256 views

Ένα βράδυ σε μια βρωμερή τρύπα δίπλα στο Βατικανό

Δεν είμαι του προγράμματος. Όμως όταν πρόκειται για διασκέδαση και πολλά ρίσκα, εφαρμόζω στο έπακρο την προτροπή του λαού ότι «των φρονίμων τα παιδιά κλπ κλπ». Κι αυτό γιατί δεν θέλω τίποτα να μου χαλάει τις λίγες στιγμές ηρεμίας (το συζητάμε), ξεγνοιασιάς (το ξανασυζητάμε) και καλοπέρασης (όχι αυτό δεν το συζητάμε) που εξασφαλίζω με κόπο για ελάχιστες μέρες τον χρόνο (και όχι κάθε χρόνο).

Η εκκίνηση της προετοιμασίας του ταξιδιού στην Ρώμη, του γνωστού από τα προηγούμενα άρθρα (δες εδώ και εδώ), χρονολογείται περί τους 10 μήνες πριν, προκειμένου να πετύχω πολύ φτηνά εισιτήρια, αλλά και την καλύτερη σχέση ποιότητας τιμής στο ξενοδοχείο που θα μας φιλοξενήσει. Σκατά. Για να μην σας κρατάω σε αγωνία, fast forward: Φύγαμε από το πολύ προσεκτικά επιλεγμένο ξενοδοχείο στις 5.00 τα ξημερώματα και γυρνάγαμε μέσα στα σκοτάδια με τις βαλίτσες πόρτα πόρτα όλα τα ξενοδοχεία της περιοχής του Βατικανού, ελπίζοντας σε ένα θαύμα (σχεδόν έπεσα στο επίπεδο να πάω να κάνω ευχούλα στην Fontana Di Trevi, ώστε να βρω ένα αξιοπρεπές δωμάτιο).

Βασικός υπεύθυνος της ταλαιπωρίας μου η γνωστή πλατφόρμα on line κρατήσεων. Βαθμολογία 8,1 για ένα δωμάτιο τόσο σκατά (η συγκεκριμένη λέξη θα χρησιμοποιηθεί αρκετές φορές, ώστε να αποδώσει το feeling της πρώτης βραδιάς) είναι αδιανόητο. Επίσης ένας βασικός λόγος που μας οδήγησε στην λάθος επιλογή, είναι ότι τα καταλύματα της περιοχής, που κυμαίνονταν κοντά στο budget που ήμουν διατεθειμένος να δώσω, δεν είχαν ατομικό λουτρό. Στα 10’s ζούμε, σε Ευρωπαϊκή χώρα νόμιζα ότι είμαι, στρατό έχω πάει, πλέον έχω το δικαίωμα στην ιδιωτικότητα, την ελεύθερη σκέψη, την πρόσβαση στο internet, το ketchup στις πατάτες μου και το ατομικό λουτρό (όταν πληρώνω πάνω από τιμές Airbnb). Είχα την εντύπωση ότι το δωματιάκι που βρήκα, με το δικό του μπάνιο θα είναι όπως το ήθελα (οι επαγγελματικές λήψεις του μάγου-φωτογράφου αυτό υποδείκνυαν) και σίγουρος για την επιλογή μου, έκανα τις κρατήσεις, έλαβα τις επιβεβαιώσεις και περίμενα με προσμονή να περάσει ο καιρός. Μια-δυο μέρες πριν το ταξίδι τσέκαρα στο Trip Advisor κάποια φρέσκα, ανησυχητικά σχόλια για το εν λόγω κατάλυμα, αλλά είπα να τα αγνοήσω, αφού εξάλλου την περισσότερη ώρα θα περπατούσα στην πόλη! Πόσο χάλια να ήταν;;;

Ήταν σκατά! Για να βρούμε την reception και να παραλάβουμε το κλειδί, γνωρίσαμε όλους τους θαμώνες των μπαρ του τετραγώνου, οι οποίοι ήταν εκ περιτροπής keylords. Μετά από μία ώρα καταφέραμε και προσεγγίσαμε τον χώρο, με τον ιδιοκτήτη να μην γνωρίζει βρετανέζικα, όμως να διαθέτει άριστη τεχνική παντομίμας. Αφού μας έκανε κάποια αστεία για το μπάνιο και την θέα του (δες παρακάτω), μας άδειασε την γωνιά και χάθηκε μέσα σε κάποια σκουλικότρηπα. Και κάπου εκεί τελειώνουν όλα τα ευχάριστα. Η πρώτη εντύπωση ήταν αρνητική και παρόλο που με έζωναν τα φίδια, δυστυχώς πρυτάνευσε η έμφυτη αισιοδοξία μου. Αφήνουμε τις βαλίτσες, παίρνω την σύζυγο και βουρ για παγωτό στην νυχτερινή Αιώνια Πόλη. Όταν η αισιοδοξία καταλαγιάζει και η κούραση αναλάβει, τα πράγματα φαίνονται διαφορετικά.

Οι χειρότεροι φόβοι μου επιβεβαιώθηκαν. Ας αφήσουμε στην άκρη το διάφανο (crystal clear όμως) μπάνιο χωρίς πόρτα και χωρίς τοίχους που βρισκόταν μέσα στην μέση του 10τμ δωματίου και πρόσφερε θέα ακόμα και στα πιο αηδιαστικά θεάματα που μπορείς να δεις ξαπλωμένος. Δεν ήταν το ότι δεν υπήρχε ούτε μια ελεύθερη επιφάνεια να ακουμπήσουμε τις τσάντες μας, ούτε καν το παμβρώμικο χαλί, αλλά και ούτε η μούχλα στις σωληνώσεις. Δεν ήταν καν τα poster του Πάπα του συγχωρεμένου (ναι αυτού με την πιο απαίσια, μοχθηρή φάτσα στα χρονικά της παποσύνης), που μας κοίταζαν από παντού αλλά και ούτε το ψυγείο που έτριζε σαν δαιμονισμένο στα πλάγια του κρεβατιού, αντικαθιστώντας τον ρόλο του κομοδίνου.

Ήταν το διπλό ράντζο!!! Για να βρω φωτογραφία να ανεβάσω ώστε να κατανοήσετε την τραγικουλίαση της κατάστασης , γκουγκλαρα «bed army» (εδώ τα αποτελέσματα). Έζησα για να δω διπλό ράντζο στρατού σε ξενοδοχείο με 80 ευρώ την βραδιά και μάλιστα σαν επιβράβευση, στο δικό μου το διπλό το ράντζο έλειπε και μια σανίδα ακριβώς στο σημείο που ο ώμος βυθίζεται στα άδυτα του στρώματος (τα στρώματα στην Ιταλία τα κάνουν σαν τις πίτσες, λεπτά και τραγανά).  Πιθανότατα την είχε πάρει σουβενίρ ο προηγούμενος θαμώνας για να θυμάται τι πέρασε. Κάθε απόπειρα μου να ξεκουράσω το ταλαιπωρημένο μου κορμί έπεσε στο κενό της τρύπας αυτής και κάπου εκεί παρέδωσα ενέχυρο την αισιοδοξία μου, μέχρι να βρω κάποια λύση.

Με τα πολλά και τα λίγα, προσπαθούσα από τις 22.00 μέχρι τις 24.00 να βρω κάποιον από το κατάλυμα ή από τον γνωστό ιστότοπο να συνεννοηθώ για μια πιθανή αλλαγή χωρίς χρέωση. Μάταιος κόπος, φρούδες ελπίδες. Από το δίπλα μπαρ μας ενημέρωσαν ότι υπάρχει αγγλόφωνη ρεσεψιόν 10.00-14.00 το πρωί, οι αντοχές μας άντεξαν μέχρι τις 4.00. Σηκωθήκαμε, ντυθήκαμε, παραδώσαμε κλειδιά στο φάντασμα του ξενοδοχείου, αφήσαμε και γραπτό σημείωμα που τους ράναμε με κοσμητικά επίθετα αγάπης και την κάναμε.

Αλλά επειδή ως Lannister, «I always pay my debts», το μεσημέρι επέστρεψα, προκειμένου να εξοφλήσω τους λογαριασμούς μου για την μια διανυκτέρευση, σαν κύριος. Όχι ότι τους άξιζε, βέβαια. Από το site ξύπνησαν λίγες ώρες αργότερα, όπου με κάλεσαν για να με ρωτήσουν γιατί δεν μου άρεσε το ξενοδοχείο και μέσα από μια σουρεάλ συζήτηση καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι δεν τους άρεσε που τους έλεγα ότι δεν μου άρεσε. Πρόεδρος του Εδεσσαϊκού likes this.

Μεγάλο μπλέξιμο, και δεν θα τους ξαναχρησιμοποιήσω ποτέ ξανά, γιατί αν τα σχόλια δεν είναι επαληθευμένα, αλλά πληρωμένα, τότε δεν γίνεται δουλίτσα. Σαν κατακλείδα σε ένα κείμενο που πολλοί θα αναρωτηθούν «τι διάολο διάβασα τώρα;», καταγράφω ότι η Ρώμη στις 5 το πρωί, είναι η καλύτερη, η πιο όμορφη και η πιο γαλήνια Ρώμη που έζησα. Καμία σειρήνα να σου διαλύει το νευρικό σύστημα, καμία ουρά, κανένα σπρωξίδι στα πεζοδρόμια που στοιβάζονταν τουρίστες. Και μόνο και μόνο που είδα αυτή την πλευρά της πόλης, άξιζε η ταλαιπωρία.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail