302 views

Οι σκέψεις μου μέσα από το τελευταίο αντίο στον Βίκτορ

Ο Βίκτορ ήταν το έκτο μέλος της παρέας μας. Πιο συγκεκριμένα, ο Βίκτορ ήταν το αξιαγάπητο σκυλάκι του φίλου μου του Γιώργου. Ο Βίκτορ ήταν φιλικότατος, τρελαινόταν για ανθρώπινη παρέα και σαν γνήσιος αλανιάρης που ήταν, του άρεσε να κυκλοφορεί μόνος του μέσα στο χωριό, κάτι που συνηθίζεται στην επαρχία ακόμη και από τα οικόσιτα σκυλάκια. Πάντα όμως, αργά ή γρήγορα μετά τις βόλτες του γύριζε σπίτι, πάντα εκτός από ένα βράδυ.

Ο Βίκτορ δηλητηριάστηκε, όμως πίσω από αυτό το συμβάν υπάρχει μια τυχαία (;) σύμπτωση. Στον Βίκτορ κάποιος έριξε φόλα λίγες μόνο ημέρες πριν την εμποροπανήγυρη του χωριού. Ένα πανηγύρι που σε χωριά σαν και το δικό μου αποτελεί μια φανταχτερή όαση στο ημερολόγιο ολόκληρης της χρονιάς, καθώς όσο και να πείς, ζωντανεύει λίγο η κατάσταση εκείνες τις ημέρες. Όσοι λοιπόν έχετε ακούσει για τις εκκαθαρίσεις μεταναστών την περίοδο των Ολυμπιακών Αγώνων του 2004, εύκολα θα κάνετε την σύνδεση της εμποροπανήγυρης με τον Βίκτορ.

Υπάρχει η ανεπιβεβαίωτη φήμη πως στα πλαίσια του καλλωπισμού του χωριού με σκοπό την υποδοχή των επισκεπτών της εμποροπανήγυρης, συμπεριλαμβάνεται και το «καθάρισμα» των αδέσποτων. Ακριβώς. Τα έργα του Δήμου μας είναι εμφανή πριν από τέτοιου είδους εκδηλώσεις. Πέφτει άσφαλτος να καλύψει καμιά τρύπα, κουρεύονται τα πάρκα, καθαρίζονται οι δρόμοι, λειτουργούν τα σιντριβάνια που μέχρι πρότινος δεν λειτουργούσαν και γενικά φοράμε τα γιορτινά μας. Εκτός των άλλων λοιπόν, ένα ακόμη φαινόμενο που παρατηρείται τις ημέρες αυτές είναι και η έλλειψη αδέσποτων που μέχρι πρότινος βόλταραν τριγύρω. Η αλήθεια είναι πως ένα-δυο χρόνια πριν ένας ακόμη φίλος μου βρήκε τον σκύλο του δηλητηριασμένο λίγες ημέρες πριν το πανηγύρι. Πολλοί είναι αυτοί μάλιστα που επηρεασμένοι από τις επαναλαμβανόμενες αυτές συμπτώσεις φροντίζουν να κρατήσουν τα σκυλιά τους αμπαρωμένα στο σπίτι πριν και κατά την διάρκεια τέτοιων εκδηλώσεων.

Υπάρχει λοιπόν η φήμη πως ο Δήμος είναι αυτός που αναλαμβάνει και το «καθάρισμα» των αδέσποτων εκτός των άλλων έργων. Αυτοί είναι άλλωστε που στο τέλος θα βάλουν στο βιογραφικό τους μια ακόμη επιτυχημένη διοργάνωση. Ωστόσο, σημασία δεν έχει ποιος είναι αυτός που εκτέλεσε το ζωντανό και ίσως άδικα δημιουργούνται υπόνοιες για τον Δήμο. Είτε όμως η φήμη αληθεύει, είτε ο Βίκτορ δηλητηριάστηκε απλά από κάποιον ανεγκέφαλο, η όλη κατάσταση με έκανε να σκεφτώ το πόσο «πυροσβεστικά» διαλέγουμε να λύσουμε τα προβλήματα μας. Προβλήματα που στην πραγματικότητα δεν τα λύνουμε, απλά τα βάζουμε κάτω από το χαλί. Προβλήματα που ενώ γνωρίζουμε, αγνοούμε μέχρι να βρεθούν πραγματικά μπροστά μας, και τότε, όπως-όπως τρέχουμε να καλύψουμε με πρόχειρες ενέργειες μόνο και μόνο για να επιτύχουμε στιγμιαία τον στόχο μας. Ίσα ίσα να φύγει ο μπελάς από τα πόδια μας την στιγμή εκείνη. Και μετά το πρόβλημα φυσικά αναζωπυρώνεται. Φυσικά και τα αδέσποτα επιστρέφουν στο χωριό μου λίγους μήνες μετά το πανηγύρι και φυσικά τότε κανείς δεν νοιάζεται. Φυσικά και το σιντριβάνι σταματά να λειτουργεί, τα χόρτα ξανά μεγαλώνουν και οι τρύπες ξανά ανοίγουν.

Και όχι, δεν είναι ο Δήμος μόνο που λειτουργεί έτσι, ούτε το άρθρο αυτό αποσκοπεί σε πολιτική κριτική. Ο Δήμος είναι απλά ένα εμφανές παράδειγμα που με βοηθά να εξηγήσω το όλο φαινόμενο. Όλοι λειτουργούμε έτσι. Με τον ίδιο τρόπο «λύνουμε» και εμείς τα προβλήματα στις δουλειές μας, στις φιλικές και ερωτικές μας σχέσεις, στην οικογένεια μας, παντού. Κοιτάξτε γύρω σας, κοιτάξτε τον εαυτό σας, και αν δεν αποτελείτε την εξαίρεση του κανόνα μάλλον θα δείτε παντού το φαινόμενο στο οποίο αναφέρομαι. Και γι’αυτό συνεχώς βρισκόμαστε μέσα σε προβλήματα, είτε μικρά είτε μεγάλα είτε επαγγελματικά είτε προσωπικά. Γιατί ποτέ δεν καθίσαμε να ασχοληθούμε σοβαρά με αυτά, ποτέ δεν τα σκεφτήκαμε έγκαιρα, ποτέ δεν τα λύσαμε υπεύθυνα.

Καλό ταξίδι Βίκτορ και ελπίζω μέσα από την ιστορία σου, συμπτωματική ή όχι, να καταφέρω και εγώ να γίνω καλύτερος.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail