148 views

Φιάλες μηνυμάτων από τον Αυστραλιανό Ονειροχρόνο – Φιάλη 1

Το Σίδνεϋ:

-Μυρίζει ελληνικές διακοπές. Για αυτό φταίει η εγγύτητα στη θάλασσα και η ηλιοφάνεια, η διάσπαρτη μυρωδιά αντηλιακού, αλλά και οι υπερβλαστημένες αυλές των μετριοδιατηρημένων διώροφων (κάτι από Νέα Ορλεάνη αλλά και Θεσσαλονίκη και καλοκαιρινά εξοχικά ελοχεύει στα οικοδομικά σουλούπια τους) καθώς και οι ανοιχτοί αντρικοί γιακάδες και οι πανταχού παρούσες 4-1 και 5-0 σαγιονάρες.

Η πόλη έχει εξαιρετική ατμοσφαιρική ορατότητα, είναι σχεδόν συνέχεια σαν να έχει βρέξει λίγο πριν και να έχει καθαριστεί ο αέρας. Τα σύννεφα είναι πολύ γρήγορα και θυμίζουν πως λίγα χιλιόμετρα ανατολικά βρίσκεται ο μεγαλύτερος ωκεανός, εκεί που τερματίζει η εξερευνητική διάθεση και ο Κουστώ σου γνέφει από το νεφελώδες στερέωμα με το σκούφο του γεμάτο μασημένο πασατέμπο.

-Η αστική πανίδα περιλαμβάνει ίβιδες και οποσούμ, παπαγάλους που θα θεωρούσαμε εξωτικούς (cockatoo) και νυχτερίδες με άνοιγμα φτερού γύρω στο ένα μέτρο. Οι ίβιδες είναι πολυπληθείς σαν τα περιστέρια στην Ελλάδα και έχουν μέγεθος μεγάλης κότας. Η δε χλωρίδα έχει γιούκες και φοίνικες, πλατύφυλλους θάμνους και κάτι δέντρα που λέγονται Jacaranda και θα μπορούσαν να βρίσκονται στην Ελλάδα αν η Ελλάδα είχε τεράστιες αμυγδαλιές. Υπάρχει μια τροπική αίσθηση στα πάρκα, ειδικά σε κάτι δρομάκια τους που είναι ελαφρώς χωμάτινα και γύρω γύρω θεριεύει το βαρύ στέγαστρο της φαντασιακής ζούγκλας. Η αντίθεση μεταξύ της τροπικής βλάστησης και των ουρανοξυστών είναι από τις στάμπες γνησιότητας του Σίδνεϋ. Δεν έχω δει ευκαλύπτους όμως ακόμη.

Οι σακούλες στα σούπερ μάρκετ παραμένουν πλαστικές και δωρεάν, τα λαχανικά είναι πανάκριβα και οι γαρίδες το ίδιο, οι αποξηραμένοι χουρμάδες πάμφθηνοι, και όλο το αλκοόλ πωλείται σε ξεχωριστά μαγαζιά σε πανάκριβες τιμές εκτός από το κρασί. Φυσικά τα είδη καπνού είναι απλησίαστα, οι δε ταξιδιώτες επιτρέπονται να φέρουν στις αποσκευές αλλά και στο άτομό τους όχι πάνω από 25 τεμάχια εργοστασιακών σιγαρέτων (όχι πακέτων) ή 25 γραμμάρια εργοστασιακά επεξεργασμένου καπνού.

Οι δυο επίσημες εξελληνισμένες εκδοχές του ονόματος της πόλης είναι Σίδνεϊ και Σύδνεϋ. Επίσης είναι αμφότερες απορριπτέες από εμένα. Η πρώτη είναι χυδαία απλοποιημένη, προσομοιάζουσα μια γλωσσολογική κόλαση των ελληνικών, όταν το μόνο φωνήεν με ήχο «η» θα είναι το γιώτα. Η δεύτερη πάει να πιάσει το διπλό “y” της αγγλικής γραφής, αλλά το μικρό “υ” ποτέ δεν ήταν “y” και ούτε πρόκειται να γίνει. Εκεί που το “y” είναι μια αεροδυναμική τσουλήθρα δροσιάς σαν υπερμοντέρνα διαφήμιση στοματικού διαλύματος, το “υ” είναι ένα ατσούμπαλο πράο δοχείο που δεν μπορεί να κάνει βήμα μόνο του. Η γραφή Σίδνεϋ που προτιμώ είναι σαφώς πιο ποικιλόμορφη και ισορροπημένη, μιας και ο συνδυασμός του μικροσκοπικού «ι» με το κεφαλαίο Σ ισορροπεί με το έξτρα βαρύ ύψιλον με διαλυτικά.

-Υπάρχει μια παιδική χαρά που έχει τελεφερίκ και αράχνες με σχοινιά και αράχνες ζωντανές, και τουλούμπες μεταλλικές, ναι τουλούμπες από αυτές που τρομπάρουν το νερό. Έχει και μια από αυτές τις κούνιες που είναι ένα οριζόντιο λάστιχο με δίχτυ από κάτω και πιάνεται από πάνω με αλυσίδα και τρόπο τέτοιο ώστε να γυρίζει γύρω γύρω ατέρμονα αν θέλεις χωρίς να τυλίγεται γύρω από τον εαυτό της η αλυσίδα. Εκεί δίπλα είναι και ο Κινέζικος Κήπος της (Αληθινής) Φιλίας.

Πάντα είχα απορία πως ήταν οι Κρεμαστοί Κήποι της Βαβυλώνας, καθώς ήταν το μόνο από τα 7 Θαύματα που ήταν ασαφές περιγραφικά. Το να είναι απλά στις σκεπές και στα μπαλκόνια δε μου έλεγε τίποτα, για να αξίζουν να μπουν στα 7 Θαύματα θα έπρεπε να είναι κρεμαστοί πάνω σε σχοινιά, μέσω καλωδίων να περιελίσσονται γύρω από ζιγκουρατικά συμπλέγματα, να σκαρφαλώνουν πάνω σε σύρματα φακίρηδων και το χώμα να βρισκόταν πάντα πάνω από τα φυτά, δηλαδή οι ρίζες να ήταν προς τα πάνω. Έτσι πιστεύω πως ήταν οι Κρεμαστοί Κήποι, και μάλλον όχι όπως είναι οι κήποι πάνω στο άνωθεν εικονιζόμενο τεράστιο κτίριο του κέντρου της πόλης (One Central Park), όπου πάνω στη τζαμαρία σκαρφαλώνουν πράσινα πράγματα σαν αποπνικτικές απολήξεις της Νέμεσης του ανθρώπινου πολιτισμού ή κάποιων shambling mounds έστω.

Οι κλειδαριές εδώ γυρνάνε και από τις δύο μεριές αλλά κυρίως ανάποδα μιμούμενες την αντίστροφη ροπή του στροβιλιζόμενου νερού στο νιπτήρα. Κάπως έτσι κινούνται και τα οχήματα κατά το βρετανικό αποικιοκρατικό σύστημα (είθε η γλώσσα του να σαπίσει, είθε οι θεοί να του κόβουν χρόνια και να μου δίνουν ημέρες) σε δρόμους πλέον ακατάλληλους για ποδηλασία, με διαβάσεις στις οποίες το πράσινο φανάρι για τους πεζούς ξεκινάει με ήχο που θα χαρακτήριζα «ροκανιστό».

Η γενική αίσθηση είναι πως το Σίδνεϋ συνεχώς ξεπροβάλλει αναδυόμενο λόγω του πολυεπίπεδου αναγλύφου του, τόσο του φυσικού όσο και του αστικού. Συγκεκριμένα, είναι σαν να περπατάς πάνω σε τεράστια οδικά σαμαράκια και βαθουλώματα. Εκεί που φτάνεις σε μια υποτιθέμενη κορυφή του τοπίου, βλέπεις να απλώνεται μπροστά σου μια ομαλή κοιλάδα και στο βάθος να ανυψώνεται η πέρα πλευρά της γεμάτη πράσινο ή τσιμεντόγυαλο ή και τα δύο – η εικόνα κρεμαστών κήπων αναβοσβήνει στο μυαλό. Όπως όταν βγάζεις φωτογραφία σε κάθετο προσανατολισμό, για να πιάσεις το δέος με την έννοια πως το μάτι ανεβαίνει σταδιακά προσπαθώντας να χωρέσει στο βλέμμα το τεράστιο, έτσι κι εδώ. Ειδικά στα ριζά των πολλών ουρανοξυστών το πούμωμα είναι απτό και κλειστοφοβικό και τιτανοφοβικό μιας και είναι ακριβώς όπως όταν τρέχεις να γλιτώσεις από τιτάνες που περπατάνε γύρω σου. Σαν να καβαλάς roller coaster και αυτή η αίσθηση της θέασης της επόμενης κορυφής να βρίσκεται παντού – τη λες και πόλη εξερευνητική.

-Επίσης το Σίδνεϋ είναι μια καπιταλιστική κόλαση, αλλά αυτό είναι ζήτημα άλλης φιάλης.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail