782 views

Φάε τον αγλέουρα στην Ρώμη: The guide

Ξεκινήσαμε για το ταξίδι μας (το μας αναφέρεται στην σύζυγο μου και εμένα) στη Ρώμη με μια θολούρα σχετικά με το φαγητό (βασική attraction ταξιδιού στο εξωτερικό κατά την γνώμη μας). Αφού συλλέξαμε γνώμες και εμπειρίες από το περιβάλλον μας, συμπέρασμα δεν βγάλαμε, οπότε επιλέξαμε να βουτήξουμε με το κεφάλι στο άγνωστο, αγνοώντας τα βασικά. Το τέλος της δικής μας εμπειρίας, μπορώ να πω ότι μας βρήκε περισσότερο μπερδεμένους από πριν.

Ας ξεκινήσουμε με το πρωινό. Το κλασικό ιταλικό πρωινό περιλαμβάνει τα ελάχιστα. Ένα γενναίο (ίσως και όχι) κρουασάν ή ένα panini (όχι τα αυτοκόλλητα, το περίφημο «ιταλικό σάντουιτς» με σαλάμι αντί για ζαμπόν/γαλοπούλα) με συνοδεία από ένα εσπρεσάκι ή χυμό πορτοκάλι. Καμία ιδιαιτερότητα θα μου πείτε, όμως προσοχή εδώ. Αν δεν έχεις κλείσει ξενοδοχείο με πρωινό γεύμα κ αποφασίσεις να τσιμπήσεις το κατιτίς σε κάποιο τουριστικό καφέ, θα το πληρώσεις χρυσάφι, το σπαρτιάτικο. Και σε καμιά ώρα θα σκυλοπεινάς, είναι βέβαιο με τόσο περπάτημα. Όσο απομακρύνεσαι βέβαια από το κέντρο, τόσο η ποικιλία αυξάνεται και οι τιμές μειώνονται (βασικά αυτό ισχύει για όλες τις κατηγορίες γευμάτων στην Ρώμη).

Ένα πλούσιο μεσημεριανό περιλαμβάνει φρεσκοκομμένα αλλαντικά, τυριά, κριτσίνια, μέλι και το κύριο γεύμα, το οποίο είναι φυσικά μακαρόνια. Δοκιμάσαμε πολλούς τύπους μακαρονιών (αυτά που τελειώνουν σε -ini αλλάζοντας προθέματα, αλλά τελικά είναι όλα ίδια) και όλους τους τρόπους μαγειρέματος. Από το al dente που στο τέλος του μασήματος μετράς τα δόντια σου να δεις αν λείπει κανένα, μέχρι τόσο βρασμένα που αναρωτιόμασταν αν βρισκόμαστε στην Ελλάδα. Όπου κι αν φάγαμε το φαγητό ήταν νόστιμο, τα υλικά πρωτότυπα και το σέρβις άψογο. Και πάλι, όσο απομακρυνόμασταν από το κέντρο και τις τουριστικές περιοχές τόσο πιο καλά και πιο οικονομικά τρώγαμε. Σας συστήνω να δοκιμάσετε το κλασσικό ρωμαϊκό πιάτο pajata, δηλαδή κοκκινιστή μακαρονάδα με έντερα (σαν άκοπος πατσάς), απλά τα σπάει. Μας εκνεύρισε τρομερά η πλήρης απουσία τριμμένου τυριού ενώ για να είμαι ακριβοδίκαιος, ομολογώ ότι την νοστιμιά της χυλοπίτας με το μοσχάρι το κοκκινιστό, που τρώμε σε μια ταβέρνα στη Γκούρα Κορινθίας, επί 10 συναπτά έτη κάθε χειμώνα, κανένα πιάτο ζυμαρικών στην Ρώμη δεν την ακούμπησε. Πάμε παρακάτω.

Να μιλήσουμε για την ρωμαϊκή pizza. Η πίτσα ήταν ομολογουμένως νόστιμη, ελαφριά και τραγανή, αλλά πέρα από αυτό, δεν μας κέντρισε το ενδιαφέρον να την παραγγείλουμε πάνω από 2-3 φορές (την καλύτερη εκδοχή της την φάγαμε στο αεροδρόμιο Fiumicino και ήταν μια αποκάλυψη). Βασικά την έχουν σαν το πιο περιποιημένο street food τους, όπως το δικό μας το σουβλάκι ή την σκεπαστή ζαμπονοτυροπιτα ένα πράμα. Δεν δίνουν τρομερή βάση στο τι βάζουν πάνω ή πόσο νόστιμη θα είναι η ζύμη. Απλές κατασκευές, μπορεί και ολόφρεσκα τα υλικά πάνω της, κρύα ή ζεστή, γενικά ακόμα ένα τεράστιο μπέρδεμα για την υπόσταση της ως ιταλικό φαγητό.

Τα πράγματα ήταν πιο συγκεκριμένα με την περίπτωση του παγωτού, το γνωστό gelato. Εντυπωσιακά νόστιμο παντού. Δεν συγκρίνεται με κανένα «χύμα» παγωτό το οποίο έχω φάει μέχρι τώρα στην ζωή μου. Μαστιχωτό, ολόφρεσκο και εθιστικό, μπορείς να χτυπάς 4-5 μπάλες στην καθισιά σου, εάν έχεις το χρήμα (2-3 ευρώ η μπάλα). Επίσης δοκιμάσαμε τιραμισού, zabaione (χτυπημένο ασπράδι με ζάχαρη και γλυκό κρασί), μπισκοτάκια amaretti, cassatta (μελωμένο κέικ με φρούτα σοκολάτα και τυρί ρικότα) και τα κλασικά canolli, που θυμίζουν τρίγωνα πανοράματος. Όλα καλά όμως το παγωτό δεν συγκρίνεται με τίποτα!

Πάμε και στα ποτά για το τέλος. Τα μπαράκια ήταν λίγο πολύ όπως και στην Ελλάδα. Οι χώροι εν γένει ήταν πολύ ζεστοί, ιδιαίτεροι και προσεγμένοι στην λεπτομέρεια, με διακόσμηση που συνήθως θύμιζε vintage/jazz μπαρ των Η.Π.Α. (άλλο ένα μεγάλο κόλλημα των Ιταλών γενικότερα). Οι τιμές ήταν λιγάκι τσιμπημένες, αλλά η ποιότητα σε αποζημίωνε. Εννοείται τα πολύ τουριστικά, με τα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο και τους τουρίστες να τουρτουρίζουν από το κρύο, δεν παρουσίαζαν κάποιο λόγο να τα επισκεφτείς. Όμως στην περιοχή Pignetto, θα βρει κανείς ποτάρες, negroni σε ιδιαίτερα χαμηλές τιμές και μπορεί εξίσου να τσιμπήσει κανένα μεζέ παράλληλα, χωρίς να φύγει το εικοσάρικο/δύο άτομα.

Η ζυγαριά κατά την επιστροφή απέδειξε περίτρανα ότι στην Ρώμη δεν θα πεινάσεις. Οι επιλογές ήταν πάρα πολλές και κάλυπταν και τα πιο απαιτητικά γούστα, το φαγητό που περνάει από μπροστά σου είναι τόσο πολύ που δεν γίνεται να αντισταθείς. Σίγουρα πριν επισκεφτείς την Ρώμη χρειάζεται ένα καλό ψάξιμο στο Trip Advisor και στο Yelp, ενώ και οι καλές συμβουλές από γνωστούς και φίλους βοηθούν τρομερά για να αποφύγεις τις κακοτοπιές. Α και κάτι τελευταίο για την Ρώμη. Μια φορά μόνο δεν φτάνει…

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail