146 views

Blackstar: Δύο χρόνια απο το μουσικό αντίο του Bowie

Ο θάνατος του David Bowie αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για την παγκόσμια καλλιτεχνική σκηνή, στις 10 Ιανουαρίου του 2016. Η παρακαταθήκη που άφησε στην ανθρωπότητα ο σπουδαίος ‘διαστημάνθρωπος’  είναι αδιαμφισβήτητη. Υπήρξε λατρεμένος ο ερμηνευτής από την Βρετανία, στιγματίζοντας την αισθητική της μουσικής τόσο σε ερμηνευτικό/συνθετικό επίπεδο όσο και σε οπτικό.

Πόσοι όμως συνεχίζουν να στροβιλίζονται ακόμα στο σκοτάδι της δίνης του τελευταίου δίσκου του Bowie; Το Blackstar κυκλοφόρησε δύο ημέρες πριν τον θάνατο του και πέρα από το ότι φαντάζει μέχρι και σήμερα μια ωδή στη ζωή και στο θάνατο, βασίζει το concept του στην υπόκωφη παρουσία της έννοιας της θνητότητας. Καλλιτέχνης-οραματιστής από τους ελάχιστους που υπήρξαν ποτέ, περίελαβε στο έργο του σημάδια-μικρές λεπτομέρειες που καταδεικνύουν πως γνώριζε ότι η ζωή του έφτανε στο τέλμα της.

Παντρεύοντας τη ροκ με την jazz, σε μια δίνη από κρουστά και πνευστά παράγωγα ήχων και μελωδιών, ο David επισκέπτεται για μια ακόμα φορά τον Thomas Jerome. Ο άνθρωπος που έπεσε από τον ουρανό στέκεται θνητός μπροστά στα μαγικά ρολόγια της ζωής. Αποδέχεται την ανθρώπινη αδύναμη φύση του, τις αντοχές του ίδιου του σώματος του, αλλά γνωρίζει πολύ καλά πως η μουσική και το πνεύμα του, όλα όσα πρόσφερε απλόχερα στους υπολοίπους, έρχονται να τον αναστήσουν εν μέρει, σαν έναν ακόμα Λάζαρο της αιωνιότητας. Εδώ δεν χωράνε φίλοι και εχθροί. Υπάρχει μονάχα ο Bowie, ο Blackstar, το παιδί του φεγγαριού και όλα όσα πρεσβεύει.

Look up here I’m in heaven, I’ve got scars that can’t be seen

Μοντερνιστής μέχρι κόκκαλο από τις απαρχές της καρίερας του, ο Bowie καταπιάνεται με το θεατρικό έργο του John Ford, ‘Tis Pitty She’s a Whore’, τόσο στο ομότιτλο τραγούδι, όσο και στο Sue (Or in a Season of Crime). Μονάχα που εδώ κάπου στριμώχνει έναν παγκόσμιο πόλεμο. Τον Πρώτο, τον Πόλεμο για να λήξει κάθε άλλος. Βέβαια, ο Bowie έπαιξε λίγο με τους τίτλους των παραπάνω κομματιών, αντιστρέφοντας τους στίχους τους. Η Sue δεν είναι άλλη από τη μοντέρνα εκδοχή της Annabella η οποία εμφανίζεται στην αναφερόμενη τραγωδία. Οι λέξεις, οι προτάσεις, οι στίχοι, δεν ήταν παρά ένα παιχνίδι για τον David, ένα μέρος της γοητείας του και το Blackstar σφίζει από έναν αλλόκοτο πλουραλισμό συμβολισμών , μια απαράμιλλη θέληση να σπάσουν τα δεσμά του συνηθισμένου.

Γεμάτος πια σοφία, ο Ziggy Stardust επιλέγει να σταματά να αποφεύγει το παρελθόν του, το αποδέχεται με χαρά και με αυτό πορεύεται. Οι καλές στιγμές, εκείνες της δόξας και της τέχνης, παντρεύονται τις δυσκολίες αλλά και την θύμηση των ναρκωτικών, του αλκοόλ, των υλικών απολαύσεων. Η ζωή αυτή ζάλισε για τα καλά τον David, τον αποπροσανατόλισε αλλά εν τέλει τον οδήγησε στον θρύλο που είναι σήμερα.

Δεν υπάρχουν άλλες νεκρώσιμες ακολουθίες εκεί έξω που μπορούν να λάβουν την μορφή ενός δίσκου σαν το Blackstar. Ο Bowie ήθελε να είναι ένα δώρο για τους οπαδούς, ένα σημείο σύγκλισης δύο πραγμάτων: των χαρακτήρων που ενσάρκωσε όλα αυτά τα χρόνια με το αποτέλεσμα τους: Έναν David Bowie που είναι τόσο ώριμος πλέον ώστε να απολαμβάνει κάθε ίχνος θετικότητας μέσα από ένα ύστατο αντίο. Έτσι λοιπόν, κάπου βαθιά στην λύπη που νιώθει ένας μουσικόφιλος τις μέρες τούτες, γύρω από την επέτειο του θανάτου του, αυτός ο δίσκος ίσως να τον κάνει να χαμογελάσει. Ίσως να τον ωθήσει στο να αφοσιωθεί στην δική του πραγματικότητα. Ίσως γιατί η θνησιμότητα τελικά οφείλει να νοείται ως δώρο από την πλάση στον άνθρωπο.

Where the fuck did Monday go?

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail