435 views

Μαθήματα ζωής από τον Ελληνικό Στρατό

Τη Δευτέρα 16 Ιανουαρίου παρουσιάστηκα στο στρατόπεδο της Καλαμάτας για να υπηρετήσω την πατρίδα όπως κάθε άτομο που γεννήθηκε φέροντας φαλλό. Τη Δευτέρα 16 Οκτωβρίου εκπλήρωσα επιτέλους τη θητεία μου και πήρα το πολύτιμο απολυτήριο, ένα εισιτήριο προς την ελευθερία, ακριβώς όπως μια κάλτσα για ένα house elf στο Harry Potter. Ενώ μπορεί να εξέτισα τη θητεία μου σε «στρατόπεδο» που βρισκόταν ένα δήμο και δύο στάσεις του μετρό μακριά από το σπίτι μου (ξεδιάντροπο βύσμα), αυτό δε σημαίνει πως οι εννέα μήνες που πέρασα φορώντας παραλλαγή δεν μου έμαθαν ένα-δύο πραγματάκια τόσο για το στρατό όσο και για τη ζωή. Για να θυμούνται, λοιπόν, οι παλιοί και να μαθαίνουν τα πουστόνεα, να τι έμαθα μετά από 273 μέρες, τρία στρατόπεδα και πολλά, πολλά άτομα με ξυρισμένες μούρες.

  • Η μόνη μέρα της ζωής σου που θα θυμάσαι από το δευτερόλεπτο που ξύπνησες μέχρι εκείνο που αποκοιμήθηκες (αν τα κατάφερες) είναι η πρώτη μέρα στο στρατό. Από το ΚΤΕΛ/αυτοκίνητο/ιπτάμενο μονόκερο ή όπως τέλος πάντων επιλέξεις να πας στο στρατόπεδο, μέχρι τη στιγμή που περνάς την πύλη, μέχρι και να κουκουλωθείς στο sleeping bag σαν ένα μπουρίτο απόγνωσης με δυσκολίες προσαρμογής, ο εγκέφαλος σου βαράει τέτοια υπερφόρτωση από την ξαφνική αλλαγή όλης σου της ζωής που παθαίνει βραχυκύκλωμα και αντί να ξεχάσει τα πάντα αποφασίζει να τα κρατήσει σαν κακόγουστο τατουάζ. Βέβαια, συνήθως η πρώτη μέρα είναι η πιο σουρεάλ οπότε είναι καλό να τη θυμάσαι γιατί βγάζεις εύκολα αστείες και ενδιαφέρουσες ιστορίες για να λες στα πάρτι μετέπειτα, άσχετα αν κανείς δε θα θέλει να τις ακούσει.
  • Όταν πας κάπου και παίρνεις πολλά πράγματα δε θα σου χρειαστούν και όταν παίρνεις λίγα θα σου χρειαστούν περισσότερα. Αυτό είναι κανόνας. Πας στο στρατό με 32 μπλουζάκια, 50 ζευγάρια κάλτσες, 120 σώβρακα και καταλήγεις να αλλάζεις μια φορά τη βδομάδα είτε γιατί οι ντουζιέρες είναι πιο βρώμικες και από την ψυχή του Harvey Weinstein, είτε γιατί απλά δεν προλαβαίνεις. Αντίστοιχα αν πάρεις τρία ζευγάρια κάλτσες, κάπως θα τα φέρει η μοίρα και θα χάσεις το ένα ή θα ανοίξει τρύπα ίσα με τον Γαργαντούα στο Interstellar και θα αναγκαστείς να φορέσεις την αρβύλα ξυπόλητος. Την ημέρα της πορείας. Και οι φυσικοθεραπείες είναι ακριβές.
  • Δεν υπάρχει μεγαλύτερο λάθος από τεράστιες ποσότητες τεστοστερόνης κλειδαμπαρωμένες στον ίδιο χώρο. Οι άντρες έχουμε εξελιχθεί μισό βήμα πάνω από τους χιμπατζήδες και όταν μένουμε μεταξύ μας για πολύ καιρό αποκομμένοι από τον πολιτισμό είναι θέμα χρόνου μέχρι να γυρίσουμε πίσω στα πιθηκίσια ένστικτά μας και να αρχίσουμε να πετάμε τα περιττώματά μας ο ένας στον άλλον για παιχνίδι. Το μόνο πράγμα που μας κρατάει από το να τρώμε ασύστολα, να βρωμάμε ποδαρίλα δύο εβδομάδων και να φυσάμε τις μύξες μας στο χέρι το οποίο στη συνέχεια καθαρίζουμε στα δέντρα είναι η κοινωνική πίεση για να είμαστε πολιτικά ορθοί. Αν θες να δεις το αντρικό φύλο να εκφυλίζεται αργά και σταθερά μέχρι να φτάσει στο στάδιο της αμοιβάδας επισκέψου ένα στρατόπεδο.
  • Ο μισογυνισμός υπάρχει. Φυσικά και αυτό το ήξερα από πριν, αν όμως βγεις από το στρατό και υποστηρίζεις ακόμα πως είναι ένα ψέμα του φεμινισμού και λοιπές ηλιθιότητες κάτι παίζει με το κεφάλι σου. Στην πραγματικότητα, το 99% των αντρών είναι ο ίδιος μαλάκας σε copy-paste. Ακόμα και ο αξιωματικός που φαίνεται ψυχάρα γιατί σου έδωσε τιμητική ή ο φαντάρος που συμπαθείς γιατί έκανε την αγγαρεία σου φανερώνεται όταν προκύψει συζήτηση με θέμα τις γυναίκες, πράγμα διόλου δύσκολο αφού κάθε συζήτηση στο στρατό εκεί καταλήγει. Πιο συγκεκριμένα, καταλήγει α) στην κακιά γυναίκα που έσπασε την καρδιά του ιππότη με το να τον αφήσει/κερατώσει/φτάξει λάθος τη φασολάδα και συνεπώς της αξίζει μαστίγωμα στην πλατεία Συντάγματος, β) στη μεταμοντέρνα επαναστάτρια που τολμά να θέλει διαφορετική ζωή από το να μένει κλειδωμένη σπίτι και να γκαστρώνεται για να διαιωνίσει τα γονίδια του alpha male και γ) στην τέλεια γυναίκα που κάνει εξωπραγματικά καλό σεξ γιατί από εκεί κρίνεται η αξία της αλλά γι’ αυτό είναι πουτάνα, άρα δεν της αξίζει σεβασμός παρά μόνο βιασμός και ξύλο. Παρ’ όλα αυτά, μόλις εμφανιστεί γυναίκα αξιωματικός στο στρατόπεδο όλοι αρχίζουν να φουσκώνουν σαν εξωτικά πουλιά με καύλες προκειμένου να εντυπωσιάσουν και όταν φάνε την προβλεπόμενη απόρριψη το παίζουν υπεράνω με ατάκες τύπου «χέστηκα μωρέ για το μπάζο». Νομίζω άλλοι είναι αυτοί που πρέπει να μαστιγωθούν στο Σύνταγμα…
  • Ο ύπνος είναι πράγμα ιερό. Δεν πιστεύω σε αυτό που λένε πως ο ύπνος μειώνει τη θητεία διότι όσο και να κοιμήθηκα δεν ένιωσα να τελειώνει τίποτα πιο γρήγορα. Αυτό που ξέρω όμως είναι πως με το ωράριο που έχεις στο στρατό, κάθε δευτερόλεπτο ύπνου μετράει και για όσους νομίζουν πως η θητεία στην Αθήνα είναι ξεκούραστη, το να ξυπνάς στις 5 κάθε πρωί για να μπεις σε ένα στρατόπεδο που είναι δέκα λεπτά με το αμάξι αλλά δεν οδηγείς και συνεπώς πρέπει να προλάβεις πρωινό μετρό είναι μια πραγματική επίγεια κόλαση. Ειλικρινά, βολεύει περισσότερο να μένεις στο στρατόπεδο όπου και κοιμάσαι περισσότερο διότι δεν έχεις τι να κάνεις και κερδίζεις μια ώρα ύπνου ξυπνώντας κατευθείαν στις 6 παρά να βγαίνεις σχεδόν κάθε μέρα και να αποκοιμιέσαι στην καφετέρια όπου είσαι με τους φίλους σου. Το μόνο καλό με τον ύπνο στο στρατό είναι ότι αποκτάς την ικανότητα να κοιμάσαι υπό οποιεσδήποτε συνθήκες: ροχαλητά, σεισμός, πυροβολισμοί δεν έχουν καμία σημασία όταν πλέον μπορείς να κοιμηθείς ακόμα και περπατώντας.
  • Αν έχεις επιβιώσει από το στρατό δεν υπάρχει κακό φαγητό. Έχω την τύχη να μπορώ να πω πως έφαγα σχετικά καλά στα στρατόπεδα όπου ήμουν (εκτός από το Ναύπλιο, άντε χέσου Ναύπλιο), όταν όμως κάτι ήταν κακό ήταν πραγματικά κακό. Ήταν κακό σε τέτοιο επίπεδο που έχω δει άνθρωπο να μην τρώει όλη μέρα και να πηδάει από το παράθυρο ύψους περίπου ενός ορόφου στις 11 τη νύχτα προκειμένου να πάει κρυφά ως γνήσιο κομμάντο στην κλασσική τρύπα του συρματοπλέγματος για να πάρει σουβλάκια και όλα αυτά την τελευταία μέρα πριν ορκιστούμε και γυρίσουμε στα σπίτια μας όπου θα μπορούσαμε να φάμε ό,τι θέλαμε. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι δεν ξέρω αν αυτό λέει πιο πολλά για την ποιότητα του στρατιωτικού φαγητού ή για την ανυπέρβλητη δύναμη που έχει το σουβλάκι επάνω στο ανθρώπινο είδος.
  • Ο κόσμος δεν κόβει τα νύχια των ποδιών του. Υπήρχαν τόσοι αξιοπρεπέστατοι άνθρωποι που ήταν καθαροί και ευπρεπισμένοι, όταν όμως έβγαζαν την κάλτσα για να ξαπλώσουν το νύχι του μεγάλου δάχτυλου μπορούσε εύκολα να χρησιμοποιηθεί ως σουγιάς. Γιατί, ρε παιδιά; Δηλαδή φροντίζουμε το beach body μας για να σκάσουμε αποτριχωμένα τεκνά με φέτες στις παραλίες το καλοκαίρι και προεξέχει το μαχαίρι από τη διχάλα Havaiana; Αυτό μαζί με την ξηροδερμία, η οποία φαίνεται να μαστίζει το 95% των ελλήνων φαντάρων και το φτύσιμο φλεμάτων με ρυθμό ημιαυτόματου δημιουργούσαν ένα απείρως ρομαντικό σκηνικό στα ειδυλλιακά τοπία των στρατοπέδων από τα οποία πέρασα.
  • Οι ώρες της υπηρεσίας θα μου λείψουν. Είτε φυλάς σκοπιά με όπλο σε ένα φυλάκιο ξεχασμένο από θεό και άνθρωπο, είτε κοιτάζεις κάμερες σε ένα άδειο δωμάτιο, αυτές οι ώρες που έχεις μόνος σου με τον εαυτό σου στο απόλυτο τίποτα είναι πραγματικά μοναδικές. Μπορεί να βρεις έμπνευση, λύσεις στα προβλήματά σου, ψιλά που κάποιος ξέχασε από τα ρέστα της παραγγελίας… Το σημαντικό είναι πως αν καταφέρεις να ξεπεράσεις τη βαρεμάρα και αρχίσεις να βάζεις το μυαλό σου να στροφάρει θα κάνεις μερικές πολύ ενδιαφέρουσες συνομιλίες με τον εαυτό σου όπου θα τον μάθεις καλύτερα, θα συγχωρήσεις λάθη και θα καταλογίσεις ευθύνες με πολύ πιο ώριμο τρόπο από ότι θα το έκανες σε κάποια φάση όπου δε θα είχες αυτή την ιδιαίτερη ησυχία.

Σίγουρα αυτά που μου έμαθε ο στρατός είναι πολύ περισσότερα, δυσκολεύομαι όμως να σκαλίσω άλλο το μυαλό μου. Γι’ αυτό λοιπόν, θα κλείσω με μια δήλωση και μια συμβουλή. Η δήλωση: εάν δε θες να πας στρατό και έχεις τρόπο να το αποφύγεις χρησιμοποίησέ τον, αν όμως κάνεις/έχεις κάνει στρατό θα με καταλάβεις όταν λέω πως είναι μια εμπειρία που δε θα άλλαζα με τίποτα. Χωρίς να έχω καμία απολύτως συμπάθεια γι’ αυτό που πρεσβεύει και θέλει να εμφυτεύσει στα μυαλά των φαντάρων, ο στρατός είναι κάτι που θα σε μάθει πολλά πράγματα (για τον εαυτό σου και όχι για αυτά που θα ήθελε να σου μάθει) και θα αλλάξει τη ζωή σου δίνοντάς σου τόσο εμπειρίες και ιστορίες για να διηγείσαι όσο και λίγα άτομα που ίσως και να γίνουν πολύτιμα για εσένα. Η συμβουλή: οι προαναφερθείσες εμπειρίες και ιστορίες δύσκολα γεννιούνται από μια βυσματική θητεία στην Αθήνα. Εάν δεν έχεις πραγματικό λόγο για να είσαι δίπλα στο σπίτι σου, κάποια υπερσοβαρή δουλειά ή πρόβλημα υγείας, επέλεξε να πας κάπου άλλου. Ναι, θα πήξεις περισσότερο και ναι, μπορεί να πέσεις σε στρατόπεδο πιο «μαύρο» και από το μέλλον μου. Τα πάντα όμως είναι πιο ενδιαφέροντα από την αβάσταχτη βαρεμάρα του να πηγαινοέρχεσαι σε ένα μέρος εντός της πόλης σου για εννιά μήνες χωρίς να κάνεις τίποτα και χωρίς να πληρώνεσαι. Αν είναι να το ζήσεις, τουλάχιστον κάντο κάπου όπου θα έχεις περισσότερα για να δεις και να διηγηθείς διότι στο τέλος το μόνο που μετράει και σου μένει από όλο αυτό είναι οι ιστορίες.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail