282 views

Halloween Stories: Το ξεροπόταμο της Κορίνθου

Κάθε βράδυ τα ίδια. Οι ρομά της περιοχής έβαζαν τα τσαντίρια τους μέσα στην μέση του ξεροπόταμου, πάρκαραν τα μηχανάκια σταυρωτά φτιάχνοντας μια πρόχειρη περίφραξη και με κασετόφωνα, ντενεκέδες και τις άγριες φωνές τους, σήκωναν την γειτονιά στο πόδι. Όσες φορές και να φέρανε την αστυνομία, μετά από λίγο καιρό ξαναμαζεύονταν (όχι μόνο τις βροχερές μέρες) κάτω από την τσιμεντένια κατασκευή.

Εκείνο το καλοκαιρινό βράδυ του 1972 κόλλαγες από την ζέστη και από τα μισάνοιχτα παράθυρα, άκουγες μόνο το ψιλόβροχο και τους ρομά που μάλωναν κάτω από την νέα γέφυρα της εθνικής οδού Αθηνών-Πατρών. Δεν άργησαν να σταματήσουν. Ίσως γιατί ήταν Παρασκευή και την επόμενη μέρα έπρεπε να είναι στα γνωστά πόστα τους, στην λαϊκή.

Στο σπίτι είχαν όλοι κοιμηθεί. Είχε περάσει η ώρα και η ησυχία απλώθηκε στο μικρό αδιέξοδο, δίπλα στην κοίτη του ποταμιού. Ούτε σκυλιά γάβγιζαν, όπως συνήθως κυνηγιούνται με λύσσα τα ζεστά καλοκαίρια, ούτε οι παρέες είχαν μαζευτεί στα σκαλιά του μεγάλου σπιτιού στο έμπα της γειτονιάς. Λες και όλοι γνώριζαν ότι κάτι κακό θα συμβεί και πρέπει να φυλαχτούν από την κακή μοίρα. Λίγες ώρες πριν το ξημέρωμα ακούγονται φωνές, ουρλιαχτά και μια βοή απόκοσμη. Σαν του σεισμού, αλλά δεν κουνιέται τίποτα. Ένας βόμβος συνεχής, δεν σταματάει. Ανοίγει τα φώτα ο παππούς. Ο πατέρας μου, δίπλα στο παράθυρο που βλέπει σε εκείνη την πλευρά, φωνάζει:

«Πατέρα, οι γύφτοι, πνίγονται…»

Μαζεύεται όλη η γειτονιά στην κατηφορίτσα που βγάζει στο ποτάμι. Το ποτάμι είχε κατεβάσει νερό ξαφνικά και είχε παρασύρει ολόκληρο τον καταυλισμό. Δυο τρεις έπεσαν στην λάσπη να τραβήξουν μια γυναίκα, ένας άλλος έφερε το αγροτικό και δέσανε σκοινί να το πετάξουν στο ποτάμι. Να πιαστεί ποιος; Δεν σώθηκε σχεδόν κανείς. Είκοσι τρία άτομα χάθηκαν, είπε η αστυνομία κάμποσες μέρες αργότερα.

15 χρόνια αργότερα, εμείς η πιτσιρικαρία που δεν ζήσαμε τα γεγονότα, παίζαμε πόλεμο κάτω από την ίδια γέφυρα κάθε μέρα τα ξέγνοιαστα καλοκαίρια του Δημοτικού. Όταν σουρούπωνε, άκουγες τον πατέρα μου από το μπαλκόνι να φωνάζει αγριεμένος.

«…ή σπίτια σας ή στον δρόμο θα παίξετε.»

Οι μεγάλοι δεν μας άφηναν να πλησιάζουμε μετά από κάποια ώρα. Και συχνά το ποτάμι ερήμωνε μέχρι τα πρωινά του επόμενου φθινόπωρου, όπου και το κόβαμε για να πάμε στο σχολείο, που ήταν από την απέναντι πλευρά. Κάποια βράδια καλοκαιρινά, ακόμα και σήμερα (που το έχουν κάνει σαν κουτί μετά την καταστροφή του 1997, όταν η πόλη έπαθε μεγάλη ζημιά), λίγο πριν το ξημέρωμα, τους ακούς τους ρομά, καθαρά, να τραγουδάνε, να φωνάζουν, να μαλώνουν όπως τότε. Αλλά κανείς δεν παίρνει ποτέ την αστυνομία να τους μαζέψει. Σταματάνε όταν βγει το πρώτο φως.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail