109 views

Akercocke: Η Επιστροφή των Σμοκιν

Hiatus. Όπως λέμε χειμερία νάρκη για τις αρκούδες τον χειμώνα. Κάπως έτσι πέρασε η δεκαετία για τους Βρετανούς gentlemen Akercocke. Και φαίνεται ότι «οι αρκούδες πείνασαν», εάν αξιολογήσουμε την ποιότητα που διακρίνει το νέο τους δίσκο. Όσο απολαμβάνουμε το Renaissanse in Extremis, ας καταγράψουμε κάποιες σκέψεις μας.

Κώστας Μπάρμπας

Η εποχή που το ακραίο metal κατείχε κραταιά θέση στα ακούσματα μου έχει παρέλθει προ πολλού. Βάζοντας σε τάξη τα CD μου πριν λίγο καιρό διαπίστωσα ότι έχω δύο δίσκους των Akercocke, κάτι παράδοξο για μια τέτοιου είδους μπάντα. Βάζοντας το “Words That Go Unspoken, Deeds That Go Undone” στο CD player και ανασύροντας μνήμες που έχω από τη μουσική τους, το ότι έχω μόνο δύο δίσκους τελικά αποδείχτηκε ως παράδοξο. Αυτό που έκανε ξεχωριστούς τους Βρετανούς ήταν η κομψότητα με την οποία έδεναν όλα το πακέτο μουσικής και εικόνας που «πουλούσαν». Elegance is the word λοιπόν. Εξώφυλλα με γυμνές γυναίκες: τι πιο κοινότυπο στον ακραίο ήχο; Και όμως ο τρόπος που το έδιναν στο κοινό τους ήταν εντελώς ξεχωριστός και προσωπικός. Μουσική ακρότητα μπλεγμένη με πολύπλοκες δομές και ονειρικά/εφιαλτικά σημεία, με κομψό τρόπο πάντα δοσμένη. Κοστούμια, γραβάτες και γιλέκα σε φωτογραφήσεις και live, χωρίς να μοιάζουν γελοίοι κάνοντας το. Και φυσικά το κυριότερο, που αν δεν υπήρχε, όλο αυτό το οικοδόμημα δεν θα έστεκε ως πρόταση: Μόνο καλά κομμάτια και albums που θα μείνουν στην ιστορία του ακραίου metal. Έστω και υπό την ταμπέλα του outsider.

Αλέξανδρος Τοπιντζής

Οι Akercocke αποτελούσαν πάντα μια καταδικασμένη περίπτωση ανένταχτης μπάντας. Και στο metal αυτά δεν συγχωρούνται. Ούτε death metal, ούτε black metal, καθόλου παραδοσιακοί, ενίοτε προοδευτικοί. Λίγο από όλα, πολλά από λίγα. Η Peaceville τους έσπρωξε όσο μπορούσε, αλλά οι ίδιοι δεν θέλησαν ποτέ να σπρώξουν την μουσική τους προς το κοινό που κατανάλωνε Dimmu Borgir και Cradle of Filth, εκεί στις αρχές των 00’s. Και προσωπικά, πιστεύω καλά έκαναν και ας τους στοίχησε μια καρίερα αποκλεισμένη στο underground. Άλλωστε δίσκοι σαν το Choronzon και το “Words That Go Unspoken…” δεν βγαίνουν κάθε μέρα (βασικά κάθε album τους ένα στολίδι της ακραίας μουσικής) και τουλάχιστον έχουν αναγνωρισθεί ως μια περίπτωση συγκροτήματος που δούλεψε τον ήχο της. Μετά από 10 χρόνια, επιστρέφουν φέτος με το Renaissanse in Extremis, το οποίο σίγουρα δεν είναι ό,τι πιο διαβολικό έχουν παράξει και φαίνεται ότι τα χρόνια απουσίας, τους οδηγούν σε ακόμα πιο prog συνθέσεις, ελάττωση σε growls και δίκαση, καθαρά φωνητικά, ακουστικά περάσματα. Εγώ τσίμπησα πάντως και μια χαρά τα πάμε με την ωριμότητα των μεσήλικων Akercocke.

Leave a reply

Η ηλ. διεύθυνσή σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *

cool good eh love2 cute confused notgood numb disgusting fail