504 views

Παραληρήματα ενός κοκακολαϊνομανούς

Χαρακτηριστικό Συμβάν #1

Είναι Αύγουστος του 2006 και είμαι στο αεροδρόμιο της Γρανάδας έχοντας τελειώσει τις επαγγελματικές μου υποχρεώσεις με μία μπάντα, οπότε μεταξύ της φούριας του να πιω έναν καφέ, διότι έχω διαπιστώσει από προηγούμενο ταξίδι ότι η συγκεκριμένη εταιρεία δίνει νεροζούμι αντί απότοκου διύλισης σκόνης κόκκων καφέ (βλέπε γαλλικό) και της ανασφάλειας περί της τύχης των αποσκευών μου, παρατηρώ ότι σε πολλά σημεία των χώρων αναμονής αλλά και κυκλοφορίας επιβατών του ισπανικού αερολιμένα, υπάρχουν πυραμίδες από pvc συσκευασίες ενός νέου προϊόντος της Coca Cola και τα οποία ενδύονται την πρωτόφαντη για τότε χρωματική κορδέλα του μαύρου σε συνδυασμό με το παραδοσιακό κόκκινο. Επρόκειτο για μία επιθετική καμπάνια της Zero που στην Ελλάδα δεν είχε ακόμα λανσαριστεί με αποτέλεσμα να καταφέρω να στριμώξω ένα μπουκάλι του 1,5 λίτρου (το οποίο αγόρασα από κατάστημα μέσα στο αεροδρόμιο, που επίσης είχε κατακλείσει το οποιοδήποτε τετραγωνικό εκατοστό πίσω από τους πωλητές ως μία επιπλέον απόδειξη της tour de force καμπάνιας των αμερικανών) στη βαλίτσα μου λίγο πριν αυτή χαθεί στο χώρο πίσω από τα γκισέ των αεροποριών εταιρειών. Δεδομένης της προαναφερθείσας καθυστέρησης προσεδάφισης της Zero στην Ελλάδα περηφανευόμουν για αρκετό καιρό στο φιλικό μου κύκλο ότι την είχα δοκιμάσει πρώτος από το συντριπτικό ποσοστό των Ελλήνων ένεκα της παραπάνω συγκυρίας. Το συνέχισα αυτό το αυτοαποθεωτικό συναξάρι ακόμα και μετά τη διάθεση της Zero στην Ελλάδα αλλά το σταμάτησα όχι μόνο λόγω του ότι κινδύνευα να γίνω γραφικός αλλά και επειδή ακόμα και εγώ ο ίδιος δεν πείστηκα ποτέ από το ίδιο το προϊόν. Εξακολουθεί μάλιστα ακόμα και σήμερα να μου φαίνεται ως ξεθυμασμένη έκδοση της κλασσικής Coca Cola.

Χαρακτηριστικό Συμβάν #2

Είμαι σε σπίτι φίλου φέτος τον Αύγουστο και για την ακρίβεια στο ωραίο μπαλκόνι του και μάλιστα σε αρκετά υψηλό επίπεδο σχετικά με το δρόμο, όπου σου δίνεται η δυνατότητα να θαυμάσεις τον Υμηττό την ώρα που νωχελικά γέρνει ο ήλιος και αντί να απολαύσω τη θέα, πέρα από μερικά δευτερόλεπτα που χρησιμοποίησε ο εγκέφαλος μου για να πιστοποιήσει το ωραίο της θέας, πιάνω εαυτόν με την ελάχιστη αφορμή του διλήμματος από τον οικοδεσπότη προς εμένα και τους υπόλοιπους συνδαιτυμόνες περί προσφοράς από μέρους του “Coca Cola zero ή Stevia;” να παραληρώ περί της αηδούς Coca Cola Vanilla (και cherry). Δεν τίθεται ζήτημα απαξίωσης, δεν επικεντρώνω στο ότι παρασύρθηκα σε ένα οριακό υβρεολόγιο περί των δύο αυτών προϊόντων της εταιρείας αλλά ότι η ανάλυση μου περί της πλήρους γκάμας που αφορούν το brand ήταν ανθρώπου πορεμένου. Αν μάλιστα βάλουμε στο λογαριασμό ότι έχω σταματήσει τις σχοινοτενείς καταπόσεις του εν λόγω σκευάσματος τότε το να αποφανθεί κάποιος ειδικός ότι πρόκειται για παραλήρημα διατεταγμένου junkie δεν θα ήταν κάτι το άστοχο.

Συμβάντα ανάλογης υφής και εμβέλειας είναι σίγουρο ότι υπάρχουν στη ζωή κάθε μανιώδη κοκακολάκια. Από την δεκαετία του 80 που το φαινόμενο coca cola ξεκίνησε να αποτελεί παγκοσμίως θέμα προς γενικότερη συζήτηση, αναφορικά με την καθολική αποδοχή και επιτυχία της εταιρείας και του προϊόντος, κάτι που είδαμε και στον καθημερινό τύπο της εποχής σε αρκετά άρθρα στα μέσα της πασοκικής διακυβέρνησης, η coca δε σταμάτησε να απασχολεί συζητήσεις ακόμα και της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς όσο και του αναρχικού χώρου. Έχω διαβάσει τουλάχιστον καμία δεκαριά άρθρα σε ανάλογα περιοδικά (ελληνικά, υποσημείωση) όπου γίνεται μαρξιστική/λενινιστική ανάλυση του φαινομένου αλλά σε πολλά από αυτά υπάρχει και η συντεταγμένη του ντετέκτιβ. Ήταν πραγματικά απολαυστικό να διαβάζεις θεωρίες συνωμοσίας με αρκετά πειστικά στοιχεία στην επιχειρηματολογία τους και που αφορούσαν τις περίφημες καραβιές από αυθεντικά φύλλα κόκας που έφευγαν συστημένα από Κολομβία για να καταλήξουν (παρανόμως όπως επισήμαιναν τα άρθρα) σε εργοστάσια της εταιρείας. Μαζί με τις αστικές μυθολογίες περί του επτασφράγιστου μυστικού τους βασικού συστατικού της coca cola δημιουργούσαν ένα τραγανό πεδίο εμμονικής ενασχόλησης, που αντικειμενικά κανέναν δεν σταμάτησαν από το να πίνει coca cola. Αυτό δε συνέβη ούτε όταν έκανε την εμφάνιση της στις συζητήσεις ανά την υφήλιο στα τέλη των 90s η άλλη μεγάλη παραφιλολογία που ήθελε τους σωστούς καταναλωτές να μποϊκοτάρουν την εταιρεία επειδή σκόπευε να αγοράσει το φεγγάρι και να στήσει εκεί μια μεγάλη διαφήμιση ορατή ακόμα και με γυμνό οφθαλμό από τη Γη.

Παράλληλα ένα από τα αγωνίσματα στα οποία διαπρέπουν οι αφοσιωμένοι λάτρεις του προϊόντος είναι να τεστάρουν τις προσπάθειες άλλων εταιρειών, ειδικότερα της ημεδαπής, να μιμηθούν τον αμερικανικό γίγαντα των αναψυκτικών. Τα προϊόντα που φέρουν την επωνυμία των ίδιων των super markets που τα πωλούν, να πω την αλήθεια μου δεν μπαίνω καν στη λογική να τα δοκιμάσω, μου φαίνεται απεχθής ακόμα και η πρόχειρη αισθητική γραμμή στις ετικέτες τους. Στις μεγάλες εταιρείες παραγωγής αναψυκτικών έχουμε τίμιες προσπάθειες που όμως πάντα χάνουν στο τέλος, για την ακρίβεια μετά την 2η ή 3η αγορά των νεόκοπων αυτών ιζνογκούντ. Η Green Cola είναι για μένα μια καθαρόαιμη αποτυχία, η Βίκος Cola είναι μία τίμια αλλά άνευρη τελικά προσπάθεια, ενώ στην περίπτωση της Έψα το λεμόνι είναι τόσο έντονο που απαγορεύει δεύτερη αγορά σε διάστημα μικρότερο των 30 ημερών. Ακόμα και η μη δημοφιλής Χρυσή Cola που έχει λανσάρει η εταιρεία τα τελευταία 2 χρόνια και που στερείται της κλωτσιάς που σου δίνει στην αυθεντική της διάσταση ένεκα καφεΐνης η cola, τους δείχνει τη σκόνη των τροχών της.

Και ναι παρακολουθώ τα youtube βίντεο για το τι κουλό μπορείς να κάνει με την coca cola όπως επίσης πρέπει να καταμαρτυρήσω ότι ακολουθώντας κλασσική αλά θείου συμβουλή που ακουγόταν τη δεκαετία του 70 σε συζητήσεις που λάμβανα χώρα μετά το πέρας των εορταστικών τραπεζιών, έχω τρίψει και καθαρίσει σκουριά από διάφορα αντικείμενα χρησιμοποιώντας  coca cola.

Και ναι! Μαζεύω τα καλά ποτήρια που βγαίνουν σε φάση συλλεκτική (αν και εκείνη με το κυλινδρικό τέλειωμα στα χείλη για τον εναρμονισμό τη καμπάνιας της εταιρείας με το παγκόσμιο κύπελλο ήταν πραγματικά αισχρό).

Το ότι δεν μπαίνει η coca cola παρά σπάνια πια στο σπίτι δείτε το ως σημάδι ηλικίας. Μπορεί η γιαγιά μου να είχε κόλλημα (όπως και πολλοί ηλικιωμένοι που δεν έχουν το φόβο ζαχαροδιαβήτη να αντιμετωπίσουν) με την coca και ακόμα θυμάμαι εκείνα τα εκπληκτικά γυάλινα μπουκάλια του ενός λίτρου που εξαφανιστήκαν το 79 αν θυμάμαι καλά, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ΔΕΝ ΞΕΡΩ ότι στα 50 μπορεί να εφαρμοστούν πολλαπλά σωσίβια στη μέση αν καταναλώνεις το αναψυκτικό σε στερεοτυπική μουλαριού κατάσταση, ανένδοτος δηλαδή.

Θα μπορούσα να γράφω ώρα για την coca cola, το ψυχωτικό επεισόδιο που παραπάνω αναφέρθηκε ως «Χαρακτηριστικό Συμβάν #2» όπως είναι φανερό, μπορεί να εμφανιστεί ανά πάσα στιγμή…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail