174 views

Ο δεσποτισμός της πείνας

Παραμένει ένας ναός μόχλευσης της αντιδεοντολογικής αν δεν προσέξεις το super market. Δεν ομιλώ περί του αν σου αρέσουν τα γαριδάκια ή το μπισκότο με κρέμα αστακού (δεν υπάρχει αλλά «μηδένα προ του τέλους κακάριζε»,  για να παραφράσω τη βιβλική φράση).

Δεν μιλάμε για τους κλασσικούς φόβους που ορίζουν τάσεις όπως για παράδειγμα η αποφυγή επί σειρά ετών του οποιουδήποτε προϊόντος ερχόταν από χώρα κοντινή της ΕΣΣΔ λόγω του Τσερνομπίλ. Μιλάμε για το αν οι κατά καιρούς τάσεις μας για λογικές όπως η οικολογία αντέχουν μέσα στον καταναλωτικό τυφώνα που αποδεδειγμένα σαρώνει συνειδήσεις εξαιτίας του τυραννικού άγκιστρου της πείνας, ακόμα και όταν αυτή κυμαίνεται πια στα όρια της λαιμαργίας.

Έχει πολύ ενδιαφέρον να παρατηρήσει κάποιος τα καρότσια των ανθρώπων, όχι με το τι είναι φορτωμένα αλλά ποια είναι η φθίνουσα ιδεολογία τους πίσω από αυτά.

Ποιος κάθεται να δει αν ο αφρός ξυρίσματος του, άμα την εκβολή του παχύρευστου χυμού του δεηθέν του σιδερένιου κυλίνδρου, αφαιρεί ένα απειροελάχιστο μεν, αλλά σημαντικό ποσοστό όζοντος, αν αθροίσει κάποιος τα hits για ξύρισμα παγκοσμίως?

Ποιος τσεκάρει αν τα ψάρια που τρώει και που υποχρεωτικά οι συσκευασίες του (είτε μιλάμε για κατεψυγμένα είτε για κονσερβοποιημένα) είναι από περιοχή που εκπέμπει σήμα κινδύνου ένεκα υπεραλιείας?

Ποιος ακόμα και υπό το βάρος δημοσιεύσεων που ομιλούν περί της επικείμενης απαγόρευσης της πλαστικής σακούλας στα super markets έχει ξεκινήσει ήδη να πηγαίνει με υφασμάτινη?

Ελάχιστοι, σωστά?

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail