198 views

Γιατί να μην υπάρχουν περισσότερες ταινίες σαν το A Quiet Place;

Το πρώτο μισό του 2018 έχει μείνει πίσω μας, και σε αυτό δεν είχαμε έλλειψη από ταινίες να μας κάνουν να τρέχουμε στον κινηματογράφο ανά 2-3 βδομάδες. Κάποιες εξαιρετικές, άλλες αδιάφορες και κάποιες αφήσαν το στίγμα τους στο internet είτε με την μορφή memes, είτε με την μορφή controversy.

Μέσα από την πληθώρα των blockbuster κυκλοφοριών, αναδύθηκε ένα έργο το οποίο πέρασε σχετικά κάτω από τα ραντάρ. Το όνομά του, A Quiet Place. Μην παρεξηγηθώ, κατανοώ απόλυτα το γιατί δεν συζητήθηκε ιδιαίτερα ο συγκεκριμένος τίτλος. Με το Avengers: Infinity War να κυκλοφορεί τόσο κοντά του, είναι λογικό να επισκιαστεί από την πολύ πιο loud (no pun here, move along) παρέα της Marvel. Πέραν τούτου το horror genre απευθύνεται σε πολύ πιο συγκεκριμένο κοινό, ωστόσο θα ήθελα να πω δυο λόγια με αφορμή το A Quiet Place. Ξέρω ότι το hype έχει περάσει, ξέρω ότι μεσολάβησαν Avengers, Deadpool 2 και το φρέσκο Solo. άλλα ενδεχομένως το παρακάτω (χωρίς spoilers) «rant» να αφορά έμμεσα και τους αναφερθέντες τίτλους.

Το A Quiet Place είναι μια αντισυμβατική ταινία για τα δεδομένα του «mainstream» κινηματογράφου, καθώς απομακρύνει τον θεατή από ένα συνηθισμένο εργαλείο/παράγοντα ανάπτυξης πλοκής και χαρακτήρων, τόσο συνηθισμένο δε που το θεωρούμε δεδομένο, τον διάλογο, και πιο συγκεκριμένα, την ομιλία σαν μέσο διαλόγου. Το γεγονός ότι είναι διαδεδομένο και αναμενόμενο σαν μέσο, δεν το καθιστά αυτόματα και απαραίτητο, όπως μας αποδεικνύει ο Krasinsky στο κινηματογραφικό του ντεμπούτο σαν σκηνοθέτης, σεναριογράφος αλλα και πρωταγονιστής ταυτόχρονα. (Κοινώς, έπαθε Tommy Wiseau).

Για να αντισταθμιστεί η απώλεια της ομιλίας θα πρέπει η ηθοποιία και το sound design να «κουβαλήσουν», όπως και συνέβη. Όλο το cast έκανε εξαιρετική δουλειά στο να μεταφέρουν τα συναισθήματα τους μέσω του βλέμματος τους και της γενικότερης γλώσσας του σώματος, πράγμα σπάνιο για horror ταινία.

Ο τρόπος που αναπτύσσεται η πλοκή (η οποία αντικειμενικά έχει τις λακκούβες της) και το γενικό concept είναι εξαιρετικά καινοτόμα, για «Hollywood» ταινία πάντα, και για να έρθει εις πέρας αυτή η καινοτομία, απαιτεί και ρίσκα τα οποία πάρθηκαν και πιάσαν τόπο. Για καταλάβει κάνεις τι εννοώ πρέπει να το δει ο ίδιος/α, κατά προτίμηση με ακουστικά η σε κάποιο καλό υποσύστημα.

Βγαίνοντας από τον κινηματογράφο είχα μείνει με τα εξής παράπονα. «Γιατί δεν υπάρχουν περισσότερα έργα που να δοκιμάζουν κάτι καινούριο στο cinema? Γιατί δεν υπάρχουν περισσότερες ταινίες σαν το A Quiet Place?». Οι εξηγήσεις που πέρασαν από το κεφάλι μου ποικίλουν. Εταιρίες προώθησης και παραγωγής, υπερδιέγερση ενδιαφέροντος στις super hero movies, «δύσκολο» για κινηματογράφο στυλ αφήγησης. Αυτό που επικράτησε όμως στον νου μου είναι πως η πραγματική αιτία είμαστε εμείς, οι θεατές.

Βλέπετε, υπάρχουν οι θεατές που θα ξοδέψουν τα χρήματα τους για να πάνε σινεμά κάθε βδομάδα, άλλοι κάθε μήνα, και άλλοι κάθε φορά που θα βγάλει ταινία η Marvel ή το Star Wars. Δυστυχώς, οι 2 τελευταίες κατηγορίες θεατών κατά πάσα πιθανότητα δεν θα ασχοληθούν με ένα τίτλο σαν το A Quiet Place, ειδικά εφόσον η ταινία είναι τέτοια, ώστε να βγάζει τον θεατή από το comfort zone του. Ευκαιρίες σε ιδιόμορφες ταινίες δίνονται κατά καιρούς, άπλα οι θεατές ψηφίζουν με το πορτοφόλι τους. Ενδεικτικά, το The Shape Of Water έβγαλε 194,7 εκ. δολάρια στο box office, ενώ το Spider-Man Homecoming 880,2 εκ. Σχεδόν πέντε φορές όσο το Shape Of water δηλαδή. Δεν ξέρω για εσάς, αλλά ταινίες Spider-Man έχω δει κάπου στις 4 (ενώ υπάρχουν 6), άλλα ταινίες με Bioshock/steampunk αισθητική που να περιλαμβάνει ρομάντζο αναμεσά σε ένα fish-person και μία κωφάλαλη κοπέλα με την υπογραφή του Guillermo Del Toro δεν είχα ξαναδεί μέχρι τώρα.

Στο τέλος της ημέρας, ο τρόπος που επιλέγει ο θεατής τις ταινίες που θα δει στο σινεμά είναι ένα αποτέλεσμα των χρήματων που μπορεί να διαθέσει σε συνδιασμό με το τί έχει ανάγκη να δει, και για να σπάνε οι Marvel movies το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, καλώς η κακώς αυτό έχει ανάγκη μάλλον. Το αν είναι καλό κάτι τέτοιο για την τέχνη η όχι, θα το δείξει ο χρόνος. Αυτό που με γεμίζει αισιοδοξία είναι ότι το A Quiet Place εν τέλη τα πήγε πολύ καλά στο box office,  καθώς και ταινίες που παίρνουν ρίσκα όπως το Get Out και το A Shape Of Water αναγνωρίζονται στα Oscars, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει ανάγκη και για κάτι φρέσκο. Χώρος διατίθεται για όλα τα είδη, και παρόλο που φαινομενικά δείχνω μια εμπάθεια προς τα superhero movies, βλέποντας καμία δεκαριά μαζεμένες τον τελευταίο μήνα δεν θα έλεγα ότι τις μισώ, ίσα ίσα, οι πιο πρόσφατες είναι πολύ fun για αυτό πού πάνε να κάνουν. Απλά μένω με το ίδιο παράπονο: μακάρι να υπήρχαν περισσότερες ταινίες σαν το A Quiet Place.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail