291 views

Φιάλες μηνυμάτων από τον Αυστραλιανό Ονειροχρόνο – Φιάλη 0

Ο δρόμος του μεταξιού και η θάλασσα ενός Μεγάλου Παλαιού

Φαντάζομαι πως η μεγάλη πλειοψηφία των ατόμων διαλογίζεται ασυναίσθητα πάνω σε κάποιο επικείμενο ασυνήθιστο γεγονός που τα αφορά άμεσα. Είτε πρόκειται για συνέντευξη δουλειάς, είτε για παρουσίαση εργασίας, είτε για πέρασμα από επιτροπή για Ι5, είτε για κάποιο αρκετά μακρινό ταξίδι, είθισται να εξερευνούμε με το μυαλό τις πιθανές εκβάσεις του εν λόγω γεγονότος, στήνοντας σενάρια για κάθε πτυχή που μπορούμε να φανταστούμε (με ενίοτε έμφαση να δίνεται στο τι μπορεί να πάει στραβά).

Συγκεκριμένα τώρα, η νοητική παρακολούθηση ενός επικείμενου ταξιδιού, εν είδει μαντικής ματιάς, είναι κάτι που συνηθίζω όσον αφορά διαδρομές που δεν έχω ξανακάνει. Έτσι, όσον αφορά το πρώτο πολύ πρόσφατο ταξίδι μου προς το Σίδνεϋ, και έχοντας  υπ’ όψιν τις 2 πόλεις της ανταπόκρισης (Μόναχο, Σιγκαπούρη) έκανα τις εξής υποθέσεις:

-αρχικά θα πήγαινα με κάποιο μέτριο σκάφος μέχρι τη Γερμανία (όπως και έγινε, αν και αναγνωρίζω στην Aegean το γεγονός πως προσφέρει γεύμα, εν αντιθέσει με τις συνήθεις οικονομικότερες αερογραμμές)

-κατόπιν, εντός κάποιου σαφώς μεγάλου (ίσως διώροφου – τελικά δεν ήταν) αεροπλάνου θα εκτοξευόμουν ως πλήρες ώθησης σφαιρίδιο από φλίπερ προς τα νοτιοανατολικά, ξαναπερνώντας από τον ελληνικό χώρο, συνεχίζοντας πάνω από τη Μέση Ανατολή και Αραβία, για να φτάσω εν τέλει άνωθεν του πιο εξωτικού ωκεανού. Προσοχή, το εξωτικό εδώ εμπεριέχει και την έννοια του τουριστικού, υπονοώντας μια σχετική ασφάλεια, την οποία την έχει στο φαντασιακό ο Ινδικός, καθώς περικλείεται από ηπείρους, εν αντιθέσει με τον Ειρηνικό που παρά την ομολογούμενη κυριολεκτική εξωτικότητά του δεν τρέφει καμία ασφάλεια στον νοητικό ταξιδιώτη.

Η δεύτερη υπόθεση έπεσε μεγαλοπρεπώς στο κενό όπως αντελήφθην από την οθόνη της προσωπικής μου θέσης, με αρκετή χαρά: το τουλάχιστον αξιοπρεπές, δύο διαδρόμων αεροπλάνο της Singapore Airlines θα ακολουθούσε μια κατά βάση ανατολική πορεία, περνώντας από το βόρειο άκρο των Βαλκανίων. Από εκεί, ζεύοντας τα άλογά μας, ανεβήκαμε  σε μια ουράνια αντανάκλαση της Αργούς, βουτώντας στους υδρατμούς της Μαύρης Θάλασσας, την οποία διασχίσαμε, δυστυχώς εν μέσω συννέφων. Ξηστό πέρασμα από την Κολχίδα και τον Καύκασο στο Βορρά (ο οποίος παραμένει το αγαπημένο μου βουνό για λόγους που χρειάζονται ολόκληρο άρθρο για να αναπτυχθούν) και μετά συνέχεια εν μέσω Κασπίας, πριν πιάσουμε μια πιθανή εκδοχή του δρόμου του μεταξιού. Το ότι δεν κατάφερα να δω Καύκασο ή Κασπία λόγω νέφωσης είναι κάτι που θα το κρατάω με οργή στα πνεύματα των τόπων αυτών. Από εκεί και πέρα, και με τη νύχτα να μας έχει πιάσει κάπου στο μεταίχμιο Ιράν και Τουρκμενιστάν, καθοδόν προς Καμπούλ, η Μεγάλη Άρκτος υπήρξε σταθερός σύντροφος στο βόρειο (καθότι αριστερό) παράθυρο μου  – θέλω να φαντασιώνομαι πως παρομοίως την έβλεπε κι ο Μάρκο Πόλο στην πορεία προς την Ανατολή. Το πέρασμα της Ινδικής υποηπείρου κράτησε ώρες, ενώ η μικρή διάρκεια του χαράματος πριν την ανατολή του ηλίου καθώς πλησιάζεις στον Ισημερινό επιβεβαιώθηκε με σχετικά απότομη μετάβαση από νύχτα σε ημέρα.

Στο αεροπλάνο, μεταξύ παρέλασης γευμάτων που επανανοηματοδοτούν την έννοια «τυποποιημένο» και πολλά refills 7-Up (μιας και δεν υπήρχε Sprite) και νερού μέσα σε συσκευασία που θυμίζει κεσεδάκι γιαουρτιού, μου παραδόθηκαν:

-ζεματιστή πετσέτα προσώπου, η οποία ονοματίστηκε refreshment towel, κάτι που μόνο λόγω ανάπλασης του εγκαυματισμένου δέρματος κατά την επαφή μαζί της μπορώ να δεχτώ.

-κάλτσες οι οποίες δεν είχαν μπρος και πίσω (δεν είχαν σημείο φτέρνας δηλαδή) και οι οποίες θα ήταν εξαιρετικές για γλίστρες σε ξύλινο πάτωμα όπως ελπίζω πως θα αποδείξω συντόμως.

-in ear ακουστικά εξαιρετικά αμφιβόλου ποιότητας, τα οποία είχαν αντάπτορα για να μπαίνουν σε βύσμα με 2 κανάλια.

-θέση η οποία είχε οθόνη και χειριστήριο σαν κονσόλας, με κακή απόκριση στα πλήκτρα, και εξαιρετικά αναμενόμενη (πλην μεγάλη) ποικιλία ταινιών, μουσικής, σειρών και παιχνιδιών. Για την ιστορία, προσπάθησα να δω το A Ghost Story, αλλά οι συνθήκες δεν ευνόησαν.

-5 σακουλάκια με ξηρούς καρπούς τα οποία με έκαναν να νιώσω σαν παιδί που έχει φάει 3 σακούλια γαριδάκια στην καθισιά του.

Όσον αφορά τη Σιγκαπούρη, είναι κάτι σαν Νέα Υόρκη και Αθήνα, κάτι πολύ άσχημο για τους εχθρούς της μεγαλούπολης (ή μεγάπολης, πιο εύηχο, και παραπέμπει και σε ΟΔΟΣ 55) όπως καλή ώρα ο υποφαινόμενος . Ειδικά όταν ένα από τα πρώτα πράγματα που βλέπεις από το παράθυρο του αεροπλάνου, στις 7 το πρωί, είναι ένα νεοσχηματιζόμενο γήπεδο γκολφ. Από την άλλη, πρέπει να αναφέρω πως όλο το αεροδρόμιο της πόλης είναι καλυμμένο από ένα τεράστιο χαλί, με αποτέλεσμα αν κάποιος έχει όρεξη και απεχθάνεται τη σοβαροφάνεια, να πάει έρποντας μέχρι την πύλη αποχώρησής του, απολαμβάνοντάς το έτσι απείρως περισσότερο από τον κοινό περπατητή.

Στην πτήση από Σιγκαπούρη για Αυστραλία, διάρκειας 7 ωρών, η θέση μου βρισκόταν στο κέντρο της μεσαίας τριάδας καθισμάτων, οπότε και η μόνη οπτική επαφή μου με το τερέν ήταν μέσω του ψηφιακού χάρτη πορείας. Εκεί πάντως αντιλήφθηκα το πόσο πιο ανατολικά είναι η Ανατολική Αυστραλία σε σχέση με την δυτική Ινδονησία. Επίσης, όταν βλέπεις γεωφυσικό χάρτη της Ανατολικής Αυστραλίας, μπορείς να δεις πως σχεδόν μετά την ακτή το μπλε σκουραίνει απότομα, δείγμα πως το βάθος είναι βαθυσκαφικό εκεί. Πράγματι, όπως ενημερώθηκα μετά, η Τασμανική Θάλασσα μεταξύ Αυστραλίας και Νέας Ζηλανδίας είναι αρκετά βαθιά, και για εξευμενισμό της οι κάτοικοι αμφότερων χωρών αναφέρονται σε αυτήν υποτιμητικά ως The Ditch. Το ότι κάποιος Μεγάλος Παλαιός κοιμάται εντός του Ditch είναι νομίζω προφανής αλήθεια για οποιονδήποτε ρίξει μια ματιά στο χάρτη, καθώς και στις εξαφανίσεις επιβατών πλοίων που κυκλοφορούν χειμωνιάτικες νύχτες εκεί.

Τα περί Σίδνεϋ στην επόμενη φιάλη.

Υστερόγραφο: Καθ’ οδόν προς το Μόναχο επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά πως οι ήρεμες πλευρές των Αυστριακών Άλπεων όταν είναι χιονισμένες αποτελούν από τα ομορφότερα τοπία που μπορεί να θαυμάσει κάποιος από το minimap της Πραγματικότητας. Επίσης, αμέσως μετά τα λεγάμενα βουνά, απλωνόταν πάνω από την Κεντρική Ευρώπη ένα τεράστιο πεδίο συννέφων, το οποίο έμοιαζε με φρεσκοσκαμμένο απέραντο φασματικό χωράφι. Εκεί βόσκαγαν κάτι τεράστια και εξαιρετικά αργοκίνητα πλάσματα που πάταγαν πάνω στα σύννεφα. Οι ορθολογιστές θα τα έλεγαν μορφές νεφών, θα προτιμήσω να διαφωνήσω, δυνάμενος να αναγνωρίσω ένα air elemental όταν το βλέπω εμπρός μου.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail