175 views

Ιστορίες τραγουδιών (Halloween Edition): Bela Lugosi’s Dead

Βρισκόμαστε στο σωτήριο έτος 1979. Παράλληλα με την έκρηξη του punk εμφανίζεται και η πιο πειραματική του εκδοχή, το λεγόμενο post-punk (το πώς η post εκδοχή εμφανίστηκε μαζί σχεδόν με την «συμβατική» εξηγείται εξετάζοντας τις ρίζες του είδους και θα το αναλύσουμε περαιτέρω κάποια άλλη φορά), ενώ ο David Bowie περνάει και αυτός την πειραματική του περίοδο με την τριλογία του Βερολίνου (Low, Heroes, Lodger). Τον Ιούνιο του ίδιου έτους κυκλοφορεί το Unknown Pleasures των Joy Division, ένα σκοτεινό μνημείο τομής του μινιμαλισμού με τη rock μουσική. Παράλληλα οι Cure και η Siouxsie με τους Banshees έχουν ήδη μπει στη δισκογραφία. Το έδαφος έμοιαζε έτοιμο για μια καινούργια σκοτεινή εκδοχή του rock, γεννημένη μέσα από το post-punk, αλλά «καταδικασμένη» να ζήσει στο δικό της μικρόκοσμο.

Τον Αύγουστο λοιπόν του 79 τέσσερεις νέοι από το Northampton κυκλοφορούν το single υπό τον – τουλάχιστον παράξενο – τίτλο, Bela Lugosi’s Dead (άλλωστε ο τεράστιος Ουγγροαμερικάνος Δράκουλας του βουβού κινηματογράφου, είχε εγκαταλείψει τα εγκόσμια περίπου μια εικοσαετία πριν). Το όνομα τους Bauhaus και το single αυτό έμελε να είναι η επίσημη έναρξη του λεγόμενου gothic rock, με τον ίδιο αναλογικά τρόπο που το ομώνυμο κομμάτι των Black Sabbath σήμανε την επίσημη έναρξη του heavy metal. Υπήρξε και πριν από αυτό μουσική που θα μπορούσε να ονομασθεί gothic rock (κάποιος δημοσιογράφος π.χ. είχε χαρακτηρίσει έτσι τους Doors, συγκρίνοντας τη σκοτεινή περσόνα του Jim Morrison με το κίνημα των λουλουδιών της εποχής), όμως το Bela Lugosi’s Dead συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά (μουσικά, αισθητικά και σημειολογικά) που θα χαρακτήριζαν το είδος.

Το εξώφυλλο αποτελεί από μόνο του μια δήλωση. Παρμένο από την ταινία The Sorrows of Satan του 1926 προαναγγέλλει στυλιστικά ένα μεγάλο κομμάτι της gothic σκηνής. Η υπνωτιστική και παράλληλα απειλητική μπασογραμμή του David J μαζί με το μινιμαλιστικό παίξιμο του Kevin Haskins στα τύμπανα, δημιουργούν το κατάλληλο κινηματογραφικό σκηνικό. Ναι, ο Δράκουλας του Bela Lugosi παραμονεύει… Το σχεδόν dub παίξιμο του Daniel Ash στην κιθάρα λειτουργεί περιγραφικά μέχρι το κομμάτι να φτάσει στα τρία λεπτά της διάρκειάς του. Εκεί ο Peter Murphy αρχίζει να τραγουδά/απαγγέλει τους στίχους και το τοπίο γίνεται πιο ξεκάθαρο από ποτέ. Αυτός ο ψιλόλιγνος μαυροντυμένος μορφονιός με τις γωνίες στο πρόσωπο και τη βαθιά φωνή, θα αποτελεί από εδώ και στο εξής το πρότυπο του γότθου frontman. Η επιρροή του από τον David Bowie και κυρίως την Thin White Duke περσόνα του Βρετανού superstar, είναι κάτι παραπάνω από καταφανέστατη. Παρόλα αυτά ο Murphy εμφανίζεται πιο δωρικός στην ερμηνεία του, στην εμφάνισή του ακόμα και στην κινησιολογία του. Το φοβερό σε όλη αυτή την ιστορία είναι πως ένα τόσο σοβαρό και άτεγκτο κομμάτι δεν ηχογραφήθηκε με αυτές τις προθέσεις. Οι Bauhaus το δημιούργησαν ξεκάθαρα ως κάτι pun intended στο μυαλό τους, αλλά οι περισσότεροι τον ακροατών δεν έπιασαν το αστείο. Αυτό από μόνο του κάνει το κομμάτι τον απόλυτο trick or treat Halloween ύμνο.

Κλείνοντας θα ήθελα να προτείνω δύο ταινίες που μπορούν να συνοδέψουν το Halloween mood σας και συσχετίζονται με το Bela Lugosi’s Dead:

Η πρώτη είναι το The Hunger του αδικοχαμένου Tony Scott, στην εισαγωγή του οποίου εμφανίζονται οι Bauhaus να ερμηνεύουν το κομμάτι. Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι θεές Catherine Deneuve και Susan Sarandon, όπως φυσικά – γιατί τίποτα δεν είναι τυχάιο – και ο David Bowie. Πρόκειται για ένα αρκετά campy ερωτικό θρίλερ με βαμπίρ, σημαντικότατο για την gothic κουλτούρα. Για κάποιους αποτελεί ένα αριστούργημα αισθητικής, για κάποιους άλλους ένα κινηματογραφικό σκουπίδι. Ακριβώς την ίδια αντιμετώπιση που έχει και η gothic rock μουσική γενικότερα.

Η δεύτερη είναι το Ed Wood του Tim Burton και αντικειμενικά είναι μια πάρα πολύ καλή ταινία. Πρόκειται για την βιογραφία του Ed Wood, του χειρότερου σκηνοθέτη όλων των εποχών και είναι εξ ολοκλήρου ασπρόμαυρη. Στο cast, εκτός του εξαιρετικού Johnny Depp στον ομώνυμο ρόλο, περιλαμβάνεται και ο Martin Landau, ερμηνεύοντας ή μάλλον ανασταίνοντας τον Bela Lugosi στην εποχή της καλλιτεχνικής του παρακμής. Όχι τυχαία κέρδισε το όσκαρ β ανδρικού εκείνη τη χρονιά, έχοντας αντίπαλο τον Samuel Jackson του Pulp Fiction. Το φοβερό storytelling, το χιούμορ και το μεράκι με το οποίο είναι φτιαγμένη, την καθιστά μια από τις καλύτερες ταινίες των 90s. Άλλωστε σε κάποια στιγμή της (ΣΠΟΙΛΕΡ ΑΛΕΡΤ!!!) βλέπουμε και τον Bela Lugosi να πεθαίνει…

Undead, undead, undead…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail