598 views

Το πρώτο check in μιας μελλοντικής μπαλαδόφατσας

Οι συνθήκες ήταν ιδανικές, ο αντίπαλος προσφερόταν για πολλά γκολ και καμία συγκίνηση, το στάδιο διεξαγωγής του αγώνα κοντά στο σπίτι και γενικότερα οι οιωνοί ήταν μαζί μας. Για πρώτη φορά θα με συνόδευε σε ματς ποδοσφαίρου ο γιος και η χαρά μου δύσκολο να περιγραφεί. Γεμίζουμε μια τσάντα παιδική με λίγες προμήθειες (μετά βίας χωρέσαν δύο πατατάκια, ένα κρουασάν, μια γκοφρέτα, ένας χυμός, ένα νερό 750ml, ένα παιδικό μπουφάν, μωρομάντιλα, μια πάνα, κλειδιά και ένα μισοάδειο πορτοφόλι) και βουρ για μπαλίτσα.

Παρκάραμε στην γειτονιά πέριξ του γηπέδου, καμιά πεντακοσαριά μέτρα μακριά, αφού κινδυνέψαμε να βγάλουμε το μεσημεριανό από τους άπειρους κύκλους. Φτάνουμε στην αυλή και ενώ αρχικά διασπάστηκε η προσοχή του μικρού από την μυρωδιά του “βρώμικου” και το αγνό, σαρκοβόρο ένστικτο, ο εγκρατής ώριμος ενήλικας (εγώ) απομάκρυνε το ενδιαφέρον του νεανία προς μια άλλη έμφυτη τάση του ανθρώπου: τον καταναλωτισμό. Ένα σημαιάκι πέντε ευρώ και η αγάπη για το έθνος, πλέον παίρνει σάρκα και οστά.

Λαμβάνουμε θέση στην πολύ καλή θύρα που επιλέχθη στρατηγικά, ώστε να έχουμε πανοραμική θέα στο υπερθέαμα. Βέβαια μπροστά μας έκατσαν τρεις μπασκετμπολίστες πιθανότατα, με συνέπεια ο υιος να βγάλει όλον τον αγώνα πάνω μου. Λεπτομέρειες, εμείς είμαστε ένα, united we stand, father and son…κτλ… Το σημαιάκι κυμάτιζε απειλητικό για μάτια και ευαίσθητες περιοχές, τα πατατάκια έραιναν εμένα και κανά δυο σειρές μπροστά (μιας και είναι ξεκαρδιστικό να βρέχει πατατάκια, περίπου όπως βρέχει κεφτέδες), οι παίκτες της αντίπαλης ομάδας ήταν πιο ελκυστικοί λόγω χρώματος στολής και το κοριτσάκι στο παραδίπλα κάθισμα ήταν αρκούντως πιο ενδιαφέρον από κάτι μαντράχαλους που τρέχαν πάνω κάτω.

Εάν με έχετε συμπεριλάβει ήδη σε μια κατηγορία losers-μπαμπάδων, που νόμιζε ότι θα σχολιάζει με τον τρίχρονο γιο του για το πόσο αργός είναι ο Ταχτσίδης ή υπερεκτιμημένος ο Φορτούνης και τελικά έκανε την αγχωτική, τριχωτή babysitter βρίσκεστε πολύ μακριά από την αλήθεια (sic). Εάν βλέπατε το βλέμμα του μικρού στα γκολ, το πώς φώναζε σε άπταιστα μπεμπεκίστικα όλα τα συνθήματα (και αυτά με τις βρισιές, αμ πως) και κυρίως την προσήλωση του όταν έπεφταν ψιλές σε έναν κακόμοιρο στην διπλανή θύρα, τότε θα αντιλαμβανόσασταν ότι ανατρέφω καλά το παιδί μου. Υπάρχει ελπίδα ακόμα…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail