133 views

The Walking Dead: Are We Human or are we Zombie?

«Previously on AMC’s The Walking Dead…» θα ακουστεί για εκατοστή φορά την Κυριακή 22 Οκτωβρίου μιας και η πρεμιέρα της όγδοης σεζόν συμπίπτει με το εκατοστό επεισόδιο της επιτυχημένης σειράς. Ενώ παρακολουθώ αρκετές σειρές, στην πραγματικότητα είναι περισσότερο θέμα συνήθειας διότι εάν ξεκινήσω κάτι θέλω να το τελειώσω είτε πρόκειται για σειρές της μιας σεζόν, είτε για Οδύσσειες όπως το Supernatural το οποίο θα βλέπω μέχρι το τέλος του κόσμου πλέον ως κωμωδία διότι αρνούμαι κατηγορηματικά να παρατήσω σειρά που ακολουθώ από την εφηβεία μου. Πολλοί θεωρούν πως το Walking Dead ακολουθεί ακριβώς την ίδια μοίρα, είναι όμως αλήθεια;

Μέσα στην εβδομάδα δε νιώθω κάποια ιδιαίτερη επιθυμία να με τραβάει σαν μαγνήτης ή πιτόγυρο για να δω όσο πιο γρήγορα γίνεται το νέο επεισόδιο των περισσότερων σειρών που παρακολουθώ. Το Arrow, το Flash και οι λοιπές βλακείες που πλέον υπάρχουν στη ζωή μου μονάχα ως συνήθεια δε με εξιτάρουν πλέον. Είναι μόνο δυο-τρεις σειρές που με κρατάνε ακόμα και το Walking Dead είναι μία από αυτές. Η άποψη αυτή όμως φαίνεται να διχάζει. Η αρνητική κριτική του περισσότερου κόσμου προς τη σειρά με τα αιμοβόρα απέθαντα ψοφίμια συνοψίζεται σε δύο βασικές απόψεις: πρώτον δεν γίνεται τίποτα και δεύτερον γίνονται πάρα πολλά. Άντε λοιπόν τώρα εγώ να βγάλω άκρη…

Δεν γίνεται τίποτα: αν κάνεις μια απλή αναζήτηση σε διάφορα forums αλλά και σχόλια στο Facebook page της σειράς, θα δεις πως οι περισσότεροι έχουν φτιάξει ένα γράφημα που υποστηρίζει πως κάθε επεισόδιο είναι το ίδιο: λίγο hype στην αρχή, μισή ώρα όπου δε συμβαίνει τίποτα, πέντε λεπτά σκοτωμού και ένα διαολεμένο cliffhanger φινάλε ίσα για να σε κάνει να θες να δεις το επόμενο επεισόδιο. Ερωτώ τώρα εγώ: τι ακριβώς θα θέλαμε να γίνεται; Ναι, δεν πρόκειται για ταινία του Romero όπου από την αρχή μέχρι το τέλος άνθρωποι και ζόμπια αλληλοσκοτώνονται και τη βρίσκουμε με τη βία και τα αίματα. Γιατί, όμως, εάν απουσιάζει αυτό σημαίνει πως δεν συμβαίνει κάτι; Το Walking Dead είναι σαν ένα Game of Thrones στη σύγχρονη εποχή: έχει πολλούς χαρακτήρες με πολλές ιστορίες που εκτυλίσσονται ταυτόχρονα. Όταν στο Game of Thrones βλέπουμε τρία επεισόδια διαπραγματεύσεις το συγχαίρουμε για την πολιτική που επιδεικνύει διότι δεν είναι μόνο σπαθιά, βυζιά και αίμα, όταν όμως στο Walking Dead οι original survivors διαπραγματεύονται με τις άλλες ομάδες για ένα επεισόδιο βγάζουμε τις τσουγκράνες.

Γίνονται πάρα πολλά: αλλά είναι όλα αχρείαστα. Όλοι ωρύονται πως το Walking Dead έχει υπερβολικά πολύ δράμα μεταξύ των χαρακτήρων του, κάτι το οποίο δε δικαιολογείται από το σκηνικό στο οποίο εκτυλίσσεται η ιστορία. Γιατί να νοιάζει τον Carl αν τον γουστάρει η Enid όταν ο κόσμος έχει καταληφθεί από ζόμπι και γιατί περάσαμε δύο σεζόν με μέλημά μας αν η Lori ήθελε τον Rick ή τον Sean όταν αναμφισβήτητα τους ήθελαν όλους τα κινούμενα κουφάρια; Μπορώ να πω πως αυτή είναι μια εύστοχη κριτική από κάποιον που δεν έχει παρακολουθήσει εις βάθος τη σειρά ή δεν έχει πιάσει το νόημα.

Η απάντησή μου όμως σε αυτά τα δύο «μελανά» σημεία είναι η ίδια: το Walking Dead δεν είναι μια ιστορία για ζόμπι, είναι μια ιστορία για ανθρώπους. Όπως επιβεβαιώνει και ο Rick στο δέκατο επεισόδιο της πέμπτης σεζόν, «we are the walking dead» αναφερόμενος στους ανθρώπους. Από την πρώτη κιόλας σεζόν, το επίκεντρο δεν ήταν ποτέ τα ζόμπι αλλά το στοιχείο της επιβίωσης και ο αντίκτυπος που έχει στον άνθρωπο, τόσο στην ψυχοσύνθεση όσο και στην καθημερινότητά του. Εάν νομίζεις πως σε ένα zombie apocalypse θα μας ενδιέφερε μόνο πώς θα σκοτώσουμε ζόμπι και θα ξεχνούσαμε τι πάει να πει άνθρωπος κάνεις λάθος. Το μεγαλύτερο μάθημα αυτής της ιστορίας είναι πως ακόμα και σε ένα σενάριο όπου τα πάντα προσπαθούν να σε σκοτώσουν, ο άνθρωπος είναι παράλληλα ο καλύτερος φίλος και ο χειρότερος εχθρός σου. Τι να σου κάνουν τα ζόμπια όταν ο διπλανός σου μπορεί ανά πάσα στιγμή να σε σφάξει για να σου κλέψει μια κονσέρβα φαγητό και δυο σφαίρες; Το πιο δύσκολο στον κόσμο του Walking Dead δεν είναι η επιβίωση από τα ζόμπι αλλά η συνύπαρξη με τους εναπομείναντες ανθρώπους.

Εάν η σειρά μπορούσε να έχει άλλο όνομα, αυτό θα ήταν Character Development. Ο Rick έχει γίνει εφτά διαφορετικά άτομα μετά από όσα έχει ζήσει, η Carol που έτρωγε ξύλο από τον άντρα της έχει γίνει Terminator σε τέτοιο βαθμό που σιχαίνεται τον εαυτό της και ο Carl έχει γίνει από μυξιάρικο σε ελάχιστα λιγότερο μυξιάρικο. Οι κακοί της σειράς είναι πραγματικά τέρατα (ανθρώπινα, όχι ζόμπι) που κάνουν τον Joffrey και τον Ramsay του GoT να φαίνονται σχολιαρόπαιδα με κόμπλεξ επειδή τους έκλεψαν τη σοκολάτα. Ακόμα όμως και αυτοί έγιναν έτσι λόγω των συνθηκών, της ανάγκης τους για επιβίωση και την εκμετάλλευση της δύναμής τους (ίσως και λίγη τρέλα που μάλλον προϋπήρχε). Εξ’άλλου δεν γίνεσαι Negan και Governor σε μια βραδιά.

Συνεπώς, εάν αντιμετωπίσουμε το Walking Dead για αυτό που είναι, δηλαδή μια σειρά με επίκεντρο τον άνθρωπο και την επαναφορά του σε πρωτόγονες συνθήκες ζωής και όχι με βασικό άξονα τα τερατάκια, πρόκειται για μια πολύ καλοφτιαγμένη σειρά που εξακολουθεί να έχει ενδιαφέρον και θα συνεχίσει να έχει δεδομένου πως είναι βασισμένη και ακολουθεί το γενικότερο storyline μιας εξίσου καλοφτιαγμένης σειράς comics. Αν δε σε έπεισα ακόμη, έχει και έναν τύπο που έχει αυτοανακηρυχθεί βασιλιάς και έχει ως κατοικίδιο μια τίγρη.

Με αυτά και με αυτά, εγώ εξακολουθώ να αγαπώ το Walking Dead για αυτό που είναι και θα συνεχίσω να το παρακολουθώ και να το στηρίζω. Περιμένω λοιπόν εναγωνίως την πρεμιέρα του όγδοου κύκλου με τίτλο «Mercy» και ελπίζω σε μια δυνατή σεζόν αφού το τρέιλερ μας έχει προετοιμάσει για χαμούλη.

 

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail