292 views

Η εμμονή της πολλαπλής παρακολούθησης

Δεν πάει πολύς καιρός που σε μία συζήτηση σε φιλικό τραπέζι, αφού είχαν σταματήσει οι περιπέτειες της αλμυρής γευσιγνωσίας και είχε έρθει η ώρα για καφέ ή ποτό άνοιξε μια θεματική που είχε να κάνει με τον κινηματογράφο. Στην αρχή η αφορμή μιας καινούργια ταινίας στάθηκε η πλατφόρμα σχολιασμού όλων των ταινιών των τελευταίων εβδομάδων στις αίθουσες. Πολύ γρήγορα, με μια ήσσονος σημασίας ταινία αποτέλεσε τη γέφυρα να στραφεί η συζήτηση προς την οικιακή θέαση ταινιών. Λίγο πολύ τα μηχανήματα του καθενός ήταν γνωστά οπότε από τη στιγμή που έφυγε από τη μέση το ζήτημα καλωδίωσης και ήχου τον λόγο είχε η πραγματική αίσθηση της πολλαπλής θέασης. Αυτή που ξεδιπλώνεται στον θεατή είτε παρακολουθεί κάποια curved οθόνη, είτε κάποιαν παλιά μικρή Sony, από αυτές που είχαν δυσανάλογο με το συνολικό μέγεθος τους κοκωβιό στα μετόπισθεν.

Τουτέστιν καλό το Blu-ray, σωστό ο ήχος να εκφέρεται με κάποιον στοιχειώδη τρόπο αλλά άμα την έχεις την πετριά στο κεφάλι με την επανεπίσκεψη κλασσικών (και μη) ταινιών, αυτή δε θρυμματίζεται από οδοφράγματα τεχνολογικής αιχμής. Δεν πέρασε πολλή ώρα γα να αντιληφθώ ότι οι υπόλοιποι με κοίταζαν με απορία, άνθρωποι που σημειωτέον ξέρουν τις συνήθειες μου σχετικά με τον κινηματογράφο. Και σε αυτούς όμως φάνηκε περίεργο το νούμερο 32 που αντιστοιχεί σε ισάριθμες παρακολουθήσεις του Star Wars (εντάξει, το New Hope εννοώντας), το 12 που αντιστοιχεί στο Big Kahuna (με τον απολαυστικό Danny DeVito και τον αποδιοπομπαίο τράγο του σήμερα που ακούσει στο όνομα Kevin Spacey), το 14 για το Glengarry Glen Ross (με την ιδιοφυώς αποτυχημένη μετάφραση σε Οικόπεδα με Θέα ως αναπάντεχη αναφορά στον Βέγκο και τον Χατζηχρήστο) ή το κλασσικότατο και επίσης 12 που αφορά την ταινία του J.J. Abrams που εκίνησε εκ νέου το μύθο του Star Trek πριν από μερικά χρόνια στις αίθουσες.

Ομολογώ ότι βλέπω τις ταινίες που έχω στη συλλογή μου πολλές φορές. Το συντριπτικό ποσοστό των περίπου 700 dvd που έχω έχουν διψήφιο αριθμό θέασης. Το γιατί δεν έχει να κάνει με τη ζέση που νιώθεις όταν έρχεται η μνημειώδης ατάκα ή το υπέροχο πλάνο που οδηγεί το μύθο στη λύση και λύτρωση. Αυτό που έχει πρώτο λόγο σε μία τέτοια φάση σχετίζεται τόσο με την αποκωδικοποίηση του μυθικού όσο και του ρεαλιστικού σκέλους ενός φιλμ. Ο πρώτος από τους παραπάνω λόγους είναι αυτονόητος ο δεύτερος έχει να κάνει με τις δεκάδες πληροφορίες που αντλεί για το ίδιο το στιλιστικό σύμπαν του σκηνοθέτη όταν στην νιοστή θέαση της ταινίας προσέχεις τους φωτισμούς ή τις γέφυρες που χρησιμοποιεί ο μοντέρ (από τις πλέον απολαυστικές αναζητήσεις το τελευταίο). Η πραγματικά αφομοιωμένη και αγαπημένη ταινία δεν σε απογοητεύει ποτέ, στου όποιου αριθμού παρακολούθησης της.

Αν κάποιος ζει αποκλειστικά και μόνο για το σασπένς να ομολογήσω επίσης ότι όντως μπορεί να ξέρω καρέ καρέ τη σκηνή της συνάντησης του serial killer με την Jodie Foster στην εσχατιά της Σιωπής των Αμνών αλλά αυτό δε σημαίνει ότι ο Jonathan Demme δεν διαθέτει πολλαπλά σημεία να παρακολουθήσεις, χαρακτηριστικό παράδειγμα η αρτιότητα του σκηνικού του πάνω σπιτιού, κάτω από το οποίο λειτουργεί η ιδιότυπη και δομημένη από τον ίδιο τον μανιακό, λαβύρινθου όμοια, πέτρινη κόλαση. Το «που βρίσκεις χρόνο για κάτι τέτοιο» δεν το βρίσκω σοβαρή ερώτηση. Όποιος έχει μανία με κάτι ξεκλέβει από κάτι άλλο για να την ακολουθήσει. Γι αυτό εξάλλου και ονομάζεται μανία (από εμένα τουλάχιστον) και όχι συνήθεια.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail