381 views

Παιδικό αποκριάτικο πάρτυ σε μισώ

Άλλη μισή βδομάδα σκάρτη έμεινε. Θα περάσει. Η μάστιγα των παιδικών αποκριάτικων πάρτυ θα λάβει τέλος και εγώ θα μπορώ πλέον να αναπολώ με το βλέμμα μου στραμμένο στο μέλλον. Άλλα 5-10 χρονάκια και απολύομαι ψαρούκλες. Πείτε με στραβόξυλο αλλά εμένα όλο αυτό το πανηγύρι δεν με ακουμπάει. Λες και όλο το χρόνο δεν είμαστε σαν ήρωες σε RPG και θα πρέπει για δύο εβδομάδες (τουλάχιστον) να υποστούμε την πλήρη αλλοίωση του DNA μας (δηλαδή αυτού που μας κατατάσσει στην κατηγορία nerds) και να ντυθούμε κάτι λιγότερο συμβατικό.

Ας ξεκινήσουμε με την συλλογιστική. Για τα παιδιά μου τα κάνω όλα, όμως σταθείτε. ΔΕΝ ΝΤΥΝΟΜΑΙ, ΠΑΡΑΤΑΤΕ ΜΕ. Πόσο πιο ευγενικά μπορώ να το πω; Θα σας πάω όπου θέλετε, σε όποιο ρημαδοπάρτυ σας καλέσουν, όμως δεν θέλω να ντυθώ. Δεν ξέρω σε ποια συνθήκη ανθρώπινων δικαιωμάτων κατοχυρώνεται αυτή η επιθυμία μου, όμως νομίζω ότι δεν ενοχλώ κανέναν με το να φοράω μια μπλούζα, ένα παντελόνι και να ξύνω αμήχανα την καραφλίτσα μου.

Πάμε στην θεματική: στολές. Η κόρη μου ντυμένη πριγκίπισσα με ροζ φόρεμα. Η κόρη μου. Που το φωτόσπαθο είναι το βασικό αξεσουάρ της και στο Lego Super Heroes διαλέγει μόνο την Μαύρη Χήρα γιατί πυροβολάει γρήγορα. Ο γιος μου ντυμένος Catboy να κυνηγάει πιτζαμοφλώρους. Γιατί θεέ μου; Ποια μοίρα έχει αντικαταστήσει τους Thundercats με τους PJ Masks; Και τα άλλα παιδάκια βέβαια στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται, με κραυγαλέες εξαιρέσεις κάποιες extreme εμφανίσεις, αδιευκρίνιστων “ηρώων” με κοντά σορτσάκια και δικτυωτά καλσόν σε επτάχρονα κοριτσάκια, που όσο να’ναι ξενίζουν. Επίσης ενοχλητικά ήταν και τα αγοράκια που ντύνονταν ματατζήδες (όχι αστυνομικοί, αυτό το καταλαβαίνω). Λίγο φαντασία ρε παιδιά…

Υπόθεση: Μουσική. Προφανώς και αντιλαμβάνομαι ότι το ντεσπασίτο θα παίξει πάνω από 5-6 φορές μέσα σε ένα σκάρτο τρίωρο. Αντίστοιχα το setlist θα περιλαμβάνει και μπόλικη latin μουσική (που μισώ) αλλά μπορώ να το δεχτώ ένεκα των ημερών. Αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ με κανένα θεό, είναι να παιχτούν τα Ξημερώματα και το (I’m in love with the) Coco σε παιδικό party που απευθύνεται σε παιδιά κάτω των 16. Κάπου εκεί αρχίζω να νιώθω μέλος της PMRC και να αναθεωρώ για την κριτική επί του χάσματος των γενεών. Αποκλείεται να έχει πάει ο κόσμος τόσο στραβά. Ή μήπως όχι; To ακόλουθο σκηνικό επιβεβαιώνει μια ζοφερή κατάσταση, τα πράγματα είναι εντελώς fucked up. Ο DJ ρωτάει τα αγοράκια τι τραγούδι να παίξει για αυτά μόνο. Δεν βγάζει άκρη με τα άγνωστα που του έλεγαν. Βάζει Michael Jackson – Smooth Criminal, επικροτώ σιωπηρά την επιλογή και ακούω μαζικά «μπουουουουου…βάλε το Rockstar”. Πνίγηκα με το λουκανοπιτάκι, φίλοι μου. Είμαστε χαμένοι.

Κλείνω με τις υλικοτεχνικές υποδομές και τις παρεχόμενες υπηρεσίες αυτών των απίστευτα βαρετών συναθροίσεων. Όταν υπάρχει φαγητό, αρχίζουν και παίρνουν βαθμάκια υπέρ τους και μπορώ να πω ότι το δίωρο βγαίνει άνετα. Αν και οι παιδότοποι δεν προσφέρουν κάτι το εξαιρετικό, είναι αρκετά τίμια η προσφορά καφές/φαγητό και οι γονείς δεν περιφέρονται άσκοπα. Στα σχολεία παίζει ρεφενές από τις μαμάδες συνήθως, βέβαια το παίζεις κορώνα γράμματα να φας καμιά φόλα, αλλά συνήθως η ποικιλία γεύσεων σε ανταμείβει. Ο ανιματερ/κλόουν που αναλαμβάνει να υπνωτίσει τους μικρούς γκανγκστερ, επειδή συνήθως βασίζει το πρόγραμμα του στον χορό, δυστυχώς δεν ελκύει τα αγοράκια, με αποτέλεσμα αυτά να συνεχίζουν να χτυπιούνται με μανία με τα αντίστοιχα πολεμοφόδια που κουβαλάνε (σπαθιά, ρόπαλα, μπιστόλια, δρεπάνια κτλ).

Άντε και του χρόνου.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail