυσικό κόσμο ξετύλιξαν για ακόμα μια φορά το ταλέντο τους και άφησαν το ‘κτήνος’ ελεύθερο, την σκοτεινή εκείνη πλευρά της ανθρώπινης υπόστασης, που σε συνδυασμό με τις απόκοσμες κραυγές του CHVE, καθιέρωσαν τους Amenra στο πάνθεον της post metal μουσικής.

Θέλησα να φτιάξω μια ψύχραιμη κριτική του Mass VI, αλλά θαρρώ πως δεν χρειάζονται καμιά βαθμολογία, καμία λεκτική φανφάρα, ώστε να αποτιμηθεί η αξία του. Ίσως διότι η μπάντα πάντοτε κατείχε τα τερτίπια για να προσεγγίζει τα αυτιά των λίγων που έχουν αναγνωρίσει την ειλικρινή τους τοποθέτηση στο μουσικό στερέωμα. Όπως δήλωσε άλλωστε και σε συνέντευξη του ο Colin, το σχήμα περίμενε για χρόνια την κατάλληλη στιγμή πριν συνθέσει νέα μουσική. Μέσα σε αυτό το διάστημα, η ίδια η ζωή, με τα πάνω της και τα κάτω της, αποτέλεσε το σημείο αναφοράς και του Mass VI, το οποίο φαίνεται να εγκαινιάζει ένα νέο κεφάλαιο τόσο για την μπάντα όσο και για τις προσωπικές ζωές των μελών της. Οι Βέλγοι πλέον δεν είναι τα μαθητούδια της post-sludge σκηνής, ούτε οι ανερχόμενοι του είδους. Πλέον έχουν καθιερωθεί ως οι πρωτοπόροι του, άνοιξαν δρόμους που λίγοι τόλμησαν να ακουμπήσουν και γράφουν μουσική η οποία ακούγεται μοναδική.

Κάθε ριφ και μελωδία του δίσκου υπάρχει για να αποτελέσει μια έκφραση της αλήθειας

Κανένας δεν είχε προετοιμάσει όμως το κοινό για την εξέλιξη της μουσικής τους. Με το γνώριμο αίσθημα του πόνου και της λύτρωσης, που σιγά σιγά εμφυτεύτηκε στο μυαλό των πιστών ακροατών, όταν το group έδωσε στην δημοσιότητα τις πρώτες του νότες του Mass VI, όλα έμοιαζαν γνώριμα, σαν να υπήρχαν ήδη στην σκοτεινή πλευρά της ψυχής, ως μόνιμοι κάτοικοι της.

Κάθε ριφ και μελωδία του δίσκου υπάρχει για να αποτελέσει μια έκφραση της αλήθειας την οποία υπηρετεί το σχήμα. Μέσα από τα A Solitary Reign και Plus Pres De Toi, η μπάντα χτυπά στα μούτρα του κάθε δισκοκριτικού (και μη) που τους λοιδόρησε,  την ικανότητα να γράφει όμορφες μελωδίες. Έτσι παίρνει μορφή ένας ολόκληρος κόσμος, εκείνος που η μουσική των Amenra εγκαινιάζει. Από τα ρυθμικά τύμπανα της εισαγωγής του Daiken, μέχρι τα διπλά φωνητικά του ‘A Solitary Reign’ ο ακροατής έρχεται αντιμέτωπος με κάτι βαρύτερο του Nowena, το οποίο πίσω το 2012 θεωρούσαμε πως δεν θα μπορούσε να υπάρξει. Σε σύνολο, ο δίσκος βιάζει την ήρεμη ψυχολογική κατάσταση του ακροατή. Δεν συγκρατείται ούτε στο ελάχιστο. Με το Children of The Eye να ανοίγει τον δίσκο, μια μικρή εισαγωγή κιθαριστικής μελωδίας είναι αρκετή να οδηγήσει στα εμβληματικά, αργόσυρτα μέρη. Στην μνήμη περνούν οι αναμνήσεις του τελευταίου τους συναυλιακού οχετού, που έλαβε σάρκα και οστά πριν λίγους μήνες στην Αθήνα, αφήνοντας κυριολεκτικά τους πάντες κάγκελο.

Το εξώφυλλο του δίσκου (δημιούργημα του Stephan Vanfleteren) ίσως αποτελεί την καλύτερη προοϊκονομία του τι ακολουθεί στο εσωτερικό του. Το νεκρό αυτό πτηνό φαντάζομαι ότι ισοδυναμεί με όλες τις ζωές που αφαίρεσε ο θάνατος δίπλα και μέσα στην οικογένεια των Amenra ή ίσως απλά να είναι μια αντανάκλαση της φυσικής πορείας όλων μας “σε ετούτο τον ντουνιά», μια ωμή αποτύπωση της πραγματικότητας.

Υπό κάθε περίπτωση, όπως και οι προκάτοχοι του, ο δίσκος πρόκειται να καθηλώσει τους πάντες. Χωρίς τα πράγματα να είναι τόσο απλά. Απαιτείται τεράστια υπομονή, για να βυθιστείς στον κόσμο του. Οι Amenra προσπαθούσαν για πέντε χρόνια.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail