52 views

Γιατί ο Robert Plant είναι ο αγαπημένος μου παππούς του rock;

Κάθε φορά που αναμένω κυκλοφορία από τα ζαρωμένα χέρια (χείλια, ας το θέσω καλύτερα) του Robert Plant, υπάρχει μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα, ότι και πάλι δεν θα απογοητευτώ. Το σερί των αξιόλογων δίσκων της solo καριέρας του είναι τεράστιο και κάθε νέα προσπάθεια του αποτελεί φάρο ποιότητας, σε σχέση με τους συνομήλικους του. Συνήθως δεν είναι ούτε η πειραματική διάθεση που προκαλεί την αισιοδοξία μου, ούτε οι νεωτεριστικές πρακτικές (γελάω δυνατά) που δεν κατακλύζουν τις ιδέες του. Είναι κυρίως η αφοριστική ειλικρίνεια, η αυθεντική παρόρμηση της δημιουργίας της μουσικής, η ταπεινή τοποθέτηση μιας καριέρας ανεπανάληπτης στην υπηρεσία ενός μόνιμα, ανεκπλήρωτου καλλιτεχνικού οράματος.

Ευτυχώς για όσους αγάπησαν τους Led Zeppelin, το πνεύμα του θρυλικού σχήματος ζει μέσα από την πορεία του Robert Plant και χωρίς υπερβολή, πρέπει να αισθανόμαστε τυχεροί που η στιβαρή προσωπικότητα του Βρετανού μουσικού έχει καταφέρει να διασώσει την μνήμη μιας υπέροχης ιστορίας. Ο μουσικός που δεν ξεπουλήθηκε ποτέ, είναι ένας μοναδικός καλλιτέχνης, ενεργός και ακμαιότατος σε τέτοιο βαθμό, που μπορεί και συγκινεί ακόμα και το δύσκολο, νεαρό κοινό.

Σε λίγες εβδομάδες θα κυκλοφορήσει το νέο του album, με τίτλο Carry Fire και όσο δεν με ελκύει η επιλογή του εξωφύλλου, άλλο τόσο έχω ενθουσιαστεί με τις τρεις συνθέσεις που έχουν δοθεί στην δημοσιότητα.

Bluebirds Over the Mountain

Bones of Saints

The May Queen

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail