311 views

Καταραμένη 13 Δεκεμβρίου!

Πλέον η 13 Δεκεμβρίου μπορεί να ανακηρυχθεί επισήμως ως καταραμένη ημέρα στην συνείδηση της heavy metal κοινότητας. Ήταν αυτή η ημέρα όταν πίσω το 2001 ο Chuck Schuldiner άφηνε την τελευταία του πνοή ηττημένος απο την ανίατη νόσο. Κάθε απώλειά στοιχίζει, όμως αυτή συγκεκριμένα πόνεσε κάπως περισσότερο καθώς ο Chuck εκτός από ένας ατίθασος καλλιτέχνης και εξαιρετικός άνθρωπος, ήταν μόλις 34 ετών.

Κάθε χρόνο την ίδια ημέρα, το facebook πλημμυρίζει απο αναρτήσεις χεβιμεταλλαδων που τιμούν την μνήμη του και έτσι ξεκίνησε η μέρα και εχθές, 13 Δεκεμβρίου 2017, όταν το news feed μου είχε κατακλυστεί αποκλειστικά απο τραγούδια των Death και των Control Denied. Η ιστορία αυτή αναμενόταν να τραβήξει ως συνήθως μέχρι αργά το βράδυ όμως στην πορεία το ρεπερτόριο άλλαξε απρόσμενα.

Τα τραγούδια των Death και των Control Denied διαδέχτηκαν αυτά των Nevermore και των Sanctuary. Χθες ο Warrel Dane έφυγε απο την ζωή σε ηλικία μόλις 48 ετών απο καρδιακή προσβολή. Ανήμερα της επετείου του θανάτου του Chuck. Τι ειρωνεία. Δεν μπορεί, πρόκειται περι hoax, σκέφτηκα αρχικά. Δυστυχώς δεν ήταν όμως, όταν όλα τα έγκυρα μουσικά sites άρχισαν να ανακοινώνουν πιο επίσημα τα άσχημα νέα.

Ο θάνατος του αγαπημένου Warrel δεν ήταν από αυτούς που «περιμέναμε», ήταν εντελώς απρόοπτος. Ο Warrel πρόσφερε στο heavy metal δίσκους που φέρουν την σφραγίδα του «κλασσικού». Η φωνή του αναγνωρίστηκε προ πολλού ως μια απο τις κορυφαίες του είδους, ενώ όσοι τον έχουν δει ζωντανά έμειναν καθηλωμένοι απο την ερμηνεία και την σκηνική παρουσία του. Στην Ελλάδα αγαπήθηκε όσο λίγοι και η σχέση αυτή υπήρξε αμφίδρομη καθώς και ο ίδιος ο Warrel ήταν γνωστός για τα συναισθήματα που έτρεφε για την χώρα μας. Είχε αποκτήσει πολλούς φίλους εδώ και η επαφή που υπήρχε με το ελληνικό κοινό στις συναυλίες του ήταν μοναδική.

Θυμάμαι τα πρώτα χρόνια της ενασχόλησης μου με την μουσική, κάπου στο Γυμνάσιο, να βλέπω συχνά πυκνά το όνομα των Nevermore στις σελίδες του Metal Hammer. Ωστόσο εκείνη την εποχή το ιντερνετ βρισκόταν ακόμη σε πολύ πρώιμο στάδιο και έτσι δεν είχα εύκολη πρόσβαση στο να ακούσω τις μπάντες για τις οποίες διάβαζα στο περιοδικό. Δεν υπήρχε youtube και δεδομένου ότι μεγάλωσα σε ένα μικρό χωριό όπου οι λέξεις «heavy metal» ήταν παντελώς άγνωστες (δεν υπήρχε ροκάδικο, δεν υπήρχε δισκάδικο, δεν υπήρχαν φίλοι να αντιγράψεις κανένα CD), ήταν φύσει αδύνατο να καταφέρω να ακούσω κάτι παραπάνω απο μερικές κασέτες και CD των Iron Maiden, των Iced Earth, των Scorpions και των Metallica που είχα. Έτσι, όποτε βρισκόμουν καμιά Θεσσαλονίκη, αγόραζα με το χαρτζιλίκι μου και απο κανένα πιο «ψαγμένο» album, κάποιας μπάντας που μπορεί να είχε πάρει το μάτι μου στο Hammer ή μπορεί απλά να με κέντριζε το ενδιαφέρον το εξώφυλλο της. Οι Nevermore είναι μια απο τις περιπτώσεις της πρώτης κατηγορίας. Τρίτη γυμνασίου αν θυμάμαι καλά, κάπου αρχές προς μέσα των 00’s, ψαχουλεύω κάποια ανακατωμένα rock και metal album σε ένα δισκάδικο στα Γιαννιτσά. Έπεσα επάνω στους Nevermore των οποίων το όνομα θυμόμουν απο το Metal Hammer. Είχα διαβάσει τόσες δοξασίες που σκέφτηκα ότι η αγορά θα αξίζει. Ήταν το Dreaming Neon Black το άλμπουμ που αγόρασα και συνάμα η πρώτη μου επαφή με την μπάντα. Στην πρώτη ακρόαση του δίσκου θυμάμαι να τα χάνω λίγο. Πολύ αλλόκοτη και ακραία μουσική σε σχέση με τα ακούσματα που είχα μέχρι τότε. Τα αυτιά μου δεν είχαν «ψηθεί» ακόμη και δεν ήταν μάλλον έτοιμα για κάτι τέτοιο. Ομολογώ πως ο δίσκος μπήκε στο ράφι και πέρασε αρκετός καιρός μέχρι να του ξανά δώσω την ευκαιρία του και τελικά αναγνωρίσω το μεγαλείο του. Ακρόαση στην ακρόαση το Dreaming Neon Black εξελίχθηκε σε ένα αγαπημένο album το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην μεταβατική πορεία των ακουσμάτων μου.

Στην νεότερη «ιστορία», είχα την τύχη να γνωρίσω τον Warrel το 2010 και πιο συγκεκριμένα στις 27 Μαίου στα backstage του, παλαιού τότε, Principal Club Theater στην Θεσσαλονίκη. Έπαιζαν οι Nevermore και βρέθηκα εκεί απο νωρίς για μια συνέντευξη με τον Jeff Loomis. Στο τέλος της συνέντευξης βγαίνοντας απο το μικρό καμαρίνι όπου βρισκόμασταν, τον συναντήσαμε στο σαλόνι. Μέσα σε μόλις ένα λεπτό επιβεβαιώθηκαν όλα όσα είχα ακούσει για αυτόν. Ο Warrel έκρυβε πολύ καλά τους δαίμονες που πολέμουσε μέσα του και στον έξω κόσμο ήταν ένας καθημερινός, χαμογελαστός και ευγενικός άνθρωπος με πολύ καλό χιούμορ. Μας πρόσφερε να πιούμε ότι θέλουμε από την κάβα της μπάντας που υπήρχε στον χώρο και αφού μας υπέγραψε μερικά album, τα είπαμε για λίγα λεπτά και αποχωρήσαμε για την συναυλία η οποία δυστυχώς έμελλε να είναι εκτός από η πρώτη, και η τελευταία φορά που είδα τους Nevermore ζωντανά.

Καταραμένη 13 Δεκεμβρίου.

ΥΓ: Πολλοί θεωρούν τις αντιδράσεις των οπαδών στα social media υπερβολικές όταν πρόκειται για θανάτους διάσημων. Κάθε φορά η μάχη μεταξύ αυτής της μερίδας κόσμου και της άλλης που σνομπάρει και υπενθυμίζει ότι την ίδια ώρα εκατοντάδες ανήλικα παιδιά πεθαίνουν στην Συρία, είναι η ίδια. Το μελό μπορεί εύκολα να θεωρηθεί γραφικό και το παραπάνω κείμενο ανήκει πιθανότατα σε αυτή τη κατηγορία, ωστόσο, θα επανέλθω με την γνώμη μου επί του θέματος σε επόμενο άρθρο.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail