5532 views

The Last Jedi: Πρώτες εντυπώσεις (minor spoiler alerts)

Δεν έχει περάσει μία ώρα από τότε που έπεσαν οι τίτλοι τέλους του όγδοου επεισοδίου του Star Wars και ήδη το μυαλό μου βρίσκεται σε μια διαδικασία, όχι αποκωδικοποίησης του τι παρακολούθησε, αλλά κυρίως της δημιουργίας εναλλακτικών σεναρίων για την ολοκλήρωση της τριλογίας. Εν τάχει είδαμε στο The Last Jedi: τον Luke Skywalker να επανέρχεται στην Επανάσταση θυσιάζοντας την υπόσταση του, την Leia Organa να παραδίδει σιγά σιγά τον συντονισμό της Επανάστασης σε νεότερους ήρωες και το δίδυμο Rey/Kylo Ren να έρχεται τόσο κοντά που τελικά διασπάται με μια τεράστια, πυρηνική έκρηξη. Και αν θέλω να είμαι ακόμα πιο σαφής, έχω πλέον την βεβαιότητα ότι η Lucas Arts κοιτάει κατάματα την επόμενη μέρα του franchise. Και αυτή σαφώς θέλει ήρωες, θέλει love story (κάτι ψήνεται), θέλει ιστορίες που μπορούν να πάνε το saga ακόμα πιο μακριά. Πόσο μακριά; Οι γαλαξίες και τα άστρα είναι αμέτρητα, άρα μπορούμε να ζούμε με τουλάχιστον μια αξιοπρεπή ταινία Star Wars κάθε χρόνο, έτσι δεν είναι;

Πολλοί πιστεύουν, πριν καν δουν το film, ότι πρόκειται για ένα ακόμα blockbuster της σειράς, βασικά στηριζόμενο στα εφέ και τις κλασικές ουμανιστικές εμμονές του σινεμά made in USA, που πλέον κλείνει και το μάτι στο vintage, εκμεταλλεύεται και λίγο την πολιτική κατάσταση (άπειρες οι παραπομπές στις σύγχρονες κοινωνίες), ένας ακόμα αχταρμάς νοημάτων, με φόντο το καλό vs κακό. Ναι, Ο.Κ. Αυτό είναι. Και πάντα αυτό ήταν και πάντα αυτό θα είναι, δεν υπάρχει καμία αυταπάτη προς αυτό. Με διαφορετικές αποχρώσεις ηρώων, με σεβασμό στην ιστορία που κουβαλά κάθε ταινία (ακόμα και η χειρότερη αυτών), με σκοπό να ικανοποιήσει τους fans και να φτιάξει άλλους τόσους. Κακά τα ψέματα, αποτελεί ένα τιτάνιο big thing για εκατομμύρια ατόμων, ώστε να βάλεις τον Λάνθιμο να το κάνει μια indie, ακαταλαβίστικη μπούρδα (φοβερές οι ταινίες του, με τους ψευτοκουλτουριάρηδες τα έχω βάλει, μην χάνεις αναγνώστη μου το point μου). Άρα και μόνο ότι κάθομαι τέτοια ώρα (και μετά από δύσκολη μέρα, πίστεψε με) να γράφω για την ταινία, είναι διότι πέτυχε τον σκοπό της στο απολύτως ακέραιο.

Στο The Last Jedi, όλα αυτά που αγαπάμε μένουν άθικτα. Και οι τρεις ώρες είναι λίγες. Πολύ λίγες για να χωρέσουν τον ενθουσιασμό που μας χτύπαγε αλύπητα με κάθε σεκάνς. Δεν είναι λίγες οι φορές που το κοινό χειροκρότησε, ζητωκραύγασε επειδή όλα πήγαν καλά, δεν έπαθε κανείς κάτι, τα έβγαλαν οι Επαναστάτες όλα εις πέρας. Και το Καλό θριάμβευσε. Μπορεί και υπό την μορφή απλής επιβίωσης, αλλά η ισορροπία θα αποκατασταθεί. Σε πόσες τριλογίες, δεν το γνωρίζουμε, αλλά μάλλον το νόημα του όγδοου επεισοδίου είναι ακριβώς αυτό. Η ισορροπία ταυτίζεται με την συνεχή αναζήτηση της και ο Luke Skywalker, ο τελευταίος Jedi με την παραδοσιακή έννοια, το αντιλαμβάνεται αρκετά αργά. Η προοικονομία του film το απαιτεί να γίνει έτσι, όμως παρατηρούμε μια νεανική αφέλεια στον ήρωα που με ξένισε αρκετά, φέρνοντας τον σε απόλυτα γήινα επίπεδα. Χωρίς να επιθυμώ να χαλάσω την μαγεία της ταινίας σε κανέναν αναγνώστη, απλά αναφέρω ότι μόλις η τελευταία ενέργεια του στο σύντομο πέρασμα του από την τρίτη τριλογία είναι αντάξια του χαρακτήρα που έχτιζε με κόπο στα IV, V, VI. Ομως σεναριακά (αλλά και σκηνοθετικά) αυτή γίνεται με τέτοιο τρόπο που ολοκληρώνει πλήρως την παρουσία του στο saga αν και υποψιάζομαι ότι τεράστιο ρόλο θα παίξει και στο ένατο επεισόδιο.

Μέχρι τότε, βέβαια, εγώ θα συνεχίζω να απαριθμώ τα αμέτρητα ενδεχόμενα, τις ανοικτές υποθέσεις, την βαρύτητα των χαρακτήρων και άλλα γραφικά παραληρηματικά στοιχεία που αυτή την στιγμή δεν είμαι σε θέση να αναλύσω, μιας και έχω δει μονάχα μια φορά το VIII.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail